«Αναμιμνήσκομαι Καιρών Ευδαιμονίας!» 📜
Ευριπίδης, Ελένη, σκηνή Γερόντισσας-Μενέλαου, στ. 503-515 (μτφρ. Κ. Μύρης)
Από το πρόγραμμα της παράστασης Ευριπίδης, Ελένη, Αμφιθέατρο, 1999
Μ.
Μη μου κρατάς τα χέρια και μη με σπρώχνεις.
Γ.
Μας έγινες τσιμπούρι.
Μ.
Πήγαινε μέσα και πες στ' αφεντικά σου...
Γ.
Θα σε πετάξουν έξω με τις κλωτσιές.
Μ.
Αλίμονο! Πού είσαι δοξασμένο μου στράτευμα!
Γ.
Αν δε μ' ακούσεις, για ό,τι θα γίνει μην πεις πως φταίω εγώ.
Μ.
Θεέ μου, ποιος θα το έλεγε πως έτσι θα ξευτελιστώ;
Γ.
Δεν ξέρω πού είναι, όμως εδώ δεν έχεις πέραση.
Μ.
Είμαι ξένος και ναυαγός.
Γ.
Γιατί δακρύζεις, μάτια μου; Γιατί σε πήρε το παράπονο;
Μ.
Αναμιμνήσκομαι καιρών ευδαιμονίας!
Γ.
Θα μετανιώσεις πικρά, αν μάθουν πως τους κόπιασες.
Μ.
Διεκδικώ το δικαίωμα της ασυλίας.
Γ.
Ψάξε να βρεις κανένα άλλο σπίτι.
Μ.
Όχι! Θα μπω μέσα, δε φεύγω και μην κλείνεις το δρόμο.
🔗 Σύνδεση με την Ελένη
Η σκηνή αυτή είναι μια νεοελληνική θεατρική απόδοση της συνάντησης Μενέλαου-Γερόντισσας. Ο Μενέλαος, κάποτε ένδοξος στρατηλάτης, τώρα διώχνεται σαν αλήτης από μια υπηρέτρια. Η φράση «Αναμιμνήσκομαι καιρών ευδαιμονίας» συμπυκνώνει τη δραματική αντίθεση ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν και τη σημερινή ταπείνωση.