Ας Γίνουμε Θεατές — Διαλογική Σκηνή (στ. 289-371) 🎭
Σε αυτή τη σκηνή καλούμαστε να φανταστούμε την Ελένη καθώς μιλά: τη στάση του σώματός της, την κατεύθυνση του βλέμματός της, την ένταση της φωνής της και τις κινήσεις της πάνω στη σκηνή. Κάθε στοιχείο της σωματικής παρουσίας προδίδει τα εσωτερικά συναισθήματα της ηρωίδας — την αγωνία, τη θλίψη, την αγανάκτηση 🎬.
Ο υποκριτής φορούσε προσωπείο (μάσκα) σε όλη τη διάρκεια του ρόλου, οπότε η έκφραση του προσώπου έμενε σταθερή. Η αγωνία, η θλίψη ή η αγανάκτηση της Ελένης δεν περνούσαν μέσα από το βλέμμα ή το πρόσωπο, αλλά αποκλειστικά μέσα από τη φωνή, τη στάση του σώματος και την κίνηση.
Ένα ενδιαφέρον σημείο αναφοράς αποτελεί η παράσταση του 1977 στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού, όπου βλέπουμε τη σχέση Ελένης και Χορού στη σκηνή. Ταιριάζει αυτή η σκηνοθετική προσέγγιση με τη δική μας οπτικοποίηση; Η σύγκριση βοηθά να αναλογιστούμε πώς κάθε εποχή ερμηνεύει διαφορετικά το ίδιο κείμενο 🤔.