1. Βασική Θεωρία
Προσθέσαμε νέο παιχνίδι γι' αυτό το μάθημα!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Νεύρωνα». Σου το εξηγεί αμέσως.

Μετασχηματισμοί Ταχυτήτων Lorentz 🚀

Στις προηγούμενες ενότητες είδαμε πώς ο χρόνος και το μήκος αλλάζουν όταν περνάμε από το ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς στο άλλο. Φυσικό επακόλουθο είναι το ερώτημα: αν ένα σώμα κινείται με κάποια ταχύτητα ως προς έναν παρατηρητή, ποια ταχύτητα μετράει ένας δεύτερος παρατηρητής που κινείται ως προς τον πρώτο; Η απάντηση δίνεται από τους μετασχηματισμούς ταχυτήτων του Lorentz, οι οποίοι αντικαθιστούν τον απλό κανόνα της κλασικής (Γαλιλαϊκής) πρόσθεσης ταχυτήτων.


Το πλαίσιο του προβλήματος 🧭

Θεωρούμε δύο αδρανειακά συστήματα αναφοράς:

  • Το σύστημα Σ\Sigma (ακίνητος παρατηρητής, π.χ. το έδαφος).
  • Το σύστημα Σ′\Sigma' που κινείται ως προς το Σ\Sigma με σταθερή ταχύτητα υ\upsilon κατά τη θετική φορά του άξονα xx.

Ένα σώμα κινείται κατά μήκος του άξονα xx. Ονομάζουμε:

  • uu: την ταχύτητα του σώματος όπως τη μετράει ο παρατηρητής στο Σ\Sigma.
  • u′u': την ταχύτητα του ίδιου σώματος όπως τη μετράει ο παρατηρητής στο Σ′\Sigma'.
Τι αλλάζει σε σχέση με την κλασική φυσική 📌

Στην κλασική (Νευτώνεια) φυσική ο χρόνος είναι απόλυτος και ίδιος για όλους, οπότε οι ταχύτητες απλώς προστίθενται και αφαιρούνται. Στη σχετικότητα ο χρόνος και ο χώρος είναι σχετικοί, οπότε ο κανόνας σύνθεσης των ταχυτήτων αλλάζει ριζικά.


Ο Γαλιλαϊκός μετασχηματισμός ταχυτήτων (κλασική φυσική) 🐌

Στην καθημερινή μας εμπειρία, αν ένα σώμα κινείται με ταχύτητα uu ως προς το έδαφος και ο παρατηρητής Σ′\Sigma' κινείται με ταχύτητα υ\upsilon προς την ίδια κατεύθυνση, τότε η ταχύτητα του σώματος ως προς τον Σ′\Sigma' είναι απλώς η διαφορά τους:

Αντίστροφα:

Ορισμός — Γαλιλαϊκή σύνθεση ταχυτήτων 📖

Σύμφωνα με τον Γαλιλαϊκό μετασχηματισμό, οι σχετικές ταχύτητες προστίθενται αλγεβρικά. Αυτός ο κανόνας ισχύει με πολύ μεγάλη ακρίβεια για τις «καθημερινές» ταχύτητες, που είναι πολύ μικρότερες από την ταχύτητα του φωτός cc.

Ο κανόνας αυτός όμως οδηγεί σε αντίφαση με ένα θεμελιώδες πείραμα: αν στείλουμε φως (u=cu = c) και κινηθούμε προς το μέρος του με ταχύτητα υ\upsilon, η κλασική φυσική προβλέπει ότι θα το μετρήσουμε με ταχύτητα c+υc + \upsilon, δηλαδή μεγαλύτερη του cc. Αυτό όμως αντιβαίνει στην αρχή ότι η ταχύτητα του φωτός είναι ίδια για όλους τους παρατηρητές.


