Εισαγωγή στο Βιβλίο 6ο του Θουκυδίδη — Σύνοψη 🚢

Το έκτο βιβλίο του Θουκυδίδη αφηγείται την αρχή της Σικελικής Εκστρατείας (415 π.Χ.), της μεγαλύτερης και πιο καταστροφικής στρατιωτικής επιχείρησης στην ιστορία της Αθήνας. Τα κεφάλαια που μελετώνται εδώ (1-32) καλύπτουν τα αίτια και τις αφορμές της εκστρατείας, τη συζήτηση στην Εκκλησία του Δήμου, τους αντίθετους λόγους Νικία και Αλκιβιάδη, και τις προετοιμασίες και τον απόπλου του στόλου. Η απόφαση ελήφθη λίγο μετά την Ειρήνη του Νικία (421 π.Χ.), όταν η Αθήνα βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δύναμής της και αποφάσισε να επεκτείνει την κυριαρχία της στη Δυτική Μεσόγειο.

Κεντρικό θέμα είναι η πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στον Νικία, που αντιτάχθηκε στην εκστρατεία τονίζοντας ότι η Σικελία είναι μακριά, οι Συρακούσες ισχυρές και η Αθήνα έχει ήδη εχθρούς στην Ελλάδα, και τον Αλκιβιάδη, που πρωτοστάτησε υπέρ της εκστρατείας κινούμενος από φιλοδοξία και όνειρα κατάκτησης ολόκληρης της Μεσογείου. Οι λόγοι τους αποτελούν κλασικό δείγμα αντιλογίας, δηλαδή ζεύγους αντίθετων δημηγοριών. Ο Νικίας, θέλοντας να αποθαρρύνει τους Αθηναίους, ζήτησε τεράστια στρατιωτική δύναμη για την εκστρατεία — όμως το αποτέλεσμα ήταν αντίθετο: η Εκκλησία ενθουσιάστηκε ακόμα περισσότερο και αποφάσισε υπέρ, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις.