Σχετική θέση δύο κύκλων 🔵
Υπενθύμιση: κύκλος, χορδή, διάμετρος, εφαπτομένη
Κύκλος είναι το σύνολο όλων των σημείων του επιπέδου που απέχουν σταθερή απόσταση από ένα σταθερό σημείο . Το λέγεται κέντρο του κύκλου και το ακτίνα του.
Μέσα σε έναν κύκλο ζουν μερικά βασικά ευθύγραμμα σχήματα, τα οποία θα χρειαστούν παρακάτω:
- Χορδή: χορδή είναι κάθε ευθύγραμμο τμήμα με τα δύο άκρα του πάνω στον κύκλο.
- Διάμετρος: διάμετρος είναι η χορδή που περνά από το κέντρο. Το κέντρο είναι το μέσο κάθε διαμέτρου, και το μήκος της είναι διπλάσιο της ακτίνας:
- Εφαπτομένη: εφαπτομένη ενός κύκλου είναι μια ευθεία που έχει μαζί του ένα και μόνο ένα κοινό σημείο. Στο σημείο αυτό, η εφαπτομένη είναι πάντα κάθετη στην ακτίνα.
Αυτές οι έννοιες είναι το εργαλειοκιβώτιο που θα χρησιμοποιήσουμε για να περιγράψουμε πώς μπορεί να "συμπεριφέρεται" ένα σημείο, μια ευθεία, ή -το κύριο θέμα εδώ- ένας δεύτερος κύκλος, απέναντι σε έναν κύκλο.
Η θέση ενός σημείου ως προς κύκλο
Ένα σημείο του επιπέδου, σε σχέση με έναν κύκλο , βρίσκεται πάντα σε μία από τρεις δυνατές θέσεις. Το κριτήριο είναι απλό: συγκρίνουμε την απόσταση του σημείου από το κέντρο με την ακτίνα .
- Αν , το σημείο βρίσκεται μέσα στον κύκλο.
- Αν , το σημείο ανήκει στον κύκλο (βρίσκεται πάνω του).
- Αν , το σημείο βρίσκεται εκτός του κύκλου.
Η ιδέα πίσω από αυτό είναι διαισθητική: ο κύκλος «χωρίζει» το επίπεδο σε δύο περιοχές (το εσωτερικό και το εξωτερικό του) και ο ίδιος αποτελεί το σύνορο ανάμεσά τους. Η απόσταση από το κέντρο είναι ακριβώς το μέτρο που λέει σε ποια από τις τρεις ζώνες βρισκόμαστε.
Η θέση μιας ευθείας ως προς κύκλο
Το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί για μια ολόκληρη ευθεία αντί για ένα σημείο. Εδώ το κριτήριο δεν είναι η απόσταση ενός σημείου από το κέντρο, αλλά η απόσταση της ίδιας της ευθείας από το κέντρο του κύκλου — δηλαδή το μήκος του κάθετου τμήματος από το προς την .
- Αν , η ευθεία τέμνει τον κύκλο σε δύο σημεία. Λέγεται τέμνουσα του κύκλου.
- Αν , η ευθεία εφάπτεται του κύκλου: έχουν ένα και μοναδικό κοινό σημείο. Η ευθεία λέγεται εφαπτομένη.
- Αν , η ευθεία είναι ξένη με τον κύκλο: δεν έχουν κανένα κοινό σημείο.
Παρατήρησε ότι όσο η ευθεία «απομακρύνεται» από το κέντρο, το πλήθος των κοινών σημείων με τον κύκλο μειώνεται: από δύο (τέμνουσα), σε ένα (εφαπτομένη), σε μηδέν (ξένη). Αυτή η λογική -η απόσταση καθορίζει το πλήθος των κοινών σημείων- είναι ακριβώς η ίδια λογική που θα χρησιμοποιήσουμε παρακάτω για δύο κύκλους.
Απόστημα χορδής
Μια χρήσιμη έννοια που σχετίζεται με τα παραπάνω είναι το απόστημα μιας χορδής: το κάθετο ευθύγραμμο τμήμα που άγεται από το κέντρο του κύκλου προς τη χορδή. Αν είναι το απόστημα της χορδής , τότε . Το απόστημα μιας χορδής είναι πάντα μικρότερο από την ακτίνα, αφού η χορδή βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στον κύκλο (εκτός από τα άκρα της).
