1. Βασική Θεωρία
Προσθέσαμε νέο παιχνίδι γι' αυτό το μάθημα!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Ευκλείδη». Σου το εξηγεί αμέσως.

Συντεταγμένες στο Επίπεδο 🗺️

Άξονας 📏

Πάνω σε μια ευθεία x′xx'x διαλέγουμε δύο σημεία Ο (αρχή) και Ι, έτσι ώστε το διάνυσμα OI⃗\vec{OI} να έχει μέτρο 1 και να βρίσκεται στην ημιευθεία Ox. Το OI⃗\vec{OI} το συμβολίζουμε με i⃗\vec{i} και λέμε ότι ο x′xx'x είναι ένας άξονας με αρχή το O και μοναδιαίο διάνυσμα το i⃗\vec{i}.

Η ημιευθεία Ox λέγεται θετικός ημιάξονας (+), ενώ η Ox' λέγεται αρνητικός ημιάξονας (-).

Για κάθε σημείο M πάνω στον άξονα x′xx'x, το διάνυσμα OM⃗\vec{OM} είναι παράλληλο στο i⃗\vec{i} (OM⃗//i⃗\vec{OM} // \vec{i}). Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένας μοναδικός πραγματικός αριθμός xx τέτοιος ώστε OM⃗=x⋅i⃗\vec{OM} = x \cdot \vec{i}.

Ο αριθμός xx ονομάζεται τετμημένη του σημείου M. Κάθε πραγματικός αριθμός xx αντιστοιχεί σε ένα μοναδικό σημείο M του άξονα. Συμβολίζουμε το σημείο με M(x).

Καρτεσιανό Επίπεδο 🗺️

Σχεδιάζουμε δύο κάθετους άξονες x′xx'x και y′yy'y με κοινή αρχή O. Παίρνουμε τα μοναδιαία διανύσματα i⃗\vec{i} στον x′xx'x και j⃗\vec{j} στον y′yy'y. Αυτό το σύστημα λέγεται ορθοκανονικό σύστημα συντεταγμένων στο επίπεδο ή απλά σύστημα συντεταγμένων και το συμβολίζουμε Oxy. Είναι ορθογώνιο (οι άξονες είναι κάθετοι) και κανονικό (τα i⃗\vec{i} και j⃗\vec{j} είναι μοναδιαία, δηλαδή ∣i⃗∣=∣j⃗∣=1|\vec{i}| = |\vec{j}| = 1).

Ήξερες ότι;

Το Καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων πήρε το όνομά του από τον Γάλλο φιλόσοφο και μαθηματικό René Descartes (Καρτέσιος)! 🤓

Για κάθε σημείο M στο επίπεδο Oxy:

  1. Φέρνουμε την παράλληλη στον y′yy'y από το M, που τέμνει τον x′xx'x στο M1M_1.
  2. Φέρνουμε την παράλληλη στον x′xx'x από το M, που τέμνει τον y′yy'y στο M2M_2.

Αν xx είναι η τετμημένη του M1M_1 στον άξονα x′xx'x και yy είναι η τετμημένη του M2M_2 στον άξονα y′yy'y, τότε:

  • xx λέγεται τετμημένη του M.
  • yy λέγεται τεταγμένη του M.

Οι αριθμοί xx και yy λέγονται συντεταγμένες του M. Κάθε σημείο M αντιστοιχεί σε ένα μοναδικό ζεύγος συντεταγμένων (x, y) και αντίστροφα. Συμβολίζουμε το σημείο με M(x, y) ή απλά (x, y).

Συντεταγμένες Διανύσματος ➡️

Έστω Oxy ένα σύστημα συντεταγμένων και a⃗\vec{a} ένα διάνυσμα. Με αρχή το O, σχεδιάζουμε το διάνυσμα OA⃗=a⃗\vec{OA} = \vec{a}. Αν A1,A2A_1, A_2 είναι οι προβολές του A στους άξονες x′xx'x και y′yy'y αντίστοιχα, τότε:

OA⃗=OA1⃗+OA2⃗\vec{OA} = \vec{OA_1} + \vec{OA_2} (1)

Αν x,yx, y είναι οι συντεταγμένες του σημείου A, τότε OA1⃗=xi⃗\vec{OA_1} = x\vec{i} και OA2⃗=yj⃗\vec{OA_2} = y\vec{j}. Από την (1) γράφεται:

a⃗=xi⃗+yj⃗\vec{a} = x\vec{i} + y\vec{j}

Αυτό δείχνει ότι κάθε διάνυσμα a⃗\vec{a} γράφεται ως γραμμικός συνδυασμός των i⃗\vec{i} και j⃗\vec{j}.

