🌾 Β΄ Στάσιμο — Σύνοψη
Ο Χορός δεν αναφέρεται τυχαία στη Δήμητρα και την Περσεφόνη: και οι δύο ιστορίες μιλούν για μια γυναίκα που «χάνεται» άδικα και για μια θεότητα-μητέρα (ή θεότητα-θύμα) που πρέπει τελικά να συμφιλιωθεί με τη θλίψη της μέσα από γέλιο και μουσική — ακριβώς όπως η Ελένη περνά από τον θρήνο στη χαρά της αναγνώρισης.
Το Β΄ Στάσιμο αφηγείται τον μύθο της Δήμητρας και της Περσεφόνης ως παράλληλο με την ιστορία της Ελένης.
Ο Χορός τραγουδά πώς η Μεγάλη Μητέρα (Δήμητρα) έτρεξε πάνω από βουνά, δάση, ποτάμια και βροντερές ακτές αναζητώντας την αρπαγμένη κόρη της. Κύμβαλα ήχησαν καθώς άγρια θηρία τραβούσαν το άρμα της θεάς. Η Άρτεμη με το τόξο της και η Αθηνά με το δόρυ της συμμετείχαν στην αναζήτηση.
Όταν η ατελείωτη αναζήτηση δεν έφερε αποτέλεσμα, η Δήμητρα άφησε τη θλίψη της να ερημώσει τη γη: τα χωράφια στείρεψαν, τα κοπάδια πέθαναν, οι πόλεις αδειάσαν, οι θυσίες στους θεούς σταμάτησαν. Για να κατευνάσει την οργή της, ο Δίας έστειλε τις Χάριτες και τις Μούσες με χαρούμενα τραγούδια και χορούς. Η Αφροδίτη πήρε τύμπανο και χάλκινα κύμβαλα — η θεά τελικά γέλασε και δέχτηκε τον αυλό.
Στο τέλος ο Χορός στρέφεται στην Ελένη, επιπλήττοντάς την ότι παραμέλησε τις ιερές τελετές της Μεγάλης Μητέρας. Ωστόσο κλείνει με ευχή: «Η ομορφιά σου ξεπέρασε κάθε μέτρο, αλλά εύχομαι τα πάντα να πάνε καλά τώρα».
Μην το διαβάσεις σαν διακοπή της πλοκής. Το στάσιμο δεν προωθεί τη δράση αλλά σχολιάζει τα προηγούμενα γεγονότα μέσα από μυθολογικό παραλληλισμό — έτσι λειτουργούν όλα τα στάσιμα στην τραγωδία, δίνοντας στον θεατή απόσταση και προοπτική πριν συνεχιστεί η δράση στο επόμενο επεισόδιο.
ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
Έφτασες στο τελευταίο βήμα. Μπράβο που έμεινες ως το τέλος! Πάμε παρακάτω;
ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΝΟΤΗΤΑ- Β΄ Στάσιμο στ. 1425-1499