Διάλογος μαθήτριας-διευθυντή 🏫

-- Μην κάνεις έτσι, παιδί μου, δεν πρόκειται να σε φάει κανένας! της είπε ο γυμνασιάρχης πιάνοντας το σφυγμό της. Πού είναι εκείνο το νερό που ζήτησα;

Η Γαλλίδα το 'φερε τρέχοντας, ενώ εκείνος μέτραγε το σφυγμό της Άννας.

-- Ησύχασε, παιδί μου. Τι κάνεις έτσι; Πιες λίγο νερό να συνέλθεις και μετά τα λέμε.

Καινούριος κοπετός της Άννας, που είχε προς στιγμή σταματήσει.

-- Ησύχασε. Δεν πρόκειται να σε φάμε.

-- Θα... μου... δώσετε... όμως... αποβολή! είπε εκείνη ανάμεσα στους λυγμούς της. Εσείς... με το τίποτα... δίνετε αποβολή.

-- Ε, όχι και με το τίποτα.

-- Κι όλοι σάς φοβούνται! Μικροί και μεγάλοι.

-- Υπερβολές!

-- Κανείς δε σας αγαπάει!

-- Χμ, χμ...

-- Όλο μη κι απαγορεύεται! είχε πάρει φόρα τώρα η Άννα. 😤

-- Μπορείς να μου πεις γιατί... έδειρες το συμμαθητή σου; τη ρώτησε εκείνος ήρεμα.

-- Μαλώσαμε.

-- Και μ' όποιον μαλώνεις εσύ, του σπας τη μύτη;

-- Κατά λάθος έγινε.

-- Εσύ, όμως, δε με φοβάσαι και τόσο, μου φαίνεται...

-- Σας φοβάμαι.

-- Όμως τα λες ένα χεράκι...

-- Με πνίγει το δίκιο. Δε λέω, είστε δίκαιος αλλά αχώνευτος, πώς να το κάνουμε...

-- Καλά, καλά... Πήγαινε τώρα και να μη μάθω ότι μάλωσες με κανέναν ξανά, γιατί...

Βούλα Μάστορη, Στο Γυμνάσιο, εκδ. Πατάκη, 1998 📖