1. Βασική Θεωρία
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Ευκλείδη». Σου το εξηγεί αμέσως.

Αντίστροφη συνάρτηση

Μια συνάρτηση «μετασχηματίζει» τους αριθμούς. Η αντίστροφη κάνει ακριβώς την αντίστροφη δουλειά: «αναιρεί» τον μετασχηματισμό. 🔄

Η ιδέα με ένα παράδειγμα

Η συνάρτηση f(x)=x+5f(x) = x + 5 λέει: «πρόσθεσε 5 στον αριθμό». Η αντίστροφή της πρέπει να λέει: «αφαίρεσε 5». Γι' αυτό f−1(x)=x−5f^{-1}(x) = x - 5.

Έλεγχος:

✅

✅

Ο αυστηρός ορισμός

Ορισμός

Αντίστροφη συνάρτηση της f:A→Bf : A \to B ονομάζουμε τη συνάρτηση g:B→Ag : B \to A για την οποία:

και συμβολίζεται με f−1f^{-1}.

Η «διπλή συνεπαγωγή» σημαίνει ότι η σχέση «ff στέλνει το aa στο β\beta» είναι ισοδύναμη με «f−1f^{-1} στέλνει το β\beta πίσω στο aa».

Προϋπόθεση αντιστρεψιμότητας

Θεμελιώδης πρόταση

Μια συνάρτηση αντιστρέφεται αν και μόνο αν είναι 1–1 και επί.

Γιατί χρειάζεται 1–1;

Αν η ff δεν ήταν 1–1, θα υπήρχαν x1≠x2x_1 \neq x_2 με f(x1)=f(x2)=βf(x_1) = f(x_2) = \beta. Τότε, ποια από τις δύο τιμές θα έδινε η «αντίστροφη» στο β\beta; Η x1x_1 ή η x2x_2; Αμφισβήτηση της μοναδικότητας – η αντίστροφη δεν ορίζεται σωστά ως συνάρτηση! ⛔

Γιατί χρειάζεται επί;

Αν υπήρχε β∈B\beta \in B που δεν ήταν εικόνα κανενός x∈Ax \in A, τότε η «αντίστροφη» δεν θα ορίζονταν στο β\beta (αφού δεν υπάρχει το αντίστοιχο πρότυπο). ⛔

Ιδιότητες της αντίστροφης

«Τέχνασμα»: Αν δεν είναι επί, κάνε την επί

Αν f:A→Bf : A \to B είναι 1–1 αλλά όχι επί, μπορούμε να «περιορίσουμε» το πεδίο τιμών στο σύνολο τιμών f(A)f(A). Τότε η f:A→f(A)f : A \to f(A) είναι και 1–1 και επί, άρα αντιστρέψιμη.

Μέθοδος εύρεσης αντίστροφης συνάρτησης

Βήματα εύρεσης $f^{-1}$
  1. Έλεγξε ότι η ff είναι 1–1 και επί (ή κάντην αντιστρέψιμη περιορίζοντας το πεδίο τιμών στο σύνολο τιμών).
  2. Γράψε y=f(x)y = f(x).
  3. Λύσε ως προς xx: x=f−1(y)x = f^{-1}(y).
  4. Εναλλάσσεις τα γράμματα xx και yy: f−1(x)=…f^{-1}(x) = \ldots.
  5. Βρες το πεδίο ορισμού της f−1f^{-1} (= σύνολο τιμών της ff).

Παράδειγμα 1: f(x)=5xf(x) = 5x

Η ff είναι 1–1 και επί από το R\mathbb{R} στο R\mathbb{R}.

Εναλλάσσουμε:

Παράδειγμα 2: f:[1,5]→[4,16]f : [1, 5] \to [4, 16] με f(x)=3x+1f(x) = 3x + 1

  • 1–1: f(x1)=f(x2)⇒3x1+1=3x2+1⇒x1=x2f(x_1) = f(x_2) \Rightarrow 3x_1 + 1 = 3x_2 + 1 \Rightarrow x_1 = x_2 ✓
  • Επί: 1≤x≤5⇒4≤3x+1≤161 \leq x \leq 5 \Rightarrow 4 \leq 3x + 1 \leq 16, άρα f([1,5])=[4,16]f([1, 5]) = [4, 16] ✓

Εύρεση τύπου:

Εναλλάσσουμε:

Παράδειγμα 3: f(x)=2−4−xf(x) = 2 - \sqrt{4 - x}

Πεδίο ορισμού: 4−x≥0⇔x≤44 - x \geq 0 \Leftrightarrow x \leq 4, άρα A=(−∞,4]A = (-\infty, 4].

Έλεγχος 1–1: Αν f(x1)=f(x2)f(x_1) = f(x_2):

✅

Σύνολο τιμών: Για x≤4x \leq 4, 4−x≥0\sqrt{4 - x} \geq 0, άρα 2−4−x≤22 - \sqrt{4 - x} \leq 2. Ελάχιστο −∞-\infty, μέγιστο 22. Άρα f(A)=(−∞,2]f(A) = (-\infty, 2].

