🎭 Αγώνες φασουλάδας
📖 Ο Καραγκιόζης Ολυμπιονίκης, φυλλάδιο No 73, εκδ. Άγκυρα, αναδημοσίευση στην εφημ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ένθετο «Επτά ημέρες», «Παιδί και Ολυμπιακοί Αγώνες», 2004
(Ο Καραγκιόζης έχει αποφασίσει να πάρει μέρος ως αθλητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ακολουθεί η συνάντησή του με το Σελήμ μπέη για να συζητηθούν οι λεπτομέρειες της συμμετοχής του.)
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Έλα, έλα, άσ' τη συζήτηση τώρα και μη χασομεράμε. Πάμε για φαΐ.
ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Μπα, τρομάρα να σου 'ρθει, μούργο. Πάλι φαΐ.
ΚΑΡ.: Πάψε συ, ρε γρουσούζη.
ΣΕΛΗΜ: Καλά σου λέει, Καραγκιόζη. Δεν πρέπει να τρως πολύ, γιατί θα παχύνεις, θα βαρύνεις κι ύστερα, πώς θα τρέξεις στους αγώνες;
ΚΑΡ.: Τι λέει βρε ο χάχας; Άμα δε φάω, να δυναμώσω, πώς θα τρέξω, βρε;
ΣΕΛ.: Τέλος πάντων. Ας αφήσουμε τώρα τα αστεία και να κοιτάξουμε τη δουλειά μας. Λοιπόν, Καραγκιόζη, από αύριο αρχίζει η συστηματική προπόνηση.
ΚΑΡ.: Πόσες φορές θα τρώω;
ΣΕΛ.: Μπα, κακός σου καιρός, παιδί μου! Όλο στο φαγητό είναι ο νους σου; Θα τρως, τέλος πάντων, ό,τι θέλεις.
ΚΑΡ.: Και τι θα παίρνω;
ΣΕΛ.: Ααα! Οι αθλητές δεν πληρώνονται.
ΚΑΡ.: Μπα;
ΣΕΛ.: Ε, μα βέβαια. Οι αθλητές δεν πληρώνονται, αγωνίζονται για το στεφάνι.
ΚΑΡ.: Πώς; Τι; Τι είπες, βρε γρουσούζη; Πάτε να με ξαναπαντρέψετε;
ΣΕΛ.: Όχι, παιδί μου. Στεφάνι εννοώ, δηλαδή ένα στεφάνι από κλαδί ελιάς που βάζουν στο κεφάλι του νικητή. Επίσης θα πάρεις και κάνα κύπελλο.
ΚΑΡ.: Τενεκεδένιο για το συσσίτιο;
ΣΕΛ.: Όχι, παιδί μου. Κύπελλο μεγάλο με δυο χερούλια, σε σχήμα αρχαϊκό, ωραίο.
ΚΑΡ.: Και δεν μου λες, τι θα 'χει μέσα;
ΣΕΛ.: Τίποτα.
ΚΑΡ.: Δεν το γεμίζετε με φασουλάδα;
ΣΕΛ.: Μα τρελός είναι, ντιπ για ντιπ τρελός τούτος!
ΚΑΡ.: Γιατί, βρε κουτόμπεη; Καλά σου λέω. Λεφτά δε δίνετε. Στο κύπελλο δε βάζετε φασουλάδα, ε, τότε γιατί δηλαδή ν' αγωνιστώ; Έτσι τζάμπα; Μπα, δε συμφέρει. Φεύγω.
ΣΕΛ.: Έλα δω, βρε.
ΚΑΡ.: Α, πα, πα. Δε συμφέρει, παιδί μου. Μπα… Κορόιδο, δηλαδή, πάτε να με πιάσετε;
ΣΕΛ.: Καλά, βρε παιδί μου. Το κύπελλο που θα δώσουμε σε σένα θα το γεμίσουμε με φασουλάδα.
ΚΑΡ.: Εμ έτσι βέβαια.
ΣΕΛ.: Τι να κάνουμε; Να ησυχάσω από σένα.
ΚΑΡ.: Εμ να 'χει και γούστο η υπόθεση.
ΣΕΛ.: Κοίτα όμως να έρθεις πρώτος. Να νικήσεις.
ΚΑΡ.: Μωρ' τι σε νοιάζει εσένα; Θα τους φάω όλους.
ΣΕΛ.: Αφερίμ! Σε θέλω.
Η πείνα του Καραγκιόζη δεν είναι απλώς αστείο. Στο θέατρο σκιών ο ήρωας είναι φτωχός και πολύτεκνος, και το φαγητό είναι η μόνιμη έγνοιά του. Γι' αυτό ακούει «στεφάνι» και ζητά φασουλάδα: δεν περιφρονεί τα ιδανικά, απλώς δεν έχει την πολυτέλεια να τα σκεφτεί.
Εύκολα νομίζει κανείς ότι το κείμενο σατιρίζει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στην πραγματικότητα αντιπαραθέτει δύο κόσμους: το ιδανικό της ευγενικής άμιλλας και τις βασικές ανάγκες ενός φτωχού ανθρώπου. Το κωμικό γεννιέται από τη σύγκρουσή τους, όχι από την απαξίωση του ενός.