Η διάκεντρος δύο κύκλων
Για να συγκρίνουμε δύο κύκλους μεταξύ τους χρειαζόμαστε ένα μέγεθος που να περιγράφει πόσο «μακριά» βρίσκεται ο ένας από τον άλλο. Αυτό το μέγεθος είναι η διάκεντρος.
Διάκεντρος δύο κύκλων και ονομάζεται το ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει τα κέντρα τους. Το μήκος της συμβολίζεται με , δηλαδή .
Η διάκεντρος παίζει για δύο κύκλους τον ρόλο που έπαιζε η απόσταση για μια ευθεία: είναι ο αριθμός που θα συγκρίνουμε με τις ακτίνες για να αποφασίσουμε πώς σχετίζονται οι δύο κύκλοι μεταξύ τους.
Σχετική θέση δύο κύκλων
Η βασική ιδέα είναι να συγκρίνουμε το μήκος της διακέντρου με το άθροισμα και με τη διαφορά των δύο ακτίνων. Για να έχει νόημα η σύγκριση με τη διαφορά (ώστε να μην βγαίνει αρνητικός αριθμός), συμφωνούμε να ονομάζουμε την μεγαλύτερη ή ίση από τις δύο ακτίνες, δηλαδή θεωρούμε πάντα .
Υπάρχουν ακριβώς πέντε δυνατές σχετικές θέσεις. Ας τις δούμε μία-μία, ξεκινώντας από τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση των κέντρων και προχωρώντας προς τη μικρότερη.
Ξένοι εξωτερικά
Όταν οι δύο κύκλοι είναι πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο, ώστε να μην έχουν κανένα κοινό σημείο και ο ένας να βρίσκεται εντελώς έξω από τον άλλο, τότε η διάκεντρος είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των ακτίνων:
Δεν υπάρχει κανένα κοινό σημείο, γιατί ακόμα κι αν "τεντώσουμε" τους δύο κύκλους ο ένας προς τον άλλο κατά μήκος της διακέντρου, το άθροισμα των ακτίνων τους δεν φτάνει για να καλύψει την απόσταση των κέντρων.
Εφάπτονται εξωτερικά
Καθώς οι κύκλοι πλησιάζουν, φτάνει μια στιγμή που «μόλις» ακουμπούν. Αυτό συμβαίνει ακριβώς όταν η διάκεντρος ισούται με το άθροισμα των ακτίνων:
Οι κύκλοι έχουν τότε ένα μοναδικό κοινό σημείο, το σημείο επαφής, το οποίο βρίσκεται ακριβώς πάνω στη διάκεντρο, ανάμεσα στα δύο κέντρα.
Σκέψου δύο σαπουνόφουσκες που μόλις αγγίζονται εξωτερικά, χωρίς να ενώνονται: αυτό είναι ακριβώς η εξωτερική επαφή δύο κύκλων.
Τέμνονται
Αν οι κύκλοι πλησιάσουν ακόμα περισσότερο, περνούν ο ένας μέσα στην περιοχή του άλλου και τέμνονται σε δύο σημεία. Αυτό συμβαίνει όταν η διάκεντρος βρίσκεται ανάμεσα στη διαφορά και στο άθροισμα των ακτίνων:
Οι κύκλοι έχουν δύο κοινά σημεία, τα σημεία τομής. Αυτή είναι η "πλατύτερη" περίπτωση, με ένα εύρος τιμών αντί για μία μοναδική τιμή του — για αυτό και συχνά είναι η πιο συνηθισμένη σχετική θέση σε ασκήσεις.
Εφάπτονται εσωτερικά
Αν συνεχίσουμε να πλησιάζουμε τα κέντρα, οι δύο τομές "κλείνουν" ξανά σε ένα μοναδικό σημείο. Αυτό συμβαίνει όταν η διάκεντρος ισούται με τη διαφορά των ακτίνων:
Και εδώ υπάρχει ένα μοναδικό κοινό σημείο, αλλά τώρα ο μικρός κύκλος βρίσκεται σχεδόν ολόκληρος μέσα στον μεγάλο — ακουμπούν "από μέσα".
