Ο Πρόλογος Ενός Σύγχρονου Θεατρικού Έργου 📜

Απόσπασμα από τη Μήδεια του Ζ. Ανούιγ (μτφρ. Φ. Κονδύλης)

Με το άνοιγμα της αυλαίας, βρίσκονται στη σκηνή η Μήδεια κι η Παραμάνα ακουμπισμένες καταγής, μπροστά σε μια χειράμαξα-σπίτι. Από μακριά, ανεπαίσθητες μουσικές και τραγούδια. Κι οι δυο τους ακούνε.

ΜΗΔ. Την ακούς;
ΠΑΡ. Ποια;
ΜΗΔ. Την ευτυχία. Αλητεύει.
ΠΑΡ. Τραγουδάνε στο χωριό. Μπορεί να 'χουνε γιορτή στα σπίτια τους, σήμερα.
ΜΗΔ. Μισώ τις γιορτές τους. Μισώ τη χαρά τους.
ΠΑΡ. Δεν είμαστ' από δω. (Μικρή σιγή) Στα δικά μας τα μέρη, γιορτάζουμε νωρίτερα. [...] Τι όμορφα που είν' τα παλικάρια της Κολχίδας όταν παλεύουν!
ΜΗΔ. Σώπα. [...]
ΠΑΡ. Α! εγώ είμαι γριά κι είναι πολύ μακρύς ο δρόμος… Γιατί; Γιατί φύγαμε, Μήδεια;
ΜΗΔ. (Κραυγάζει) Φύγαμε, γιατί αγαπούσα τον Ιάσονα, γιατί για χάρη του έκλεψα τον πατέρα μου, γιατί για χάρη του σκότωσα τον αδερφό μου! Σώπα καλή γυναίκα, σώπα! Νομίζεις πως είν'ωραίο να λέμε πάντα τα ίδια;
ΠΑΡ. Ζούσες σ' ένα ολόχρυσο παλάτι και τώρα καθόμαστ' εδώ, γερμένες στο χώμα σα δυο ζητιάνες, μπρος σ' αυτή τη φωτιά που σβήνει διαρκώς.