Το σχολείο ταξιδεύει στο χρόνο 🕰️
Μια σχολική τάξη του 1970.
Οι μεγάλοι θυμούνται τα δικά τους σχολικά χρόνια!
«T' αγοράζανε τα παιδιά τα βιβλία, αλλά εμένα δε μου παίρναν οι γονείς μου. Ήμουν πάντα αδιάβαστη. Ό,τι μάθαινα, το μάθαινα από το δάσκαλο. Σκέψου ότι ένα μολύβι το έκοβε η μάνα μου στα τρία, για να πάρουμε οι τρεις αδελφές από ένα κομματάκι. Ο δάσκαλος μου έμαθε την προπαίδεια κι ήμουν τόσο άσος στην αριθμητική που τα έβρισκα με δικό μου τρόπο τα προβλήματα. Και λέγανε αυτό το παιδί θα γίνει ευφυΐα. Άμα δεν έχεις βιβλία, να δεις ευφυΐα που γίνεσαι! Γράφτηκα στην Έκτη, αλλά κηρύχτηκε ο πόλεμος με τους Ιταλούς».
Μελπομένη Σμπόρου, Βόλος (μαρτυρία)
(Από το βιβλίο του Κ.Α.Π.Η. – Δήμου Βόλου, Εργαστήρι προφορικής αφήγησης)
«Στο μοναδικό βιβλιοπωλείο του Κάστρου παραγγείλαμε και το Αναγνωστικό μου. Με πολλή ανυπομονησία περίμενα να το πάρω στα χέρια μου. Λαμπρή ήταν εκείνη η μέρα που το πήρα. Με θαυμασμό κοιτούσα τις ζωγραφιές του, τις εικόνες αυτές του έξω κόσμου. Ήταν ένα βιβλίο μαγικό. Χρόνια από τότε ψάχνω εκεί που πουλούν τα παλιά βιβλία, με την κρυφή ελπίδα μήπως το βρω».
Ράλλης Κοψίδης, Λήμνος (μαρτυρία)
(από το βιβλίο του Ράλλη Κοψίδη, Κάστρο ηλιόκαστρο, Τεχνικαί εκδόσεις)
Παλιότερα στα σχολεία τα παιδιά γράφαν με μελάνι και πένα! Τα ντουλαπάκια του θρανίου είχαν μια μικρή τρύπα όπου τοποθετούσαν ένα δοχείο με μελάνι, το «καλαμάρι». Στα δύσκολα χρόνια του πολέμου πολλά παιδιά δεν είχαν ούτε καν δικό τους βιβλίο!
Η Καθημερινή της Κυριακής, Έκδοση Βιβλιοπωλείου της Εστίας
Πηγή: Σχολικό βιβλίο «Γλώσσα Γ' Δημοτικού - Τα απίθανα μολύβια», Υπουργείο Παιδείας / Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, ΙΤΥΕ «Διόφαντος».