Μοναδικότητα: Η έκφραση a⃗=xi⃗+yj⃗\vec{a} = x\vec{i} + y\vec{j} είναι μοναδική. Αν υποθέσουμε ότι a⃗=x′i⃗+y′j⃗\vec{a} = x'\vec{i} + y'\vec{j}, τότε xi⃗+yj⃗=x′i⃗+y′j⃗x\vec{i} + y\vec{j} = x'\vec{i} + y'\vec{j}, που οδηγεί σε (x−x′)i⃗=(y′−y)j⃗(x-x')\vec{i} = (y'-y)\vec{j}. Επειδή τα i⃗\vec{i} και j⃗\vec{j} δεν είναι συγγραμμικά (παράλληλα), η μόνη λύση είναι x−x′=0x-x' = 0 και y′−y=0y'-y = 0, δηλαδή x=x′x=x' και y=y′y=y'.

Συμπέρασμα: Κάθε διάνυσμα a⃗\vec{a} του επιπέδου γράφεται κατά μοναδικό τρόπο στη μορφή a⃗=xi⃗+yj⃗\vec{a} = x\vec{i} + y\vec{j}.

Οι αριθμοί xx και yy λέγονται συντεταγμένες του διανύσματος a⃗\vec{a}.

  • xx λέγεται τετμημένη του a⃗\vec{a}.
  • yy λέγεται τεταγμένη του a⃗\vec{a}.

Συμβολίζουμε το διάνυσμα με a⃗=(x,y)\vec{a} = (x, y).

Ισότητα Διανυσμάτων: Δύο διανύσματα είναι ίσα αν και μόνο αν οι αντίστοιχες συντεταγμένες τους είναι ίσες.

Αν a⃗=(x1,y1)\vec{a}=(x_1, y_1) και b⃗=(x2,y2)\vec{b}=(x_2, y_2), τότε a⃗=b⃗⇔x1=x2 και y1=y2\vec{a} = \vec{b} \Leftrightarrow x_1=x_2 \text{ και } y_1=y_2.

Συντεταγμένες Γραμμικού Συνδυασμού Διανυσμάτων ➕➖✖️

Αν γνωρίζουμε τις συντεταγμένες δύο διανυσμάτων a⃗=(x1,y1)\vec{a} = (x_1, y_1) και b⃗=(x2,y2)\vec{b} = (x_2, y_2), μπορούμε να βρούμε τις συντεταγμένες του αθροίσματος a⃗+b⃗\vec{a} + \vec{b}, του γινομένου λa⃗\lambda\vec{a} (λ∈R\lambda \in \mathbb{R}) και γενικά κάθε γραμμικού συνδυασμού των a⃗\vec{a} και b⃗\vec{b}.

  • Άθροισμα: a⃗+b⃗=(x1i⃗+y1j⃗)+(x2i⃗+y2j⃗)=(x1+x2)i⃗+(y1+y2)j⃗\vec{a} + \vec{b} = (x_1\vec{i} + y_1\vec{j}) + (x_2\vec{i} + y_2\vec{j}) = (x_1 + x_2)\vec{i} + (y_1 + y_2)\vec{j}
    Άρα, a⃗+b⃗=(x1+x2,y1+y2)\vec{a} + \vec{b} = (x_1 + x_2, y_1 + y_2)
  • Βαθμωτό Γινόμενο: λa⃗=λ(x1i⃗+y1j⃗)=(λx1)i⃗+(λy1)j⃗\lambda\vec{a} = \lambda(x_1\vec{i} + y_1\vec{j}) = (\lambda x_1)\vec{i} + (\lambda y_1)\vec{j}
    Άρα, λa⃗=(λx1,λy1)\lambda\vec{a} = (\lambda x_1, \lambda y_1)

Γενικός Γραμμικός Συνδυασμός: λa⃗+μb⃗\lambda\vec{a} + \mu\vec{b}
λa⃗+μb⃗=(λx1,λy1)+(μx2,μy2)=(λx1+μx2,λy1+μy2)\lambda\vec{a} + \mu\vec{b} = (\lambda x_1, \lambda y_1) + (\mu x_2, \mu y_2) = (\lambda x_1 + \mu x_2, \lambda y_1 + \mu y_2)

