Εισαγωγή στο Βιβλίο 7ο του Θουκυδίδη — Σύνοψη 💔
Το έβδομο βιβλίο του Θουκυδίδη αφηγείται το τραγικό τέλος της Σικελικής Εκστρατείας (413 π.Χ.). Τα κεφάλαια που μελετώνται (75-87) περιγράφουν τις τελευταίες ημέρες του αθηναϊκού στρατεύματος στη Σικελία: την απόγνωση της υποχώρησης και τον οριστικό αφανισμό του.
Μετά τη ναυτική ήττα στο λιμάνι των Συρακουσών, ο αθηναϊκός στόλος καταστράφηκε και οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να αποφασίσουν υποχώρηση μέσω ξηράς. Το κεφ. 75 ανοίγει με μια από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές της αφήγησης: οι τραυματίες εγκαταλείπονται και ικετεύουν να μην τους αφήσουν πίσω. Στα κεφάλαια 84-85 η πορεία καταλήγει στην τελική καταστροφή, στον ποταμό Ασσίναρο, όπου οι διψασμένοι στρατιώτες σφαγιάζονται καθώς προσπαθούν να πιουν νερό.
Ο Νικίας και ο στρατηγός Δημοσθένης παραδόθηκαν ελπίζοντας σε επιείκεια, αλλά εκτελέστηκαν παρά τη συμφωνία. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι φυλακίστηκαν στα λατομεία κοντά στις Συρακούσες, κάτω από φρικτές συνθήκες.
Ο Θουκυδίδης κλείνει την αφήγηση χαρακτηρίζοντας την καταστροφή «ολοκληρωτική σε κάθε σημείο» — τον μεγαλύτερο αφανισμό ελληνικού στρατεύματος. Η τραγική ειρωνεία ανάμεσα στον λαμπρό απόπλου του Βιβλίου 6ου και στον αφανισμό του Βιβλίου 7ου επιβεβαιώνει, κατά τον ιστορικό, την προειδοποίηση του Περικλή: χωρίς αμυντική στρατηγική και σύνεση στις αποφάσεις, η Αθήνα θα οδηγούνταν σε καταστροφή.
Η Σικελική Εκστρατεία θεωρείται σημείο καμπής του Πελοποννησιακού Πολέμου — από εδώ και πέρα η Αθήνα δεν ανέκτησε ποτέ πλήρως τη στρατιωτική της ισχύ.