Φαγοπότι 🍷

Ο Αθ. Χριστόπουλος ασχολήθηκε μ' όλους σχεδόν τους τομείς της γνώσης: νομική, ιατρική, φιλοσοφία, φιλολογία, φυσική, μουσική, ποίηση και πολιτική. Αν κι ο ίδιος έζησε μια ζωή κανονική και νηφάλια, η ποίησή του είναι γεμάτη από ύμνους στον έρωτα και το Βάκχο. Στην πραγματικότητα ακολουθεί την κίνηση του Ανακρεοντισμού, που εντάσσεται στο γενικότερο λογοτεχνικό κίνημα του Αρκαδισμού. Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε πως παρ' όλο τον επίπλαστο κι επιφανειακό χαρακτήρα της ποίησής του και την απουσία ενός βαθύτερου πάθους, δεν της λείπει η χάρη και η λεπτότητα. Ύστερα από μαρασμό 150 σχεδόν χρόνων, μετά την πτώση της Κρήτης, η νεότερη ελληνική ποίηση αρχίζει να βρίσκει το δρόμο της.

Τρύγος πρόσχαρα προβαίνει,

εορτάζ' η οικουμένη,

η φλογέρ' αχολογάει.

Το φθινόπωρο βοΐζει

χορευτά πανηγυρίζει

και τ' αμπέλια του τρυγάει.

Βάλτε, φίλοι, μες στη βρύση

το κρασί μας να δροσίσει,

και στρωθείτε καταγής

στην αράδα ως τον πάτο,

εις τον ίσκιον αποκάτω

προς τα χείλη της πηγής.

Στρώστε φύλλα, στρώστε φτέρη

επιδέξια με το χέρι

κι από πάνω τεχνικά

το αρνάκι μας λιανίστε

και τον τρύγον μας αρχίστε,

να χαρούμε φιλικά.

Ας ρουφούμε το κρασάκι

στες αρχές απ' ολιγάκι

και κινώντας βαθμηδόν

ας υψώνομε τη δόση,

ως ν' ανάψει, να κορώσει

το κεφάλι μας σχεδόν.

Κι έτσι πλέον ζαλισμένοι

μες στα χόρτα κυλισμένοι

των πουλιών τον σφυριγμόν,

ξαπλωτά να τον ακούμε

και τον ίσο να βαστούμε

ως τον πρώτον νυσταγμόν.