🎭 Η Ελένη

Ένας πατέρας και ο γιος του κατευθύνονται στο θέατρο του Διονύσου για τα Μεγάλα Διονύσια το 412 π.Χ., ανάμεσα σε πλήθη κόσμου. Ο πατέρας, συντηρητικός στις απόψεις του, εκφράζει δυσπιστία απέναντι στον Ευριπίδη και δεν καταλαβαίνει γιατί οι νέοι τον θαυμάζουν. Ο γιος, ενθουσιώδης και ενημερωμένος, υποστηρίζει ότι είναι μεγάλο ταλέντο. Ο πατέρας παραπονιέται ότι τα έργα του Ευριπίδη είναι γεμάτα από τις ιδέες των σοφιστών και ότι αυτοί ευθύνονται για την κατρακύλα της πόλης — κάποτε υπήρχε σεβασμός στους μεγαλύτερους, στους άρχοντες και στις μεγάλες οικογένειες.

Ο γιος αντιδρά λέγοντας πως οι σοφιστές τους «ξύπνησαν», ενώ ένας περαστικός συμπληρώνει ότι τους έδειξαν να εμπιστεύονται τη λογική τους και ότι όλοι — φτωχοί και πλούσιοι — μπορούν να διοικήσουν την πόλη. Ο πατέρας ανησυχεί ότι οι σοφιστές διδάσκουν πως το δίκαιο και το άδικο είναι σχετικές έννοιες, και το χειρότερο, ότι δεν υπάρχουν θεοί. Ο γιος τον κατηγορεί ότι υπερβάλλει — μερικοί το παράκαναν, όχι όμως όλοι.

Στη συνέχεια ο πατέρας ρωτάει τι σπουδαίο έχει η «Ελένη» που θα δουν σήμερα. Ο γιος αποκαλύπτει τη νέα εκδοχή του μύθου: η Ελένη δεν ερωτεύτηκε ποτέ τον Πάρη, δεν άφησε τον άντρα της και δεν πήγε ποτέ στην Τροία. Στη θέση της, οι θεοί έστειλαν ένα είδωλο, ενώ η πραγματική Ελένη βρέθηκε στην Αίγυπτο, στον Πρωτέα. Μετά τον θάνατο του Πρωτέα, ο γιος του Θεοκλύμενος θέλει να την παντρευτεί, αλλά εκείνη αντιστέκεται. Ο πατέρας αναγνωρίζει τη σύνδεση με την Παλινωδία του Στησίχορου και εκπλήσσεται που η Ελένη παρουσιάζεται ως πιστή σύζυγος — «Παράξενη υπόθεση! Σαν κωμωδία μου μοιάζει», σχολιάζει. Τελικά φτάνουν στο θέατρο και αναζητούν θέση ανάμεσα σε χιλιάδες θεατές.