1. Έχουμε μάθει...
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Ευκλείδη». Σου το εξηγεί αμέσως.

Πολλαπλασιασμός και διαίρεση ακέραιων αριθμών ✖️➗

Ο πολλαπλασιασμός και η διαίρεση είναι οι δύο πράξεις που χρησιμοποιούμε κάθε φορά που δουλεύουμε με ίσες ομάδες: όταν μαζεύουμε πολλές ίδιες ποσότητες και όταν μοιράζουμε μια ποσότητα σε ίσα μερίδια. Εδώ θα δούμε τι ακριβώς σημαίνει η κάθε πράξη, ποιες ιδιότητες τις κάνουν εύκολες, πώς η μία αναιρεί την άλλη και πώς δουλεύουν οι κατακόρυφοι αλγόριθμοι που μας βγάζουν από τη δύσκολη θέση όταν οι αριθμοί μεγαλώνουν. 🎯

Τι σημαίνει πολλαπλασιάζω και τι διαιρώ 🧮

Ο πολλαπλασιασμός είναι σύντομος τρόπος για να προσθέσουμε πολλές φορές τον ίδιο αριθμό. Το 6⋅46 \cdot 4 σημαίνει «έξι φορές το 4», δηλαδή 4+4+4+4+4+4=244 + 4 + 4 + 4 + 4 + 4 = 24. Οι δύο αριθμοί που πολλαπλασιάζουμε λέγονται παράγοντες και το αποτέλεσμα λέγεται γινόμενο.

Η διαίρεση κάνει το αντίθετο: παίρνει μια ποσότητα και τη μοιράζει σε ίσα μέρη. Το 24÷624 \div 6 ρωτάει «σε πόσα κομμάτια των 6 χωρίζεται το 24;» — ή, ισοδύναμα, «αν μοιράσω 24 πράγματα σε 6 ίσες ομάδες, πόσα πέφτουν σε κάθε ομάδα;». Και στις δύο ερωτήσεις η απάντηση είναι 44.

Δύο σύμβολα για την ίδια πράξη 🤔

Τον πολλαπλασιασμό τον γράφουμε με το σημάδι « ×\times » αλλά και με μια απλή τελεία « ⋅\cdot ». Το 3⋅43 \cdot 4 και το 3×43 \times 4 είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Στις μεγαλύτερες τάξεις επικρατεί η τελεία, γιατί το ×\times μπερδεύεται εύκολα με το γράμμα x της άλγεβρας!

Οι ιδιότητες του πολλαπλασιασμού 🔄

Οι ιδιότητες δεν είναι κανόνες που μαθαίνουμε απ' έξω για να τους πούμε στον δάσκαλο. Είναι εργαλεία: μας επιτρέπουν να αλλάξουμε μια πράξη σε μια άλλη, ισοδύναμη αλλά πιο εύκολη.

Αντιμεταθετική ιδιότητα 🔀

Η αντιμεταθετική ιδιότητα λέει ότι η σειρά των παραγόντων δεν αλλάζει το γινόμενο:

3⋅4=4⋅3=123 \cdot 4 = 4 \cdot 3 = 12

Γιατί ισχύει; Φαντάσου μια ορθογώνια διάταξη με 3 σειρές και 4 κουκκίδες σε κάθε σειρά. Αν γυρίσεις το χαρτί στο πλάι, η ίδια ακριβώς διάταξη γίνεται 4 σειρές με 3 κουκκίδες. Οι κουκκίδες δεν άλλαξαν — μόνο η οπτική γωνία.

Στην πράξη, αυτό μας γλιτώνει χρόνο: το 2⋅472 \cdot 47 το σκεφτόμαστε ως «δύο φορές το 47», που βγαίνει αμέσως 9494, ενώ το «σαράντα εφτά φορές το 2» θα ήταν κουραστικό.

Προσεταιριστική ιδιότητα 🤝

Όταν πολλαπλασιάζουμε τρεις ή περισσότερους αριθμούς, η προσεταιριστική ιδιότητα μας επιτρέπει να διαλέξουμε ποια δύο θα πολλαπλασιάσουμε πρώτα:

(2⋅8)⋅5=2⋅(8⋅5)(2 \cdot 8) \cdot 5 = 2 \cdot (8 \cdot 5)

16⋅5=2⋅40=8016 \cdot 5 = 2 \cdot 40 = 80

Και τα δύο δίνουν 8080, αλλά ο δεξιός δρόμος είναι σαφώς πιο βολικός: το 8⋅5=408 \cdot 5 = 40 είναι στρογγυλό, και το 2⋅402 \cdot 40 το κάνουμε με το μυαλό.

