🎵 Πάροδος — Σύνοψη
Πάροδος λέγεται το τραγούδι με το οποίο ο Χορός μπαίνει για πρώτη φορά στην ορχήστρα. Μην το μπερδεύεις με το στάσιμο (τραγούδι του Χορού ανάμεσα σε επεισόδια, αφού έχει ήδη μπει) ή με την επιπάροδο (δεύτερη, έκτακτη είσοδο/έξοδο του Χορού μέσα στο έργο).
Η Πάροδος είναι ένας μεγάλος θρήνος — «ο θρήνος για την αδυσώπητη μοίρα». Η Ελένη ξεσπάει: «Τι βαθύ κλάμα να ρίξω, τι θρήνο ν' αρχίσω με στεναγμούς και δάκρυα;» Επικαλείται τις Σειρήνες, φτερωτές κόρες της Γης, ζητώντας τους να φέρουν λύρες και λιβυκούς αυλούς για να συνοδεύσουν τη θλίψη της, και καλεί την Περσεφόνη να συμμετάσχει στο πένθος.
Ο Χορός των αιχμάλωτων Ελληνίδων αποκρίνεται — έπλεναν πορφυρά ρούχα στην ακτή όταν άκουσαν τις κραυγές της Ελένης. Η Ελένη απαριθμεί τις συμφορές της: η Τροία κάηκε εξαιτίας του ονόματός της, η μητέρα της Λήδα κρεμάστηκε, ο σύζυγός της Μενέλαος περιπλανιέται χαμένος στη θάλασσα, και οι αδελφοί της Κάστωρ και Πολυδεύκης εξαφανίστηκαν, αφήνοντας τις παλαίστρες της Σπάρτης έρημες.
Ο Χορός συμπονά βαθιά, ανιχνεύοντας τη ρίζα της πικρής μοίρας της Ελένης στον Δία που πλησίασε τη Λήδα ως λευκόφτερος κύκνος — η ζωή της ήταν καταραμένη από τη γέννηση. Στο τελευταίο μέρος, η Ελένη αναρωτιέται ποιος έκοψε το πεύκο που έγινε το καράβι του Πάρη, κατηγορώντας τον Πάρη και την Αφροδίτη για τον πόλεμο, και θρηνεί για την ψεύτικη φήμη που στιγματίζει το όνομά της.
Ο θρήνος της Πάροδου μοιάζει με μοιρολόι για πεθαμένο, όμως κανείς δεν έχει πεθάνει — η Ελένη θρηνεί μια φήμη, ένα όνομα που έχει καταστραφεί άδικα. Αυτή η αντιστροφή του συμβατικού θρήνου προϊδεάζει το κεντρικό θέμα του έργου: ότι η φαινομενική συμφορά μπορεί να είναι εντελώς ψεύτικη.
ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
Έφτασες στο τελευταίο βήμα. Μπράβο που έμεινες ως το τέλος! Πάμε παρακάτω;
ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΝΟΤΗΤΑ- Πρόωδος-Κομμός στ. 192-288