Αν (τα κέντρα ταυτίζονται) και επιπλέον , τότε οι δύο κύκλοι είναι ομόκεντροι και στην πραγματικότητα ταυτίζονται — είναι ο ίδιος κύκλος. Πρόσεξε ότι δύο κύκλοι με κοινό κέντρο αλλά διαφορετική ακτίνα ( αλλά ) δεν εμπίπτουν σε καμία από τις πέντε βασικές κατηγορίες αφού — τυπικά ανήκουν στην περίπτωση "ξένοι εσωτερικά", απλώς με μηδενική απόσταση κέντρων.
Ξένοι εσωτερικά
Τέλος, αν η διάκεντρος γίνει μικρότερη από τη διαφορά των ακτίνων, ο μικρός κύκλος βρίσκεται ολόκληρος μέσα στον μεγάλο, χωρίς κανένα κοινό σημείο:
Οι δύο κύκλοι δεν έχουν κανένα κοινό σημείο, ακριβώς όπως στους ξένους εξωτερικά κύκλους, αλλά εδώ ο ένας κύκλος "κρύβεται" εντελώς μέσα στον άλλο αντί να βρίσκεται δίπλα του.
Τόσο οι "ξένοι εξωτερικά" όσο και οι "ξένοι εσωτερικά" κύκλοι έχουν μηδέν κοινά σημεία — αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να ξεχωρίσεις ποια περίπτωση ισχύει. Η διαφορά είναι αν (κύκλοι μακριά ο ένας από τον άλλο) ή (ο ένας μέσα στον άλλο). Χωρίς να συγκρίνεις με τις σωστές ποσότητες, εύκολα μπερδεύεις τη μία περίπτωση με την άλλη.
Συνοπτικός πίνακας
| Σχετική θέση | Σχέση , , | Κοινά σημεία |
|---|---|---|
| Ξένοι εξωτερικά | 0 | |
| Εφάπτονται εξωτερικά | 1 | |
| Τέμνονται | 2 | |
| Εφάπτονται εσωτερικά | 1 | |
| Ξένοι εσωτερικά | 0 |
Αξίζει να προσέξεις ένα μοτίβο: το πλήθος των κοινών σημείων είναι 0, 1, 2, 1, 0 καθώς η διάκεντρος μειώνεται από πολύ μεγάλη σε πολύ μικρή. Οι δύο ακραίες τιμές ( και ) είναι πάντα οι "οριακές" περιπτώσεις με ακριβώς ένα κοινό σημείο, ενώ ανάμεσά τους οι κύκλοι τέμνονται σε δύο σημεία.
Πώς λύνουμε μια άσκηση σχετικής θέσης
Το μεθοδολογικό βήμα-βήμα είναι πάντα το ίδιο:
- Προσδιορίζουμε ποια ακτίνα είναι η μεγαλύτερη, ώστε να ισχύει .
- Υπολογίζουμε το άθροισμα και τη διαφορά .
- Συγκρίνουμε τη διάκεντρο με αυτές τις δύο τιμές.
- Καταλήγουμε στη σχετική θέση, σύμφωνα με τον συνοπτικό πίνακα.
Λυμένο παράδειγμα
Να βρεθεί η σχετική θέση των κύκλων και όταν:
(α)
(β)
Λύση:
Πρώτα εντοπίζουμε τη μεγαλύτερη ακτίνα: αφού , θέτουμε και , ώστε να ισχύει .
Υπολογίζουμε τις δύο οριακές τιμές:
(α) Εδώ . Επειδή (και τα δύο ισούνται με ), οι κύκλοι εφάπτονται εξωτερικά.
(β) Εδώ . Επειδή , δηλαδή , οι κύκλοι τέμνονται.
Το πιο συχνό λάθος είναι να ξεχάσουμε να ελέγξουμε ποια ακτίνα είναι η μεγαλύτερη και να υπολογίσουμε τη διαφορά με λάθος σειρά (π.χ. αντί για ), παίρνοντας έτσι αρνητικό αριθμό που δεν αντιστοιχεί σε καμία πραγματική περίπτωση. Πάντα ξεκίνα προσδιορίζοντας ποια ακτίνα είναι (η μεγαλύτερη) πριν κάνεις οποιαδήποτε σύγκριση.