Το κόλπο: ψάχνουμε πάντα το ζευγάρι που δίνει στρογγυλό αριθμό. Στο 5⋅7⋅45 \cdot 7 \cdot 4, αντί να πάμε με τη σειρά, ενώνουμε το 55 με το 44:

5⋅7⋅4=7⋅(5⋅4)=7⋅20=1405 \cdot 7 \cdot 4 = 7 \cdot (5 \cdot 4) = 7 \cdot 20 = 140

Επιμεριστική ιδιότητα 📦

Η επιμεριστική ιδιότητα είναι η πιο δυνατή από όλες, γιατί συνδέει δύο διαφορετικές πράξεις. Λέει ότι ο πολλαπλασιασμός «μοιράζεται» στην πρόσθεση:

α⋅(β+γ)=α⋅β+α⋅γα \cdot (β + γ) = α \cdot β + α \cdot γ

Το νόημά της είναι απλό: αντί να πολλαπλασιάσουμε με έναν δύσκολο αριθμό, τον σπάμε σε εύκολα κομμάτια, πολλαπλασιάζουμε με το καθένα ξεχωριστά και μετά προσθέτουμε.

4⋅17=4⋅(10+7)=(4⋅10)+(4⋅7)=40+28=684 \cdot 17 = 4 \cdot (10 + 7) = (4 \cdot 10) + (4 \cdot 7) = 40 + 28 = 68

Το 4⋅174 \cdot 17 δεν το ξέρουμε απ' έξω. Το 4⋅104 \cdot 10 και το 4⋅74 \cdot 7 όμως τα ξέρουμε — και μαζί δίνουν την απάντηση.

Το σπάσιμο δεν γίνεται μόνο με πρόσθεση. Μερικές φορές βολεύει να ανεβούμε σε στρογγυλό αριθμό και μετά να αφαιρέσουμε:

6⋅99=6⋅(100−1)=600−6=5946 \cdot 99 = 6 \cdot (100 - 1) = 600 - 6 = 594

Το 1 και το 0: δύο αριθμοί με ξεχωριστό ρόλο 1️⃣0️⃣

Δύο αριθμοί συμπεριφέρονται στον πολλαπλασιασμό διαφορετικά από όλους τους άλλους:

ΑριθμόςΌνομαΤι κάνειΠαράδειγμα
11ουδέτερο στοιχείοΑφήνει τον αριθμό απείραχτο7⋅1=77 \cdot 1 = 7
00απορροφητικό στοιχείοΜηδενίζει τα πάντα9⋅0=09 \cdot 0 = 0

Και τα δύο βγαίνουν από το νόημα του πολλαπλασιασμού. Το 7⋅17 \cdot 1 σημαίνει «εφτά φορές το 1», δηλαδή 1+1+1+1+1+1+1=71+1+1+1+1+1+1 = 7. Και το 9⋅09 \cdot 0 σημαίνει «εννιά φορές το μηδέν» — όσες φορές κι αν πάρεις το τίποτα, τίποτα μαζεύεις.

Η δύναμη του μηδενός 🕳️

Σε ένα γινόμενο με πολλούς παράγοντες, αρκεί ένας να είναι μηδέν για να μηδενιστεί ολόκληρο. Το 17⋅245⋅0⋅8917 \cdot 245 \cdot 0 \cdot 89 κάνει 00, και δεν χρειάζεται να υπολογίσεις τίποτε άλλο. Το μηδέν «απορροφά» όλη την πράξη!

Πολλαπλασιασμός και διαίρεση: αντίστροφες πράξεις 🔁

Ο πολλαπλασιασμός και η διαίρεση είναι αντίστροφες πράξεις: ό,τι χτίζει η μία, το χαλάει η άλλη. Αν πολλαπλασιάσουμε έναν αριθμό με κάτι και μετά διαιρέσουμε με το ίδιο, γυρίζουμε ακριβώς εκεί που ξεκινήσαμε:

15⋅8÷8=1515 \cdot 8 \div 8 = 15

Δεν χρειάζεται καν να υπολογίσουμε το 15⋅8=12015 \cdot 8 = 120 και μετά το 120÷8120 \div 8. Βλέπουμε το ⋅8\cdot 8 και το ÷8\div 8 να αλληλοαναιρούνται και γράφουμε κατευθείαν 1515. Το ίδιο ισχύει και με την αντίστροφη σειρά: 225÷50⋅50=225225 \div 50 \cdot 50 = 225.

Αυτή η σχέση έχει και μια δεύτερη, εξίσου χρήσιμη όψη. Κάθε διαίρεση μπορεί να ξαναγραφεί ως πολλαπλασιασμός:

56÷8=7επειδηˊ7⋅8=5656 \div 8 = 7 \quad \text{επειδή} \quad 7 \cdot 8 = 56

Γι' αυτό η προπαίδεια που μάθαμε για τον πολλαπλασιασμό μάς λύνει ταυτόχρονα και τις διαιρέσεις — είναι η ίδια γνώση, διαβασμένη ανάποδα.

Η επιμεριστική ιδιότητα και στη διαίρεση 📦➗

Το κόλπο του «σπασίματος» δουλεύει και στη διαίρεση, με μία προϋπόθεση: τα κομμάτια στα οποία σπάμε τον αριθμό πρέπει να διαιρούνται ακριβώς με τον διαιρέτη.