Ο σχετικιστικός μετασχηματισμός ταχυτήτων Lorentz ⚡

Η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας διορθώνει τον κανόνα. Η σωστή σχέση που συνδέει την u′u' με την uu είναι:

Τύπος — Μετασχηματισμός ταχύτητας Lorentz 🧮

και ο αντίστροφος μετασχηματισμός (από το Σ′\Sigma' στο Σ\Sigma):

Παρατηρούμε ότι ο αριθμητής είναι ακριβώς ο Γαλιλαϊκός τύπος (u−υu - \upsilon), ενώ ο παρονομαστής (1−uυc2)\left(1 - \dfrac{u\upsilon}{c^2}\right) είναι ο νέος, σχετικιστικός διορθωτικός όρος. Αυτός ο όρος είναι που εξασφαλίζει ότι καμία ταχύτητα δεν μπορεί να ξεπεράσει την cc.


Από πού προκύπτει ο τύπος (απόδειξη) 🔍

Ο τύπος προκύπτει από τους μετασχηματισμούς συντεταγμένων του Lorentz για τον χώρο και τον χρόνο. Αν ένα γεγονός έχει συντεταγμένες (x,t)(x, t) στο Σ\Sigma και (x′,t′)(x', t') στο Σ′\Sigma', τότε:

όπου γ=11−υ2c2\gamma = \dfrac{1}{\sqrt{1 - \dfrac{\upsilon^2}{c^2}}} είναι ο παράγοντας Lorentz.

Η ταχύτητα ορίζεται ως ο ρυθμός μεταβολής της θέσης ως προς τον χρόνο, οπότε σε κάθε σύστημα:

Παίρνοντας τα διαφορικά των μετασχηματισμών:

Διαιρώντας κατά μέλη, ο παράγοντας γ\gamma απλοποιείται:

Διαιρούμε αριθμητή και παρονομαστή με dtdt και αναγνωρίζουμε dxdt=u\dfrac{dx}{dt} = u:

και έτσι προκύπτει ο ζητούμενος τύπος. ✅

Πόρισμα 📝

Ο παράγοντας γ\gamma απλοποιείται κατά τη διαίρεση, γι' αυτό δεν εμφανίζεται στον τελικό τύπο σύνθεσης ταχυτήτων — σε αντίθεση με τη διαστολή χρόνου και τη συστολή μήκους, όπου ο γ\gamma παραμένει.


Το όριο για το φως: γιατί η ταχύτητα του φωτός βγαίνει πάντα cc 💡

Ας εφαρμόσουμε τον τύπο για ένα σώμα που κινείται με την ταχύτητα του φωτός ως προς το Σ\Sigma, δηλαδή u=cu = c:

Άρα u′=cu' = c: όποια κι αν είναι η ταχύτητα υ\upsilon του παρατηρητή, μετράει το φως πάντα με την ίδια ταχύτητα cc!


Σύγκριση Lorentz – Γαλιλαίου 🆚

Ο σχετικιστικός τύπος περιέχει τον κλασικό ως ειδική περίπτωση. Όταν οι ταχύτητες είναι πολύ μικρότερες από την cc, δηλαδή uυ≪c2u\upsilon \ll c^2, ο όρος uυc2→0\dfrac{u\upsilon}{c^2} \to 0 και ο παρονομαστής τείνει στη μονάδα:

Έτσι ανακτούμε τον Γαλιλαϊκό τύπο.

ΜέγεθοςΓαλιλαϊκός μετασχηματισμόςΜετασχηματισμός Lorentz
Τύποςu′=u−υu' = u - \upsilonu′=u−υ1−uυ/c2u' = \dfrac{u - \upsilon}{1 - u\upsilon/c^2}
Χρόνοςαπόλυτος, ίδιος παντούσχετικός (t′≠tt' \neq t)
Ταχύτητα φωτόςc±υc \pm \upsilon (λάθος)πάντα cc (σωστό)
Όριο ισχύοςμικρές ταχύτητες υ≪c\upsilon \ll cόλες οι ταχύτητες
Μέγιστη ταχύτητακαμία (απεριόριστη)cc (ανυπέρβλητη)
Αρχή της αντιστοιχίας 🔗

