Θουκυδίδου Ιστορίαι — Κεφάλαιο 38 📜
Δημηγορία Κορινθίων — οι Κορίνθιοι κατηγορούν τους Κερκυραίους ότι, ενώ είναι άποικοί τους, τους περιφρονούν και τους πολεμούν.
Μετάφραση
Μετάφραση: Κική Διαλησμά
[38.1] Δεν συμπεριφέρονται όμως ως ενάρετοι ούτε απέναντι στους άλλους ούτε απέναντι σε μας και ενώ είναι άποικοι μας, ήταν πάντοτε αποξενωμένοι και τώρα μας πολεμούν ισχυριζόμενοι ότι δεν στάλθηκαν ως άποικοι για να έχουν κακή μεταχείριση.
Δεν συμπεριφέρονται όμως ως ενάρετοι ούτε απέναντι στους άλλους ούτε απέναντι σε μας — έτσι ανοίγει το επιχείρημα αυτής της παραγράφου.
[38.2] Αλλά και μεις απαντάμε ότι δεν ιδρύσαμε αποικία για να μας περιφρονεί αλλά για να μας θεωρεί ηγεμόνες και να μας αποδίδει τις καθιερωμένες τιμές.
Η φράση να μας θεωρεί ηγεμόνες και να μας αποδίδει τις καθιερωμένες τιμές δείχνει ποια ήταν η πραγματική, ηθική βάση της σχέσης μητρόπολης-αποικίας, σύμφωνα πάντα με τους Κορινθίους.
[38.3] Άλλωστε οι άλλες μας αποικίες μάς τιμούν και μάλιστα είμαστε αγαπητοί στους αποίκους μας.
Άλλωστε οι άλλες μας αποικίες μάς τιμούν και μάλιστα είμαστε αγαπητοί στους αποίκους μας
Οι Κορίνθιοι στηρίζουν την υπεράσπισή τους σε ένα κλασικό ρητορικό τέχνασμα: αφού η πλειοψηφία των αποίκων τους δεν έχει παράπονο, το «πρόβλημα» πρέπει να βρίσκεται στην εξαίρεση (την Κέρκυρα) και όχι στους ίδιους. Το επιχείρημα δεν αποδεικνύει τίποτα για τη συγκεκριμένη διαφορά Κέρκυρας-Επιδάμνου, αλλά έχει ρητορική πειστικότητα μπροστά στους Αθηναίους ακροατές.
[38.4] Είναι επομένως προφανές ότι, αν είμαστε αρεστοί στους περισσότερους, δεν είναι δυνατόν να έχουν δίκιο αυτοί, που είναι οι μόνοι δυσαρεστημένοι μαζί μας και ούτε θα εκστρατεύαμε εναντίον τους, παραβαίνοντας τα καθιερωμένα, εάν δεν ήμασταν θύματα μιας πρωτοφανούς αδικίας.
ούτε θα εκστρατεύαμε εναντίον τους, παραβαίνοντας τα καθιερωμένα, εάν δεν ήμασταν θύματα μιας πρωτοφανούς αδικίας
[38.5] Εξάλλου θα ήταν σωστό, ακόμη και αν είχαμε άδικο, να υποχωρήσουν στην οργή μας, οπότε και μεις θα θεωρούσαμε ντροπή να χρησιμοποιήσουμε βία απέναντι στη δική τους ανεξικακία. Η αλαζονεία τους όμως και η αίσθηση της δύναμης που προέρχεται από τα πλούτη, τους έχουν κάνει να μας αδικήσουν σε πολλά και κατ’ εξοχήν στο θέμα της Επιδάμνου, που είναι δική μας αποικία· όταν [η Επίδαμνος] υπέφερε δεν ήθελαν να τη βοηθήσουν και όταν ήλθαμε εμείς να τη βοηθήσουμε, αφού με τη βία την κυρίευσαν, τώρα την κατέχουν αυτοί.
Εξάλλου θα ήταν σωστό, ακόμη και αν είχαμε άδικο, να υποχωρήσουν στην οργή μας, οπότε και μεις θα θεωρούσαμε ντροπή να χρησιμοποιήσουμε βία απέναντι στη δική τους ανεξικακία
όταν η Επίδαμνος υπέφερε δεν ήθελαν να τη βοηθήσουν και όταν ήλθαμε εμείς να τη βοηθήσουμε, αφού με τη βία την κυρίευσαν, τώρα την κατέχουν αυτοί
Η σειρά των επιχειρημάτων δεν είναι τυχαία: πρώτα οι Κορίνθιοι εδραιώνουν την ηθική τους ανωτερότητα (38.1-38.4) και μόνο στο τέλος (38.5) φτάνουν στο συγκεκριμένο γεγονός, την Επίδαμνο. Έτσι το ακροατήριο έχει ήδη «πειστεί» πριν ακούσει τα πραγματικά περιστατικά.