1. Ευκλείδεια Διαίρεση
Προσθέσαμε νέο παιχνίδι γι' αυτό το μάθημα!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Ευκλείδη». Σου το εξηγεί αμέσως.

Ευκλείδεια Διαίρεση Πολυωνύμων 📚

Η Ταυτότητα της Διαίρεσης

Θυμόμαστε από το Γυμνάσιο την Ευκλείδεια διαίρεση μεταξύ θετικών ακεραίων αριθμών. Για κάθε ζεύγος φυσικών αριθμών Δ και δ με δ≠0δ \neq 0, υπάρχουν μοναδικοί φυσικοί αριθμοί π και υ, τέτοιοι ώστε:

Αυτή η ισότητα είναι γνωστή ως ταυτότητα της Ευκλείδειας διαίρεσης. Ο Δ λέγεται διαιρετέος, ο δ διαιρέτης, ο π πηλίκο και ο υ υπόλοιπο της διαίρεσης.

Η έννοια της διαίρεσης των πολυωνύμων είναι ανάλογη. Συγκεκριμένα ισχύει:

Θεώρημα (Ταυτότητα της διαίρεσης)

Για κάθε ζεύγος πολυωνύμων Δ(x)Δ(x) και δ(x)δ(x) με δ(x)≠0δ(x) \neq 0 υπάρχουν δύο μοναδικά πολυώνυμα π(x)π(x) και υ(x)υ(x), τέτοια ώστε:

όπου το υ(x)υ(x) ή είναι το μηδενικό πολυώνυμο ή έχει βαθμό μικρότερο από το βαθμό του δ(x)δ(x).

Όπως και στη διαίρεση ακεραίων, το Δ(x)Δ(x) λέγεται διαιρετέος, το δ(x)δ(x) διαιρέτης, το π(x)π(x) πηλίκο και το υ(x)υ(x) υπόλοιπο της διαίρεσης.

Τέλεια Διαίρεση ✅

Γενικά, αν σε μια διαίρεση είναι υ(x)=0υ(x) = 0, τότε η διαίρεση λέγεται τέλεια διαίρεση και η ταυτότητα της διαίρεσης γράφεται:

Στην περίπτωση αυτή λέμε ότι το δ(x)δ(x) διαιρεί το Δ(x)Δ(x) ή ότι το δ(x)δ(x) είναι παράγοντας του Δ(x)Δ(x) ή ότι το Δ(x)Δ(x) είναι πολλαπλάσιο του δ(x)δ(x).

Διαίρεση Πολυωνύμου με x−ρx - ρ 🤔

Η ταυτότητα της διαίρεσης του πολυωνύμου P(x)P(x) με το πολυώνυμο x−ρx - ρ γράφεται:

Επειδή ο διαιρέτης x−ρx - ρ είναι πρώτου βαθμού, το υπόλοιπο της διαίρεσης υ(x)υ(x) θα είναι ένα σταθερό πολυώνυμο υυ. Έτσι έχουμε:

Αν θέσουμε x=ρx = ρ, παίρνουμε:

Επομένως:

Θεώρημα του υπολοίπου

Το υπόλοιπο της διαίρεσης ενός πολυωνύμου P(x)P(x) με το x−ρx - ρ είναι ίσο με την τιμή του πολυωνύμου για x=ρx = ρ. Είναι δηλαδή υ=P(ρ)υ = P(ρ).

Η ταυτότητα της διαίρεσης γράφεται: P(x)=(x−ρ)π(x)+P(ρ)P(x) = (x - ρ)π(x) + P(ρ)

Παράδειγμα: Το υπόλοιπο της διαίρεσης του P(x)=x3+3x2−13x−15P(x) = x^3 + 3x^2 - 13x - 15 με το x+1x + 1 (δηλαδή x−(−1)x - (-1)) είναι υ=P(−1)=(−1)3+3(−1)2−13(−1)−15=−1+3+13−15=0υ = P(-1) = (-1)^3 + 3(-1)^2 - 13(-1) - 15 = -1 + 3 + 13 - 15 = 0.

Παρατηρούμε ότι P(−1)=0P(-1) = 0, δηλαδή το −1-1 είναι ρίζα του P(x)P(x) και το x+1x + 1 είναι παράγοντας του P(x)P(x).

Θεώρημα Παραγόντων ✳️

Γενικά ισχύει το παρακάτω θεώρημα:

Θεώρημα Παραγόντων

Ένα πολυώνυμο P(x)P(x) έχει παράγοντα το x−ρx - ρ αν και μόνο αν το ρρ είναι ρίζα του P(x)P(x), δηλαδή αν και μόνο αν P(ρ)=0P(ρ) = 0.

Απόδειξη:

  • (Ευθύ) Έστω ότι το x−ρx - ρ είναι παράγοντας του P(x)P(x). Τότε P(x)=(x−ρ)π(x)P(x) = (x - ρ)π(x). Από την ισότητα αυτή για x=ρx = ρ παίρνουμε P(ρ)=(ρ−ρ)π(ρ)=0P(ρ) = (ρ - ρ)π(ρ) = 0, που σημαίνει ότι το ρρ είναι ρίζα του P(x)P(x).
  • (Αντίστροφο) Έστω ότι το ρρ είναι ρίζα του P(x)P(x), δηλαδή ισχύει P(ρ)=0P(ρ) = 0. Τότε από τη σχέση P(x)=(x−ρ)π(x)+P(ρ)P(x) = (x - ρ)π(x) + P(ρ) παίρνουμε P(x)=(x−ρ)π(x)+0P(x) = (x - ρ)π(x) + 0, που σημαίνει ότι το x−ρx - ρ είναι παράγοντας του P(x)P(x).

Εφαρμογές 🔢

1η Εφαρμογή. Να εξεταστεί αν τα πολυώνυμα x+2x + 2 και x−1x - 1 είναι παράγοντες του πολυωνύμου P(x)=x3+x2−x+2P(x) = x^3 + x^2 - x + 2.

Λύση:

Το x+2x + 2 γράφεται x−(−2)x - (-2). Επειδή P(−2)=(−2)3+(−2)2−(−2)+2=−8+4+2+2=0P(-2) = (-2)^3 + (-2)^2 - (-2) + 2 = -8 + 4 + 2 + 2 = 0, το −2-2 είναι ρίζα του P(x)P(x). Επομένως, σύμφωνα με το παραπάνω θεώρημα, το x+2x + 2 είναι παράγοντας του P(x)P(x). ✅

Επειδή P(1)=13+12−1+2=1+1−1+2=3≠0P(1) = 1^3 + 1^2 - 1 + 2 = 1 + 1 - 1 + 2 = 3 \neq 0, το 11 δεν είναι ρίζα του P(x)P(x). Επομένως, το x−1x - 1 δεν είναι παράγοντας του P(x)P(x). ❌

2η Εφαρμογή. Για ποιες τιμές του λ∈Rλ \in \mathbb{R}:

i) Το υπόλοιπο της διαίρεσης του P(x)=x3−3x2+3x−1P(x) = x^3 - 3x^2 + 3x - 1 με το x+λx + λ είναι μηδέν.

ii) Το υπόλοιπο της διαίρεσης του Q(x)=λ2x4+3λx2−3Q(x) = λ^2x^4 + 3λx^2 - 3 με το x−1x - 1 είναι 1.

Λύση:

i) Επειδή x+λ=x−(−λ)x + λ = x - (-λ), το υπόλοιπο της διαίρεσης του P(x)P(x) με το x+λx + λ είναι υ=P(−λ)υ = P(-λ). Επομένως, για να είναι υ=0υ = 0 αρκεί:

ii) Το υπόλοιπο της διαίρεσης του Q(x)Q(x) με το x−1x - 1 είναι υ=Q(1)υ = Q(1). Επομένως, για να είναι υ=1υ = 1 αρκεί:

Η εξίσωση αυτή είναι δευτέρου βαθμού ως προς λ. Οι ρίζες είναι:

Άρα, λ=1λ = 1 ή λ=−4λ = -4.