«…Ένα Κουρέλι από το Παλιό σου Δράμα» 📜
Αριστοφάνης, Αχαρνής, στ. 415-431 (μτφρ. Θ. Σταύρου)
ΔΙΚ.
Μα, Ευριπίδη, στα γόνατά σου πέφτω, χάρισέ μου ένα κουρέλι απ' το παλιό σου δράμα. Λόγο είν' ανάγκη στο Χορό να βγάλω, κι αν δεν τα πω καλά, θα με σκοτώσουν.
ΕΥΡ.
Μήπως ζητάς το λιγδιασμένο ντύμα που φόραγε ο κουτσός Βελλεροφόντης;
ΔΙΚ.
Όχι ο Βελλεροφόντης· κάποιος άλλος, κουτσός κι εκείνος, φλύαρος, κολλιτσίδα και τροχισμένη γλώσσα.
ΕΥΡ.
(με κωμικό στόμφο) Ποια ράκη;
Εκείνα που φορούσε ο δόλιος γέρος, ο Οινέας, στον τραγικόν αγώνα;
ΔΙΚ.
Όχι του Οινέα· κάποιου άλλου πιο για κλάψες.
ΕΥΡ.
Του Φοίνικα ίσως του τυφλού;
ΔΙΚ.
Ήταν ένας κι απ' το Φοίνικα ακόμα πιο για κλάψες.
ΕΥΡ.
Σαν ποιων σκουτιών ξεσκλίδια να γυρεύεις; Του Φιλοχτήτη λες, του διακονιάρη;
ΔΙΚ.
Ήταν ένας πολύ πιο διακονιάρης.
ΕΥΡ.
Ξέρω, ξέρω· τον Τήλεφο θα λες, απ' τη Μυσία.
ΔΙΚ.
Ναι, τον Τήλεφο· δώσ' μου, σε ικετεύω, εκείνου τις φασκιές.
🔗 Σύνδεση με την Ελένη
Ο Αριστοφάνης σατιρίζει τον Ευριπίδη για τη συνήθειά του να παρουσιάζει τους τραγικούς ήρωες ντυμένους με κουρέλια — ακριβώς όπως εμφανίζεται ο Μενέλαος στην Ελένη, ταπεινωμένος και ρακένδυτος μετά το ναυάγιό του.