Παράδειγμα: Για a⃗=(1,−1)\vec{a} = (1, -1) και b⃗=(1,2)\vec{b} = (1, 2):

  • a⃗+b⃗=(1+1,−1+2)=(2,1)\vec{a} + \vec{b} = (1+1, -1+2) = (2, 1) 👍
  • 2a⃗=2(1,−1)=(2,−2)2\vec{a} = 2(1, -1) = (2, -2)
  • a⃗−b⃗=(1,−1)−(1,2)=(1−1,−1−2)=(0,−3)\vec{a} - \vec{b} = (1, -1) - (1, 2) = (1-1, -1-2) = (0, -3)
  • 2a⃗−b⃗=2(1,−1)−(1,2)=(2,−2)−(1,2)=(2−1,−2−2)=(1,−4)2\vec{a} - \vec{b} = 2(1, -1) - (1, 2) = (2, -2) - (1, 2) = (2-1, -2-2) = (1, -4)

Συντεταγμένες Μέσου Τμήματος 📍

Ας θεωρήσουμε δύο σημεία A(x1,y1)A(x_1, y_1) και B(x2,y2)B(x_2, y_2). Αν M(x,y)M(x, y) είναι το μέσο του τμήματος AB, τότε ισχύει OM⃗=12(OA⃗+OB⃗)\vec{OM} = \frac{1}{2}(\vec{OA} + \vec{OB}).

Επειδή OM⃗=(x,y)\vec{OM} = (x, y), OA⃗=(x1,y1)\vec{OA} = (x_1, y_1) και OB⃗=(x2,y2)\vec{OB} = (x_2, y_2), έχουμε:

(x,y)=12[(x1,y1)+(x2,y2)]=12(x1+x2,y1+y2)=(x1+x22,y1+y22)(x, y) = \frac{1}{2}[(x_1, y_1) + (x_2, y_2)] = \frac{1}{2}(x_1 + x_2, y_1 + y_2) = \left(\frac{x_1 + x_2}{2}, \frac{y_1 + y_2}{2}\right)

Επομένως, οι συντεταγμένες του μέσου M είναι:
x=x1+x22x = \frac{x_1 + x_2}{2} και y=y1+y22y = \frac{y_1 + y_2}{2}

Συντεταγμένες Διανύσματος με Γνωστά Άκρα ↔️

Ας θεωρήσουμε δύο σημεία A(x1,y1)A(x_1, y_1) και B(x2,y2)B(x_2, y_2). Οι συντεταγμένες (x,y)(x, y) του διανύσματος AB⃗\vec{AB} δίνονται από τη σχέση AB⃗=OB⃗−OA⃗\vec{AB} = \vec{OB} - \vec{OA}.

Επειδή AB⃗=(x,y)\vec{AB} = (x, y), OA⃗=(x1,y1)\vec{OA} = (x_1, y_1) και OB⃗=(x2,y2)\vec{OB} = (x_2, y_2), έχουμε:

(x,y)=(x2,y2)−(x1,y1)=(x2−x1,y2−y1)(x, y) = (x_2, y_2) - (x_1, y_1) = (x_2 - x_1, y_2 - y_1)

Επομένως, οι συντεταγμένες του AB⃗\vec{AB} είναι:

x=x2−x1x = x_2 - x_1 (τετμημένη του τέλους - τετμημένη της αρχής)

y=y2−y1y = y_2 - y_1 (τεταγμένη του τέλους - τεταγμένη της αρχής)

Παράδειγμα: Το διάνυσμα AB⃗\vec{AB} με αρχή A(1, 2) και πέρας B(3, 7) έχει συντεταγμένες:

x=3−1=2x = 3 - 1 = 2

y=7−2=5y = 7 - 2 = 5

Δηλαδή, AB⃗=(2,5)\vec{AB} = (2, 5).

Μέτρο Διανύσματος 📏

Έστω a⃗=(x,y)\vec{a} = (x, y) ένα διάνυσμα. Θεωρούμε το σημείο A(x,y)A(x, y) τέτοιο ώστε OA⃗=a⃗\vec{OA} = \vec{a}. Αν A1,A2A_1, A_2 είναι οι προβολές του Α στους άξονες, τότε στο ορθογώνιο τρίγωνο OA1AOA_1A έχουμε:

(OA)2=(OA1)2+(A1A)2=(OA1)2+(OA2)2=∣x∣2+∣y∣2=x2+y2(OA)^2 = (OA_1)^2 + (A_1A)^2 = (OA_1)^2 + (OA_2)^2 = |x|^2 + |y|^2 = x^2 + y^2

Επειδή ∣a⃗∣=(OA)|\vec{a}| = (OA), προκύπτει ∣a⃗∣2=x2+y2|\vec{a}|^2 = x^2 + y^2.

