1.2.1 Ανάγκες 🧩
Αρχικά, ο άνθρωπος ικανοποιεί τις ανάγκες τροφής, ένδυσης/υπόδησης και στέγης που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή του. Οι ανάγκες αυτές ονομάζονται Φυσικές Ανάγκες ή Ανάγκες Επιβίωσης (needs) και επιβάλλονται στον άνθρωπο από τη φύση του. Τις φυσικές ανάγκες τις είχε και ο πρωτόγονος άνθρωπος.
Οι φυσικές ανάγκες δεν άλλαξαν ουσιαστικά από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος στη Γη. Ένας πρωτόγονος άνθρωπος χρειαζόταν τροφή, ρούχα και καταφύγιο ακριβώς όπως χρειαζόμαστε κι εμείς σήμερα — αυτό που άλλαξε δραματικά είναι ο τρόπος με τον οποίο τις ικανοποιούμε.
Με τη συνεχή εξέλιξη του πολιτισμού δημιουργήθηκαν οι ανάγκες του καλλωπισμού, της επικοινωνίας, της ενημέρωσης και ειδικότερα οι ανάγκες για μεγαλύτερο αυτοκίνητο, διακοπές στο εξωτερικό, καλύτερο σπίτι, ακριβότερα ρούχα, καλύτερη εκπαίδευση, καθαρότερο περιβάλλον κ.λπ. Στην αρχή, οι ανάγκες αυτές εμφανίζονται ως ανάγκες πολυτέλειας ή επίδειξης και σιγά-σιγά, όταν τα προϊόντα γίνουν γνωστά και προσιτά σε όλους, εξελίσσονται σε συνηθισμένες κοινωνικές ανάγκες. Οι ανάγκες αυτές λέγονται Κοινωνικές Ανάγκες (wants). Με την ανάπτυξη του πολιτισμού, της επιστήμης και της τεχνολογίας εμφανίζονται καινούργια αγαθά, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συνεχώς νέες ανάγκες και οι κοινωνικές ανάγκες συνεχώς να πολλαπλασιάζονται. Οι Κοινωνικές ανάγκες είναι απεριόριστες και αυξάνονται συνεχώς. Στην ανάπτυξη νέων αναγκών έχει συμβάλει σημαντικά το εμπόριο, η διαφήμιση, η τάση του ανθρώπου να μιμείται τους άλλους και η προσπάθειά του να βελτιώνει συνεχώς το βιοτικό επίπεδο του.
Οι φυσικές ανάγκες (needs) είναι περιορισμένες και ίδιες για όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από εποχή ή τόπο — αφορούν την επιβίωση. Οι κοινωνικές ανάγκες (wants) είναι απεριόριστες, διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και αλλάζουν συνεχώς με τον πολιτισμό, τη μόδα και την τεχνολογία. Ένα κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας, για παράδειγμα, είναι κοινωνική ανάγκη — όχι φυσική.
Παρατήρησε πόσο συχνά μια νέα συσκευή (π.χ. ένα smartwatch) φαινόταν «περιττή» όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά μετά από λίγα χρόνια έγινε για πολλούς κάτι σχεδόν απαραίτητο. Αυτό ακριβώς περιγράφει το κείμενο: η κοινωνική ανάγκη ξεκινά ως πολυτέλεια και σιγά-σιγά γίνεται συνήθεια, με τη βοήθεια του εμπορίου και της διαφήμισης.