Κυπριακά — [Πάγω...] 🕊️

Η Κύπρος είναι από τις ελληνικές περιοχές που πρόφτασαν να γνωρίσουν την ευρωπαϊκή Αναγέννηση. Κατά σειρά Φράγκοι σταυροφόροι, Βενετοί και τέλος Οθωμανοί (1571) κυριάρχησαν στο νησί. Από τα τέλη του 16ου αιώνα σώζεται σε χειρόγραφο της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης μια συλλογή λυρικών ποιημάτων, γραμμένων στην κυπριακή διάλεκτο, με ισχυρή επίδραση από την πετραρχική ποίηση. Χρησιμοποιούν διάφορες μορφές ιταλικής αναγεννησιακής στιχουργίας (σονέτα, τερτσίνες, οκτάβες). Ξεχωρίζουν για «λεπτό αίσθημα, χαριτωμένο ύφος και επιδέξιο χειρισμό της γλώσσας».

Το ποίημα 📜

Κοντεύγ' η ώρα κι ο καιρός, κυρά μου,
που μέλλει να μισέψω από ξαυτόν σου,
όμως αφήννω δα στον ορισμόν σου
όλον τον εμαυτόν μου, αγγέλισσά μου.

Μηδέ απορείς, αν εμπορώ, θεά μου, 💫
μισεύγοντα ν' αφήσω εμέν σ' αυτόν σου:
μισεύγω αμμ' όπου πάγω, γοιον δικός σου,
μένουσιν μετά σεν τα πνεύματά μου.

Πάγω, κι αν ένωσες ποτέ σ' εσέναν 💔
πάθος αγάπης, βλέπε την καρδιάμ μου
πας και το σώμαν πιον δεν σε βιγλίσει.

Αν πει κανένας κι άλλην παρά σέναν
αγάπησα ποτέ, πε αχ την μεριάμ μου:
με δίχως την καρδιάν, πώς ν' αγαπήσει;