1. Βασική Θεωρία
Προσθέσαμε νέο παιχνίδι γι' αυτό το μάθημα!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Ευκλείδη». Σου το εξηγεί αμέσως.

Ορισμός Παραβολής 📜

Έστω μια ευθεία δδ και ένα σημείο EE εκτός της δδ. Ονομάζεται παραβολή με εστία το σημείο EE και διευθετούσα την ευθεία δδ ο γεωμετρικός τόπος CC των σημείων του επιπέδου τα οποία ισαπέχουν από την εστία EE και τη διευθετούσα δδ. Δηλαδή, για κάθε σημείο MM της παραβολής ισχύει:

d(M,E)=d(M,δ)d(M, E) = d(M, δ)

όπου d(M,δ)d(M, δ) είναι η απόσταση του σημείου MM από την ευθεία δδ.

Αν AA είναι η προβολή της εστίας EE στη διευθετούσα δδ, τότε το μέσο KK του EAEA είναι προφανώς σημείο της παραβολής και λέγεται κορυφή της παραβολής. ✨

Εξίσωση Παραβολής 📐

Για να βρούμε την εξίσωση της παραβολής CC, επιλέγουμε ένα σύστημα συντεταγμένων OxyOxy με αρχή OO την κορυφή KK της παραβολής και άξονα x′xx'x την ευθεία που είναι κάθετη στη διευθετούσα δδ στο σημείο AA και περνά από την εστία EE.

Έστω pp η απόσταση της εστίας από τη διευθετούσα, δηλαδή d(E,δ)=pd(E, δ) = p. Τότε, η εστία EE έχει συντεταγμένες (p2,0)(\frac{p}{2}, 0) και η διευθετούσα δδ έχει εξίσωση x=−p2x = -\frac{p}{2}.

Σημαντικό!

Ο αριθμός pp λέγεται παράμετρος της παραβολής και η τιμή ∣p∣|p| παριστάνει την απόσταση της εστίας από τη διευθετούσα.

Ένα σημείο M(x,y)M(x, y) ανήκει στην παραβολή CC, αν και μόνο αν ισχύει d(M,E)=d(M,δ)d(M, E) = d(M, δ).

Έχουμε:

d(M,E)=(x−p2)2+y2d(M, E) = \sqrt{(x - \frac{p}{2})^2 + y^2}

d(M,δ)=∣x+p2∣d(M, δ) = |x + \frac{p}{2}|

Επομένως, η εξίσωση γίνεται:

(x−p2)2+y2=∣x+p2∣\sqrt{(x - \frac{p}{2})^2 + y^2} = |x + \frac{p}{2}|

Υψώνοντας και τα δύο μέλη στο τετράγωνο:

(x−p2)2+y2=(x+p2)2(x - \frac{p}{2})^2 + y^2 = (x + \frac{p}{2})^2

x2−px+p24+y2=x2+px+p24x^2 - px + \frac{p^2}{4} + y^2 = x^2 + px + \frac{p^2}{4}

y2=2pxy^2 = 2px

Αυτή είναι η εξίσωση της παραβολής με εστία E(p2,0)E(\frac{p}{2}, 0) και διευθετούσα δ:x=−p2δ: x = -\frac{p}{2}. ✅

  • Παράδειγμα: Η παραβολή με εστία E(1,0)E(1, 0) και διευθετούσα την ευθεία x=−1x = -1 έχει p=2p = 2 και επομένως έχει εξίσωση y2=4xy^2 = 4x.

Αν η εστία βρίσκεται στον άξονα y′yy'y, στο σημείο E(0,p2)E(0, \frac{p}{2}), και η διευθετούσα είναι η ευθεία δ:y=−p2δ: y = -\frac{p}{2}, τότε η εξίσωση της παραβολής είναι:

x2=2pyx^2 = 2py

Αυτή η εξίσωση γράφεται ισοδύναμα y=12px2y = \frac{1}{2p}x^2, που παριστάνει τη γραφική παράσταση της συνάρτησης y=αx2y = αx^2 με α=12pα = \frac{1}{2p}, γνωστή από το Λύκειο. 📈

  • Παράδειγμα: Η εξίσωση y=14x2y = \frac{1}{4}x^2 παριστάνει την παραβολή που έχει p=2p = 2, άρα έχει εστία το σημείο E(0,1)E(0, 1) και διευθετούσα την ευθεία y=−1y = -1.

