Αξέχαστα γενέθλια 🎂

Σε λίγες μέρες η Μελίνα έχει τα γενέθλιά της. Θα κλείσει τα οχτώ και «θα περπατήσει στα εννιά», όπως λέει η γιαγιά Μερόπη. Αναρωτιέται πώς είναι να περπατάει κανείς στα εννιά! Όταν ήταν μικρή, ήξερε πώς είναι να περπατάς στα τέσσερα! Αλλά αυτό το εννιά πρέπει να μοιάζει με ολόφωτη λεωφόρο που καταλήγει σε μια στρογγυλή πλατεία. Μια πλατεία με σιντριβάνι. Μια πλατεία που θα πλημμυρίσει από φίλους και συμμαθητές.

Κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας. Μερικά χειμωνιάτικα απογεύματα προτιμά να διαβάζει εκεί παρά στο δωμάτιό της. Έχει απλώσει τα τετράδια, τα χρωματιστά μολύβια, τις γόμες και τα βιβλία. Αύριο είναι Κυριακή και θέλει να είναι ελεύθερη. Τα μαθήματα θα της πάρουν λίγη ώρα κι έχει αρχίσει με τα Μαθηματικά. «Γράφω τέσσερα στο πηλίκο. Τρεις τέσσερις δώδεκα, από δεκατρία ένα» ψιθυρίζει κάνοντας μια διαίρεση. «Κάτω το εννιά…» συνεχίζει και σταματά σαστισμένη.

Γιατί κάτω το εννιά; Ζήτω το εννιά, θέλει να πει.

Ονειρεύεται τη γιορτή των γενεθλίων της. Θα γεμίσει το σπίτι με δώρα και μπαλόνια. Κόκκινα, κίτρινα, πράσινα! Θα κεράσει γλυκά τα παιδιά. Θα σβήσει τα κεράκια στην τούρτα. Θα γελάσει με τις φίλες της πειράζοντας τα αγόρια. Τους θέλει όλους μαζί της.

– Πότε θα αρχίσουμε τις ετοιμασίες για τη γιορτή μου; Πότε θα γράψουμε προσκλήσεις για την τάξη μου;

– Μας μένει μόνο μία εβδομάδα!, λέει στη μητέρα της που ετοιμάζει για βραδινό μια λαχανόσουπα.

– Μα πόσους θέλεις να καλέσεις; Εσύ χρειάζεσαι πλατεία και όχι σπίτι! Πότε θα προλάβω να κάνω τόσες ετοιμασίες; Τέλειωνε με τα μαθήματά σου.

Η Μελίνα ξαναγύρισε σκεφτική στη διαίρεση. «Κάτω και το εννιά». Κάθε χρόνο οι ίδιες δικαιολογίες. Κάθε χρόνο οι μεγάλοι κανονίζουν τα γενέθλιά της. Είναι πολύ λυπημένη. Την ώρα του φαγητού άκουγε ασήμαντες κουβέντες για τη μέρα που πέρασε. Στην πραγματικότητα, δεν πρόσεχε τι έλεγαν οι γονείς της. Μάζευε τις δυνάμεις της. «Ή τώρα ή ποτέ» είπε μέσα της και πετάχτηκε απότομα:

– Θέλω να κάνω μια μεγάλη γιορτή για τα γενέθλιά μου. Κάντε μου το χατίρι. Μια φορά γίνεσαι εννιά χρονών! Θα καλέσουμε κι ενισχύσεις, τη γιαγιά Μερόπη. Δε θα μου αρνηθεί. Είμαι η αδυναμία της!

Οι γονείς της κοιτάχτηκαν στα μάτια με νόημα και ξέσπασαν σε γέλια.

– Άμα σου μπει κάτι στο μυαλό... είπε ο πατέρας και τη φίλησε στο μάγουλο.

– Τέλεια! Τρέχω να τηλεφωνήσω στον Κώστα, φώναξε ενθουσιασμένη, αφήνοντας το κουτάλι να πέσει στη σούπα της. Πλατς!

– Καθήκοντα μάγειρα αναλαμβάνω εγώ. Σάντουιτς, μεζεδάκια και σαλάτες θα καταφέρω να φτιάξω με λίγη βοήθεια. Για τούρτα, ξέχασέ το. Ζαχαροπλάστης δεν έγινα ακόμη, της είπε το φιλαράκι της από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου.

– Μη σε νοιάζει, αυτή είναι δουλειά για τη γιαγιά Μερόπη.

Όλο το βράδυ στροβιλίζονταν στο όνειρό της κόκκινα, πράσινα και κίτρινα μπαλόνια! Έμεναν μόλις εφτά μέρες για να περπατήσει εννιά ολόκληρα χρόνια!

Συγγραφική ομάδα

Πηγή: Σχολικό βιβλίο «Γλώσσα Γ' Δημοτικού - Τα απίθανα μολύβια», Υπουργείο Παιδείας / Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, ΙΤΥΕ «Διόφαντος».