288÷9=(270+18)÷9=(270÷9)+(18÷9)=30+2=32288 \div 9 = (270 + 18) \div 9 = (270 \div 9) + (18 \div 9) = 30 + 2 = 32

Το 288÷9288 \div 9 με το μυαλό είναι δύσκολο. Το 270270 όμως είναι φανερά 9⋅309 \cdot 30, και το 1818 είναι 9⋅29 \cdot 2. Σπάμε λοιπόν το 288288 σε αυτά τα δύο φιλικά κομμάτια, διαιρούμε το καθένα και προσθέτουμε τα πηλίκα.

Το ίδιο και σε άλλη περίπτωση: 936÷3=(900+36)÷3=300+12=312936 \div 3 = (900 + 36) \div 3 = 300 + 12 = 312.

Ο κατακόρυφος πολλαπλασιασμός ✖️

Όταν οι αριθμοί μεγαλώνουν, ο νοερός υπολογισμός δεν αρκεί. Τότε γράφουμε τους αριθμούς τον έναν κάτω από τον άλλο και δουλεύουμε με τον κατακόρυφο αλγόριθμο.

Η λογική του είναι η επιμεριστική ιδιότητα, οργανωμένη σε γραμμές. Πολλαπλασιάζουμε κάθε ψηφίο του κάτω αριθμού με ολόκληρο τον πάνω αριθμό, γράφουμε κάθε επιμέρους γινόμενο σε δική του γραμμή και στο τέλος τα προσθέτουμε.

Ας δούμε το 204⋅18204 \cdot 18. Το 1818 είναι 10+810 + 8, οπότε:

  1. 8⋅204=16328 \cdot 204 = 1632 — αυτό είναι το γινόμενο με τις μονάδες
  2. 10⋅204=204010 \cdot 204 = 2040 — αυτό είναι το γινόμενο με τις δεκάδες
  3. Προσθέτουμε: 1632+2040=36721632 + 2040 = 3672

204⋅18=3672204 \cdot 18 = 3672

Ένας γρήγορος έλεγχος: το 204204 είναι περίπου 200200 και το 1818 περίπου 2020, άρα περιμένουμε κάτι κοντά στο 200⋅20=4000200 \cdot 20 = 4000. Το 36723672 ταιριάζει — αν είχαμε βρει 18721872, η εκτίμηση θα μας φώναζε ότι κάτι πήγε στραβά.

Η κατακόρυφη διαίρεση και τα μέρη της ➗

Σε κάθε διαίρεση υπάρχουν τέσσερα ονόματα που πρέπει να ξέρουμε:

ΌνομαΤι είναιΣτο 452÷16452 \div 16
ΔιαιρετέοςΟ αριθμός που μοιράζουμε452452
ΔιαιρέτηςΣε πόσα μέρη τον μοιράζουμε1616
ΠηλίκοΠόσα πέφτουν σε κάθε μέρος2828
ΥπόλοιποΌ,τι περισσεύει και δεν μοιράζεται44

Στον κατακόρυφο αλγόριθμο δεν διαιρούμε ολόκληρο τον αριθμό με τη μία. Προχωράμε ψηφίο ψηφίο από τα αριστερά, κρατώντας κάθε φορά ό,τι περίσσεψε και κατεβάζοντας το επόμενο ψηφίο δίπλα του. Έτσι η μεγάλη διαίρεση σπάει σε μια σειρά από μικρές, που τις λύνουμε με την προπαίδεια.

Η επαλήθευση 🔍

Επειδή η διαίρεση είναι η αντίστροφη του πολλαπλασιασμού, μπορούμε να ελέγξουμε το αποτέλεσμά μας πηγαίνοντας ανάποδα:

(Πηλιˊκο⋅Διαιρεˊτης)+Υποˊλοιπο=Διαιρετεˊος(\text{Πηλίκο} \cdot \text{Διαιρέτης}) + \text{Υπόλοιπο} = \text{Διαιρετέος}

Για το 452÷16=28452 \div 16 = 28 με υπόλοιπο 44:

(28⋅16)+4=448+4=452✅(28 \cdot 16) + 4 = 448 + 4 = 452 \quad ✅

Βγήκε ο αρχικός αριθμός, άρα η διαίρεση είναι σωστή. Αν δεν έβγαινε, θα ξέραμε αμέσως ότι κάπου κάναμε λάθος — και αυτός είναι ο λόγος που η επαλήθευση αξίζει τα δέκα δευτερόλεπτα που μας παίρνει.

Όταν το υπόλοιπο είναι μηδέν 🎯

Αν μια διαίρεση βγει με υπόλοιπο 00, λέμε ότι ο διαιρετέος διαιρείται ακριβώς με τον διαιρέτη. Τότε η επαλήθευση γίνεται σκέτο Πηλιˊκο⋅Διαιρεˊτης=Διαιρετεˊος\text{Πηλίκο} \cdot \text{Διαιρέτης} = \text{Διαιρετέος} — και ο διαιρέτης είναι πραγματικά διαιρέτης του αριθμού, μια ιδέα που θα ξαναδούμε στη διαιρετότητα.