Επομένως, το μέτρο του διανύσματος a⃗=(x,y)\vec{a} = (x, y) είναι:

∣a⃗∣=x2+y2|\vec{a}| = \sqrt{x^2 + y^2}

Παράδειγμα: Αν a⃗=(5,12)\vec{a} = (5, 12), τότε ∣a⃗∣=52+122=25+144=169=13|\vec{a}| = \sqrt{5^2 + 12^2} = \sqrt{25 + 144} = \sqrt{169} = 13.

Απόσταση Σημείων 📐

Ας θεωρήσουμε δύο σημεία A(x1,y1)A(x_1, y_1) και B(x2,y2)B(x_2, y_2). Η απόσταση (AB) των σημείων A και B είναι ίση με το μέτρο του διανύσματος AB⃗\vec{AB}.

Επειδή AB⃗=(x2−x1,y2−y1)\vec{AB} = (x_2 - x_1, y_2 - y_1), σύμφωνα με τον τύπο του μέτρου, έχουμε:

(AB)=∣AB⃗∣=(x2−x1)2+(y2−y1)2(AB) = |\vec{AB}| = \sqrt{(x_2 - x_1)^2 + (y_2 - y_1)^2}

Παράδειγμα: Η απόσταση των σημείων A(2, -7) και B(5, -3) είναι:

(AB)=(5−2)2+(−3−(−7))2=32+(−3+7)2=32+42=9+16=25=5(AB) = \sqrt{(5 - 2)^2 + (-3 - (-7))^2} = \sqrt{3^2 + (-3 + 7)^2} = \sqrt{3^2 + 4^2} = \sqrt{9 + 16} = \sqrt{25} = 5.

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ 💡

1. Κορυφές Παραλληλογράμμου

Αν A(-2, 1) και B(1, 4) είναι οι δύο κορυφές του παραλληλογράμμου ΑΒΓΔ και K(2, -3) το κέντρο του, να βρεθούν οι συντεταγμένες των κορυφών Γ και Δ.

ΛΥΣΗ:
Έστω Γ(x1,y1x_1, y_1) και Δ(x2,y2x_2, y_2). Επειδή το Κ είναι το κέντρο του παραλληλογράμμου, είναι το μέσο των διαγωνίων ΑΓ και ΒΔ.

  • Για το μέσο Κ της ΑΓ:
    x1+(−2)2=2⇒x1−2=4⇒x1=6\frac{x_1 + (-2)}{2} = 2 \Rightarrow x_1 - 2 = 4 \Rightarrow x_1 = 6
    y1+12=−3⇒y1+1=−6⇒y1=−7\frac{y_1 + 1}{2} = -3 \Rightarrow y_1 + 1 = -6 \Rightarrow y_1 = -7
    Άρα, Γ(6, -7).
  • Για το μέσο Κ της ΒΔ:
    x2+12=2⇒x2+1=4⇒x2=3\frac{x_2 + 1}{2} = 2 \Rightarrow x_2 + 1 = 4 \Rightarrow x_2 = 3
    y2+42=−3⇒y2+4=−6⇒y2=−10\frac{y_2 + 4}{2} = -3 \Rightarrow y_2 + 4 = -6 \Rightarrow y_2 = -10
    Άρα, Δ(3, -10).

2. Συντεταγμένες Κέντρου Βάρους Τριγώνου

Να βρεθούν οι συντεταγμένες του κέντρου βάρους G του τριγώνου ΑΒΓ, αν είναι γνωστές οι συντεταγμένες των κορυφών του.