Κάθε νέα, πιο γενική θεωρία πρέπει να περιλαμβάνει την παλιά ως οριακή περίπτωση. Η Σχετικότητα δίνει τα ίδια αποτελέσματα με τη Νευτώνεια φυσική για υ≪c\upsilon \ll c — γι' αυτό ο Γαλιλαϊκός κανόνας δουλεύει τέλεια στην καθημερινή ζωή. 🌍


Ιδιότητες του μετασχηματισμού ⚙️

Βασικές ιδιότητες 🧠
  1. Φραγμός της cc: Αν ∣u∣≤c|u| \le c και ∣υ∣≤c|\upsilon| \le c, τότε προκύπτει πάντα ∣u′∣≤c|u'| \le c. Είναι αδύνατο, συνθέτοντας ταχύτητες μικρότερες ή ίσες του cc, να βρεθεί ταχύτητα μεγαλύτερη του cc.
  2. Αναλλοίωτο του cc: Αν u=cu = c, τότε u′=cu' = c (και αντίστροφα).
  3. Συμμετρία: Ο αντίστροφος τύπος προκύπτει από τον ευθύ με αντικατάσταση υ→−υ\upsilon \to -\upsilon και εναλλαγή u↔u′u \leftrightarrow u'.
  4. Πρόσημα ταχυτήτων: Οι ταχύτητες u,u′,υu, u', \upsilon είναι προσημασμένα μεγέθη (θετικά κατά τη θετική φορά του άξονα xx, αρνητικά αντίθετα). Πρέπει πάντα να μπαίνουν με το σωστό πρόσημο.

Παραδείγματα εφαρμογής 🧩

Παράδειγμα 1 — Δύο πύραυλοι 🛸

Δύο πύραυλοι πλησιάζουν μετωπικά. Ως προς τη Γη ο πρώτος κινείται με υ=0,8c\upsilon = 0{,}8c και ο δεύτερος έρχεται αντίθετα με ταχύτητα 0,8c0{,}8c. Με τι ταχύτητα βλέπει ο πρώτος πύραυλος τον δεύτερο;

Παίρνουμε u=−0,8cu = -0{,}8c (αντίθετη φορά) και υ=0,8c\upsilon = 0{,}8c:

Η κλασική φυσική θα έδινε 1,6c1{,}6c (αδύνατο!). Το σωστό αποτέλεσμα είναι ≈0,976c<c\approx 0{,}976c < c. ✅

Παράδειγμα 2 — Φως από κινούμενο πύραυλο 🔦

Ένας πύραυλος κινείται με υ=0,9c\upsilon = 0{,}9c ως προς τη Γη και εκπέμπει φως προς τα εμπρός. Στον πύραυλο, το φως έχει u′=cu' = c. Πόσο μετράει το φως ένας παρατηρητής στη Γη;

Με τον αντίστροφο τύπο:

Όπως αναμενόταν, και ο παρατηρητής της Γης μετράει cc. 🎯


Σύνοψη 📚

Τα βασικά με μια ματιά ✨
  • Ευθύς τύπος: u′=u−υ1−uυc2u' = \dfrac{u - \upsilon}{1 - \dfrac{u\upsilon}{c^2}}
  • Αντίστροφος τύπος: u=u′+υ1+u′υc2u = \dfrac{u' + \upsilon}{1 + \dfrac{u'\upsilon}{c^2}}
  • Για u=cu = c δίνει u′=cu' = c → η ταχύτητα του φωτός είναι αναλλοίωτη.
  • Για υ≪c\upsilon \ll c ανακτούμε τον Γαλιλαϊκό τύπο u′=u−υu' = u - \upsilon.
  • Καμία υλική ταχύτητα δεν ξεπερνά την cc. 🚫