🌸 Δε γυρεύω ξένο

Ο ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ* στην ποίησή του δημιουργεί, σύμφωνα με τα διδάγματα του συμβολισμού, μια υποβλητική ατμόσφαιρα, όπου κυριαρχεί ο ελεγειακός τόνος και ένας ακαθόριστος ποιητικός ρεμβασμός με θολές και αξεκαθάριστες εικόνες, που τις ενισχύει η μουσική γοητεία του στίχου.*

Δε γυρεύω ξένο, δε ρωτώ κρυφό,

δε γυρεύω χάρη·

κάτι μου έχουν πάρει, μέσ' απ' την ψυχή

κάτι μου έχουν πάρει.

Και δεν ήταν ούτε ξωτικά,

και δεν ήταν χέρια,

και ήταν ένα βράδυ που έπαιζαν θολά

στο γιαλό τ' αστέρια.

Κι ήρθε ένας αέρας κι ήρθε ένας βοριάς

κι ήρθε ένα σκοτάδι -

ω αδερφή, χαμένο κάποιο μυστικό,

που θρηνούμε ομάδι,

μες στο κύμα ανοίγει δρόμο μυστικό,

δείχνει το φεγγάρι: -

κάτι μου έχουν πάρει, μέσ' απ' την ψυχή

κάτι μου έχουν πάρει.

Ήρθες

Ήρθες· και η μέρα ήταν χλωμή

και ήταν κρύο -

ήρθες, μα με απλωμένα τα πανιά

έμενε το πλοίο.

Ήρθες·

και τα πουλιά καθίσαν στα κλαδιά

και κελαηδούσαν,

και τα παράθυρα ήταν ανοιχτά

κι άνθη σκορπούσαν.

Ήρθες·

αλλά τα φύλλα στα κλαδιά

ήταν μαδημένα

και ήταν τα σύννεφα σταχτιά

και κρεμασμένα.

Κι ήταν η θάλασσα χλωμή

και ήτανε κρύο·

κι όλοι κοιτάζανε χλωμοί

που με απλωμένα τα πανιά

έμενε το πλοίο.