ΛΥΣΗ:
Έστω A(x1,y1)A(x_1, y_1), B(x2,y2)B(x_2, y_2), Γ(x3,y3)Γ(x_3, y_3) οι κορυφές και G(x, y) το κέντρο βάρους. Ισχύει η σχέση:

OG⃗=OA⃗+OB⃗+OΓ⃗3\vec{OG} = \frac{\vec{OA} + \vec{OB} + \vec{OΓ}}{3}

Μετατρέποντας σε συντεταγμένες:

(x,y)=(x1,y1)+(x2,y2)+(x3,y3)3=(x1+x2+x33,y1+y2+y33)(x, y) = \frac{(x_1, y_1) + (x_2, y_2) + (x_3, y_3)}{3} = \left(\frac{x_1 + x_2 + x_3}{3}, \frac{y_1 + y_2 + y_3}{3}\right)

Άρα, οι συντεταγμένες του κέντρου βάρους G είναι:

x=x1+x2+x33x = \frac{x_1 + x_2 + x_3}{3} και y=y1+y2+y33y = \frac{y_1 + y_2 + y_3}{3}

Συνθήκη Παραλληλίας Διανυσμάτων ⏸️

Έστω a⃗=(x1,y1)\vec{a} = (x_1, y_1) και b⃗=(x2,y2)\vec{b} = (x_2, y_2) δύο διανύσματα.

Τα διανύσματα είναι παράλληλα, a⃗//b⃗\vec{a} // \vec{b}, αν και μόνο αν υπάρχει λ∈R\lambda \in \mathbb{R} τέτοιος, ώστε a⃗=λb⃗\vec{a} = \lambda\vec{b}.

Σε συντεταγμένες: (x1,y1)=λ(x2,y2)=(λx2,λy2)(x_1, y_1) = \lambda(x_2, y_2) = (\lambda x_2, \lambda y_2).

Αυτό ισοδυναμεί με το σύστημα: x1=λx2x_1 = \lambda x_2 και y1=λy2y_1 = \lambda y_2.

Αν b⃗≠0⃗\vec{b} \neq \vec{0}, η παραλληλία a⃗//b⃗\vec{a} // \vec{b} είναι ισοδύναμη με τη συνθήκη:

x1y2−x2y1=0x_1 y_2 - x_2 y_1 = 0

Αυτή η παράσταση γράφεται και με τη μορφή ορίζουσας:

∣x1y1x2y2∣=0\begin{vmatrix} x_1 & y_1 \\ x_2 & y_2 \end{vmatrix} = 0

Η ορίζουσα ∣x1y1x2y2∣\begin{vmatrix} x_1 & y_1 \\ x_2 & y_2 \end{vmatrix} λέγεται ορίζουσα των διανυσμάτων a⃗\vec{a} και b⃗\vec{b} και συμβολίζεται με det⁡(a⃗,b⃗)\det(\vec{a}, \vec{b}).

Συνθήκη Παραλληλίας: a⃗//b⃗⇔det⁡(a⃗,b⃗)=0\vec{a} // \vec{b} \Leftrightarrow \det(\vec{a}, \vec{b}) = 0

Παραδείγματα:

  1. a⃗=(3,−1)\vec{a} = (\sqrt{3}, -1) και b⃗=(3,−3)\vec{b} = (3, -\sqrt{3})
    det⁡(a⃗,b⃗)=∣3−13−3∣=3(−3)−(−1)(3)=−3+3=0\det(\vec{a}, \vec{b}) = \begin{vmatrix} \sqrt{3} & -1 \\ 3 & -\sqrt{3} \end{vmatrix} = \sqrt{3}(-\sqrt{3}) - (-1)(3) = -3 + 3 = 0. Άρα a⃗//b⃗\vec{a} // \vec{b}. ✅
  2. a⃗=(2,3)\vec{a} = (2, 3) και b⃗=(−1,2)\vec{b} = (-1, 2)
    det⁡(a⃗,b⃗)=∣23−12∣=2(2)−3(−1)=4+3=7≠0\det(\vec{a}, \vec{b}) = \begin{vmatrix} 2 & 3 \\ -1 & 2 \end{vmatrix} = 2(2) - 3(-1) = 4 + 3 = 7 \neq 0. Άρα τα a⃗\vec{a} και b⃗\vec{b} δεν είναι παράλληλα. ❌

Συντελεστής Διεύθυνσης Διανύσματος ↗️

Έστω a⃗=(x,y)\vec{a} = (x, y) ένα μη μηδενικό διάνυσμα και φ\varphi η γωνία που σχηματίζει το a⃗\vec{a} με τον θετικό ημιάξονα Ox (0≤φ<2π0 \le \varphi < 2\pi).

