🏰 Διονύσιος Σολωμός - Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι είναι από τα κορυφαία έργα του Σολωμού και της νεοελληνικής ποίησης γενικότερα. Το έργο αυτό αποτέλεσε το έργο ζωής του ποιητή, καθώς τον απασχόλησε σε όλη τη διάρκεια της ώριμης ποιητικής του περιόδου.

Θέμα του είναι ο ηρωικός αγώνας των Μεσολογγιτών κατά τη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου (1825-1826) ως την απεγνωσμένη έξοδο . Το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και έφτασε σε χειρόγραφα αποσπάσματα συγκροτημένα σε τρία Σχεδιάσματα.

📝 Στοχασμοί του ποιητή (Επιλογή)

1. Εφάρμοσε εις την πνευματική μορφή την ιστορία του φυτού, το οποίον αρχινάει από το σπόρο και γυρίζει εις αυτόν...

2. Σκέψου βαθιά και σταθερά την φύση της Ιδέας, πριν πραγματοποιήσεις το ποίημα...

3. Ο θεμελιώδης ρυθμός ας στυλωθεί εις το κέντρο της Εθνικότητος...

4. Εις το ποίημα του Χρέους μακρινή πρέπει να είναι η φριχτή αγωνία...

5. Κοίταξε να σχηματίσεις βαθμηδόν ωσάν μίαν αναβάθρα από δυσκολίες...

6. Κάμε ώστε ο μικρός Κύκλος να ξεσκεπάζει εις την ατμόσφαιρα του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας...

7. Μείνε σταθερός εις τούτη την υψηλή θέση...

8. Σκέψου την ισοζυγία των δυνάμεων, μεταξύ ανδρών και γυναικών...

📖 ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α'

Τότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου και έλεγα πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω· κι ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι στο μύλο που αλέθει ογλήγορα...

📖 ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β'

Δεν μέλλω να ιστορήσω τους πολέμους αυτούς· θε να σας ειπώ μόνον πως εχτυπήθη ο εχτρός ολοένα.

Δούλοι αρματωμένοι για τον αφέντη βίλα εχτρό, στήνουνε ολοτρόγυρα τις σκηνές τους. Μέσα στους πολιορκημένους βασιλεύει μια θέληση· ψυχές ντυμένες σίδερο. Πίσω η λίμνη, μπρος η στεριά, τριγύρω οι εχτροί, ψηλά ο Θεός.

Είν' η μέρα, η μέρα η λαμπρή,
λόγια ψυχής! ψυχή γλυκιά!
Φεγγοβολάει ο γαλανός βυθός·
θεέ μου, τι γλυκιά που ειν' η ζωή,
τι γαλανό που είναι τ' ουρανός!

Ταχιά μυρίπνοα χαράματα, σκορπίζετε τη δρόσο, ζωογονάτε τ' άνθη κι αστράφτετε στον ήλιο. Κι ο ήλιος στην ανατολή μικρότερος φαίνεται απ' τα ρόδα.

Τρέμ' η φύση και λάμπει ο σταυρός.

📖 ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Γ'

Την ώρα εκείνη ολόρθη ανάμεσα στους πολεμιστές γυναίκα ωραία φαίνεται· δεν στέκει εκεί αγάλι· μια δύναμη μεγάλη, μια δύναμη αταίριαστη στου κόρμου τη λυγεράδα, ξεχύνεται από μέσα.

Μητέρα μεγαλόψυχη, πού πας; τι κάνεις; στάσου!
Α, πού τρέχεις; σταμάτα! Γλυκοκοίταξέ μας πρώτα...

Πέρα η λίμνη ξάπλωσε γαλάζια κι ατάραχη
σε ατμοσφαίρα διάφανη, θεϊκή, παντοτεινή.

Ψηλά, ψηλά, ψηλά, πνίγουμαι· φως!
Ω γη, ω φύση! Ω θάλασσα κι ουρανέ!
Ω φριχτή μοναξιά! Ω σύντροφοι σκοτωμένοι!

Ο Λάμπρος Χαραλάμπης πολεμώντας αισθάνεται ωσάν κάτι θείο μέσα στην ψυχή του, μεγαλύτερο κι απ' τη νίκη κι απ' τον θάνατο. 🕊️