Ιδιότητες Παραβολής 🧐

Έστω η παραβολή y2=2pxy^2 = 2px.

  • Από την εξίσωση y2=2pxy^2 = 2px προκύπτει ότι px≥0px \ge 0. Άρα, τα pp και xx (με x≠0x \neq 0) είναι ομόσημα. Κάθε φορά η παραβολή βρίσκεται στο ημιεπίπεδο που ορίζει ο άξονας y′yy'y και η εστία EE.
  • Αν το σημείο M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) είναι σημείο της παραβολής, δηλαδή y12=2px1y_1^2 = 2px_1, τότε και το σημείο M2(x1,−y1)M_2(x_1, -y_1) θα είναι σημείο της ίδιας παραβολής, αφού (−y1)2=y12=2px1(-y_1)^2 = y_1^2 = 2px_1. Αυτό σημαίνει ότι ο άξονας x′xx'x είναι άξονας συμμετρίας της παραβολής.
  • Η κάθετη από την εστία στη διευθετούσα είναι άξονας συμμετρίας της παραβολής και λέγεται άξονας της παραβολής.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ 💡

Πρόβλημα: Έστω η παραβολή y2=2pxy^2 = 2px και μια ευθεία που διέρχεται από την εστία της και τέμνει την παραβολή στα σημεία M1M_1 και M2M_2. Να αποδειχτεί ότι το γινόμενο των αποστάσεων των M1M_1 και M2M_2 από τον άξονα x′xx'x είναι σταθερό.

Απόδειξη:

Αν M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) και M2(x2,y2)M_2(x_2, y_2) είναι οι συντεταγμένες των M1M_1 και M2M_2, τότε οι αποστάσεις των M1M_1 και M2M_2 από τον άξονα x′xx'x θα είναι ίσες με ∣y1∣|y_1| και ∣y2∣|y_2| αντιστοίχως. Επομένως, αρκεί να δείξουμε ότι το ∣y1∣∣y2∣|y_1| |y_2| είναι σταθερό.

Επειδή τα σημεία M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1), M2(x2,y2)M_2(x_2, y_2) ανήκουν στην παραβολή y2=2pxy^2 = 2px, θα ισχύει:

y12=2px1y_1^2 = 2px_1 και y22=2px2y_2^2 = 2px_2.

(Η απόδειξη συνεχίζεται στο βιβλίο, αλλά η βασική ιδέα είναι να χρησιμοποιηθεί η εξίσωση της ευθείας που περνά από την εστία και τα σημεία M1,M2M_1, M_2 για να δειχθεί η σταθερότητα του γινομένου ∣y1∣∣y2∣|y_1| |y_2|).

Εφαπτομένη Παραβολής 📏

  • Η εφαπτομένη της παραβολής y2=2pxy^2 = 2px στο σημείο της M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) έχει εξίσωση:
    yy1=p(x+x1)yy_1 = p(x + x_1)

    • Παράδειγμα: Η εφαπτομένη της παραβολής y2=4xy^2 = 4x (όπου p=2p=2) στο σημείο της M1(1,2)M_1(1, 2) έχει εξίσωση y⋅2=2(x+1)y \cdot 2 = 2(x + 1), η οποία γράφεται 2y=2x+22y = 2x + 2 ή y=x+1y = x + 1.
  • Αν μια παραβολή έχει εξίσωση x2=2pyx^2 = 2py, τότε η εφαπτομένη της στο σημείο M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) έχει εξίσωση:
    xx1=p(y+y1)xx_1 = p(y + y_1)

Ανακλαστική Ιδιότητα Παραβολής 🔦

Μια σπουδαία ιδιότητα της παραβολής, γνωστή ως ανακλαστική ιδιότητα, είναι η εξής:

Η κάθετη στην εφαπτομένη μιας παραβολής στο σημείο επαφής M1M_1 διχοτομεί τη γωνία που σχηματίζουν η ημιευθεία M1EM_1E (προς την εστία) και η ημιευθεία M1IM_1I που είναι ομόρροπη της OEOE, όπου EE είναι η εστία της παραβολής.