Αν το a⃗\vec{a} δεν είναι παράλληλο στον άξονα y′yy'y (δηλαδή x≠0x \neq 0), τότε από την Τριγωνομετρία ισχύει:

tan⁡φ=yx\tan \varphi = \frac{y}{x}

Ο λόγος λ=yx\lambda = \frac{y}{x} λέγεται συντελεστής διεύθυνσης του a⃗\vec{a} και συμβολίζεται με λa⃗\lambda_{\vec{a}}. Επομένως:

λ=tan⁡φ\lambda = \tan \varphi

Παραλληλία και Συντελεστής Διεύθυνσης:

Ας θεωρήσουμε δύο διανύσματα a⃗=(x1,y1)\vec{a} = (x_1, y_1) και b⃗=(x2,y2)\vec{b} = (x_2, y_2) με συντελεστές διεύθυνσης λ1\lambda_1 και λ2\lambda_2 αντίστοιχα (υποθέτουμε ότι ορίζονται, δηλ. x1≠0x_1 \neq 0 και x2≠0x_2 \neq 0).

Έχουμε δει ότι a⃗//b⃗⇔x1y2=x2y1\vec{a} // \vec{b} \Leftrightarrow x_1 y_2 = x_2 y_1.

Αφού x1x2≠0x_1 x_2 \neq 0, μπορούμε να διαιρέσουμε:

y2x2=y1x1⇔λ2=λ1\frac{y_2}{x_2} = \frac{y_1}{x_1} \Leftrightarrow \lambda_2 = \lambda_1

Συμπέρασμα: Αν δύο μη μηδενικά διανύσματα a⃗\vec{a} και b⃗\vec{b} δεν είναι παράλληλα στον άξονα y′yy'y, τότε είναι παράλληλα μεταξύ τους αν και μόνο αν οι συντελεστές διεύθυνσής τους είναι ίσοι.

a⃗//b⃗⇔λ1=λ2\vec{a} // \vec{b} \Leftrightarrow \lambda_1 = \lambda_2

ΕΦΑΡΜΟΓΗ 💡

Συνευθειακά Σημεία

Να βρεθούν οι τιμές του μ∈R\mu \in \mathbb{R} για τις οποίες τα σημεία A(1, 0), B(μ2\mu^2, 3) και Γ(-5μ\mu, 9) είναι συνευθειακά.

ΛΥΣΗ:
Τα σημεία A, B, Γ είναι συνευθειακά αν και μόνο αν τα διανύσματα AB⃗\vec{AB} και AΓ⃗\vec{AΓ} είναι παράλληλα.

Υπολογίζουμε τα διανύσματα:

AB⃗=(μ2−1,3−0)=(μ2−1,3)\vec{AB} = (\mu^2 - 1, 3 - 0) = (\mu^2 - 1, 3)

AΓ⃗=(−5μ−1,9−0)=(−5μ−1,9)\vec{AΓ} = (-5\mu - 1, 9 - 0) = (-5\mu - 1, 9)

Η συνθήκη παραλληλίας είναι det⁡(AB⃗,AΓ⃗)=0\det(\vec{AB}, \vec{AΓ}) = 0:

∣μ2−13−5μ−19∣=0\begin{vmatrix} \mu^2 - 1 & 3 \\ -5\mu - 1 & 9 \end{vmatrix} = 0

9(μ2−1)−3(−5μ−1)=09(\mu^2 - 1) - 3(-5\mu - 1) = 0

9μ2−9+15μ+3=09\mu^2 - 9 + 15\mu + 3 = 0

9μ2+15μ−6=09\mu^2 + 15\mu - 6 = 0

Διαιρούμε με 3:

3μ2+5μ−2=03\mu^2 + 5\mu - 2 = 0

Λύνουμε την δευτεροβάθμια εξίσωση:

Διακρίνουσα Δ=52−4(3)(−2)=25+24=49\Delta = 5^2 - 4(3)(-2) = 25 + 24 = 49

Ρίζες: μ=−5±492(3)=−5±76\mu = \frac{-5 \pm \sqrt{49}}{2(3)} = \frac{-5 \pm 7}{6}

μ1=−5+76=26=13\mu_1 = \frac{-5 + 7}{6} = \frac{2}{6} = \frac{1}{3}

μ2=−5−76=−126=−2\mu_2 = \frac{-5 - 7}{6} = \frac{-12}{6} = -2

Άρα, τα σημεία είναι συνευθειακά για μ=13\mu = \frac{1}{3} ή μ=−2\mu = -2. 🎉