Εύρεση τύπου:

Απαιτούμε 2−y≥0⇔y≤22 - y \geq 0 \Leftrightarrow y \leq 2 ✓. Τετραγωνίζουμε:

Εναλλάσσουμε:

Γραφική συμμετρία

Πρόταση: Συμμετρία ως προς $y = x$

Η γραφική παράσταση της ff και της αντίστροφής της f−1f^{-1} είναι συμμετρικές ως προς την ευθεία y=xy = x.

Απόδειξη

Αν το σημείο A(a,β)A(a, \beta) ανήκει στη γραφική παράσταση της ff, τότε f(a)=βf(a) = \beta, οπότε f−1(β)=af^{-1}(\beta) = a, δηλαδή το σημείο A′(β,a)A'(\beta, a) ανήκει στη γραφική παράσταση της f−1f^{-1}.

Τα σημεία (a,β)(a, \beta) και (β,a)(\beta, a) είναι συμμετρικά ως προς την ευθεία y=xy = x. Αυτό ισχύει γιατί:

  • Η ευθεία y=xy = x έχει κλίση 1.
  • Το τμήμα που ενώνει τα (a,β)(a, \beta) και (β,a)(\beta, a) έχει κλίση a−ββ−a=−1\dfrac{a - \beta}{\beta - a} = -1, άρα είναι κάθετο στην y=xy = x.
  • Το μέσο του τμήματος είναι το (a+β2,a+β2)\left(\dfrac{a + \beta}{2}, \dfrac{a + \beta}{2}\right), που ανήκει στην y=xy = x.

Άρα τα σημεία είναι συμμετρικά ως προς την y=xy = x. ∎

Χαρακτηριστικό κριτήριο για αντίστροφες

Κριτήριο αντίστροφων

Αν για δύο συναρτήσεις f:A→Bf : A \to B και g:B→Ag : B \to A ισχύει:

τότε οι ff και gg είναι αντίστροφες.

Παράδειγμα ελέγχου

f(x)=5x+10f(x) = 5x + 10, g(x)=15x−2g(x) = \dfrac{1}{5}x - 2, και οι δύο R→R\mathbb{R} \to \mathbb{R}.

✅

✅

Άρα είναι αντίστροφες: g=f−1g = f^{-1}.

Πότε δεν αντιστρέφεται η συνάρτηση;

Παράδειγμα: g:[1,5]→[4,20]g : [1, 5] \to [4, 20] με g(x)=3x+1g(x) = 3x + 1

  • Η gg είναι 1–1 (όπως πριν).
  • Σύνολο τιμών: g([1,5])=[4,16]g([1, 5]) = [4, 16], αλλά πεδίο τιμών [4,20][4, 20]. ⛔ Όχι επί.

Άρα η gg δεν αντιστρέφεται ως έχει. (Θα αντιστρεφόταν αν περιορίζαμε το πεδίο τιμών στο [4,16][4, 16].)

Αντιστροφή τμηματικής συνάρτησης

Μπορούμε να αντιστρέψουμε τμηματικές συναρτήσεις, αν αντιστρέφουμε κάθε κλάδο ξεχωριστά (και αν η συνολική είναι 1–1).

Παράδειγμα:

Έλεγχος 1–1: Μέσα σε κάθε κλάδο, η συνάρτηση είναι μονότονη. Επιπλέον, για x1<0<x2x_1 < 0 < x_2:

  • f(x1)=3x1−1<−1f(x_1) = 3x_1 - 1 < -1
  • f(x2)=2x22+1≥1f(x_2) = 2x_2^2 + 1 \geq 1

Τα διαστήματα τιμών δεν τέμνονται, άρα 1–1 συνολικά. ✅

Αντιστροφή κάθε κλάδου και κατάλληλα «ενοποίηση».

Σχόλια & Συμπεράσματα

Εφαρμογές

Η έννοια της αντίστροφης συνάρτησης είναι θεμελιώδης:

  • Λογάριθμος: αντίστροφος της εκθετικής (ln⁡\ln vs exe^x)
  • Τετραγωνική ρίζα: αντίστροφη του τετραγώνου (στο [0,+∞)[0, +\infty))
  • Τόξο-ημίτονο (arcsin⁡\arcsin): αντίστροφο του ημιτόνου (στο [−π/2,π/2][-\pi/2, \pi/2])
  • Κρυπτογραφία: χρήση δυσαντίστροφων συναρτήσεων για ασφάλεια! 🔐

Σχήματα γραφικών παραστάσεων συναρτήσεων και των αντίστροφών τους (συμμετρίες ως προς y=xy = x) στις σελίδες 157–162 του PDF. 📖