Εφαρμογές:
Η ανακλαστική ιδιότητα χρησιμοποιείται στην κατασκευή:

  • Παραβολικών κατόπτρων τηλεσκοπίων 🔭: Παράλληλες ακτίνες φωτός προς τον άξονα της παραβολής, μετά την ανάκλαση, συγκεντρώνονται στην εστία.
  • Ραντάρ 📡 και κεραιών.
  • Προβολέων αυτοκινήτων 🚗: Μια φωτεινή πηγή στην εστία παράγει παράλληλες ακτίνες μετά την ανάκλαση στο παραβολικό κάτοπτρο.
  • Οδοντιατρικών κατόπτρων 🦷.
Πώς λειτουργεί;
  • Όλες οι ακτίνες φωτός που προσπίπτουν στο παραβολικό κάτοπτρο παράλληλα προς τον άξονά του, ανακλώμενες, συγκεντρώνονται στην εστία.
    • Στα φανάρια των αυτοκινήτων που έχουν παραβολικά κάτοπτρα οι λαμπτήρες βρίσκονται στην εστία τους. Έτσι, οι φωτεινές ακτίνες, ανακλώμενες στο κάτοπτρο, εξέρχονται παράλληλα προς τον άξονά του.

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ 🚀

1. Έστω η παραβολή C:y2=2pxC: y^2 = 2px και ε1,ε2\varepsilon_1, \varepsilon_2 οι εφαπτόμενες της παραβολής από ένα σημείο M0(x0,y0)M_0(x_0, y_0) με x0≠0x_0 \neq 0. Αν M1,M2M_1, M_2 είναι τα σημεία επαφής των ε1,ε2\varepsilon_1, \varepsilon_2 με την παραβολή CC, να αποδειχτεί ότι:

(i) Η ευθεία M1M2M_1M_2 έχει εξίσωση yy0=p(x+x0)yy_0 = p(x + x_0).

(ii) Η ευθεία M1M2M_1M_2 διέρχεται από την εστία, αν και μόνο αν το M0M_0 ανήκει στη διευθετούσα της παραβολής.

Απόδειξη:

(i) Έστω M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) και M2(x2,y2)M_2(x_2, y_2) τα σημεία επαφής. Οι εφαπτόμενες ε1\varepsilon_1 και ε2\varepsilon_2 στα σημεία αυτά έχουν εξισώσεις:

ε1:yy1=p(x+x1)\varepsilon_1: yy_1 = p(x + x_1)

ε2:yy2=p(x+x2)\varepsilon_2: yy_2 = p(x + x_2)

Επειδή το σημείο M0(x0,y0)M_0(x_0, y_0) ανήκει και στις δύο εφαπτόμενες, οι συντεταγμένες του θα επαληθεύουν τις εξισώσεις τους:

y0y1=p(x0+x1)y_0y_1 = p(x_0 + x_1) (1)

y0y2=p(x0+x2)y_0y_2 = p(x_0 + x_2) (2)

Οι σχέσεις (1) και (2) δηλώνουν ότι τα σημεία M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) και M2(x2,y2)M_2(x_2, y_2) ανήκουν στην ευθεία με εξίσωση:

yy0=p(x+x0)yy_0 = p(x + x_0) (3)

Επειδή τα M1,M2M_1, M_2 είναι δύο διαφορετικά σημεία (αφού x0≠0x_0 \neq 0), η εξίσωση (3) παριστάνει την ευθεία που διέρχεται από τα M1M_1 και M2M_2. Άρα, η ευθεία M1M2M_1M_2 έχει εξίσωση yy0=p(x+x0)yy_0 = p(x + x_0). ✔️

(ii) Η ευθεία M1M2M_1M_2 διέρχεται από την εστία E(p2,0)E(\frac{p}{2}, 0) αν και μόνο αν οι συντεταγμένες της εστίας επαληθεύουν την εξίσωση (3):
0⋅y0=p(p2+x0)0 \cdot y_0 = p(\frac{p}{2} + x_0)
0=p(p2+x0)0 = p(\frac{p}{2} + x_0)

Επειδή p≠0p \neq 0, η παραπάνω σχέση ισχύει αν και μόνο αν:

p2+x0=0\frac{p}{2} + x_0 = 0

x0=−p2x_0 = -\frac{p}{2}

Αυτό σημαίνει ότι το σημείο M0(x0,y0)M_0(x_0, y_0) ανήκει στην ευθεία x=−p2x = -\frac{p}{2}, η οποία είναι η διευθετούσα της παραβολής. ✔️