1. Μαθαίνω
Προσθέσαμε νέο παιχνίδι γι' αυτό το μάθημα!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Ευκλείδη». Σου το εξηγεί αμέσως.

Πολυώνυμα και Πράξεις με Πολυώνυμα ➕➖

Φαντάσου ότι έχεις σε ένα χαρτί την παράσταση 2x2+2x−52x^2 + 2x - 5. Αυτή η παράσταση αποτελείται από τρία κομμάτια που ενώνονται με πρόσθεση και αφαίρεση: το 2x22x^2, το 2x2x και το −5-5. Αυτό ακριβώς είναι ένα πολυώνυμο — μια «αλυσίδα» από μονώνυμα ενωμένα με ++ ή −-. Κάθε κρίκος αυτής της αλυσίδας λέγεται όρος του πολυωνύμου.

Στο παράδειγμα 2x2+2x−52x^2 + 2x - 5, οι όροι είναι τρεις: το 2x22x^2, το 2x2x και το −5-5. Το −5-5 λέγεται και σταθερός όρος, γιατί δεν έχει μεταβλητή — η τιμή του δεν αλλάζει ποτέ.

Γιατί γράφουμε τους όρους με συγκεκριμένη σειρά;

Ένα πολυώνυμο σαν το 2x2−5+2x2x^2 - 5 + 2x γράφεται συνήθως 2x2+2x−52x^2 + 2x - 5, δηλαδή ξεκινώντας από τον όρο με τη μεγαλύτερη δύναμη του xx και καταλήγοντας στον μικρότερο. Αυτό λέγεται διάταξη κατά φθίνουσες δυνάμεις και δεν είναι απλώς συνήθεια: όταν όλοι γράφουμε τα πολυώνυμα με τον ίδιο τρόπο, είναι πολύ πιο εύκολο να τα συγκρίνουμε, να τα προσθέσουμε ή να βρούμε αμέσως ποιος είναι ο μεγαλύτερος εκθέτης τους.

Ειδικές περιπτώσεις πολυωνύμων

Δεν χρειάζεται ένα πολυώνυμο να έχει πολλούς όρους. Ανάλογα με το πόσους όρους έχει, παίρνει και διαφορετικό όνομα:

ΌνομαΠόσους όρους έχειΠαράδειγμα
ΜονώνυμοΈναν μόνο όρο5x35x^3
ΔιώνυμοΔύο μη όμοιους όρους−x2+2-x^2 + 2
ΤριώνυμοΤρεις μη όμοιους όρους3x2−2x+33x^2 - 2x + 3

Δηλαδή, ακόμα και ένα απλό μονώνυμο όπως το −7y-7y θεωρείται πολυώνυμο — απλώς με έναν μόνο όρο.

Αναγωγή ομοίων όρων

Στο προηγούμενο παράδειγμα είδαμε ότι το 2x+3x2x + 3x γίνεται 5x5x. Αυτό δουλεύει επειδή το 2x2x και το 3x3x είναι όμοιοι όροι — έχουν την ίδια μεταβλητή (xx) υψωμένη στην ίδια δύναμη (εδώ, δύναμη 1). Όταν δύο όροι είναι όμοιοι, μπορούμε να τους ενώσουμε σε έναν προσθέτοντας ή αφαιρώντας μόνο τους συντελεστές τους, χωρίς να αγγίξουμε τη μεταβλητή. Αυτή η διαδικασία λέγεται αναγωγή ομοίων όρων.

Δες ένα ακόμα παράδειγμα: στην παράσταση 4x2−5x+3x2+2x4x^2 - 5x + 3x^2 + 2x, οι όροι 4x24x^2 και 3x23x^2 είναι όμοιοι μεταξύ τους (και οι δύο έχουν x2x^2), όπως και οι όροι −5x-5x και 2x2x (και οι δύο έχουν xx). Δεν είναι όμως όμοιοι μεταξύ τους οι όροι με x2x^2 και οι όροι με xx — είναι διαφορετικές δυνάμεις. Ενώνοντας κάθε ομάδα χωριστά:

Ο βαθμός ενός πολυωνύμου

Ο βαθμός ενός πολυωνύμου δείχνει ποια είναι η πιο «ισχυρή» δύναμη που εμφανίζεται μέσα του.

Όταν έχουμε μία μόνο μεταβλητή, ο βαθμός είναι απλώς ο μεγαλύτερος εκθέτης αυτής της μεταβλητής. Για παράδειγμα, στο πολυώνυμο −3x2+2x-3x^2 + 2x ο εκθέτης του πρώτου όρου είναι 2 και του δεύτερου είναι 1 (αφού 2x=2x12x = 2x^1). Ο μεγαλύτερος από τους δύο είναι το 2, άρα το πολυώνυμο έχει βαθμό 2. Ένας σταθερός όρος, όπως το +5+5, έχει πάντα βαθμό 0.

Όταν ένας όρος έχει πολλές μεταβλητές μαζί, ο βαθμός εκείνου του όρου είναι το άθροισμα των εκθετών όλων των μεταβλητών του. Για παράδειγμα, ο όρος 2x3y2w2x^3y^2w έχει βαθμό 3+2+1=63 + 2 + 1 = 6, γιατί το xx έχει εκθέτη 3, το yy εκθέτη 2 και το ww εκθέτη 1 (όταν δεν γράφεται εκθέτης, εννοείται το 1). Ο συνολικός βαθμός ενός πολυωνύμου με πολλές μεταβλητές είναι ο μεγαλύτερος από τους βαθμούς όλων των όρων του.

Πάρε το πολυώνυμο 3xy−2x3y2w+7x2w2+33xy - 2x^3y^2w + 7x^2w^2 + 3. Υπολογίζουμε τον βαθμό κάθε όρου χωριστά:

ΌροςΆθροισμα εκθετώνΒαθμός του όρου
3xy3xy1+11+12
−2x3y2w-2x^3y^2w3+2+13+2+16
7x2w27x^2w^22+22+24
33—0

Ο μεγαλύτερος βαθμός ανάμεσα σε όλους τους όρους είναι το 6, άρα ο βαθμός ολόκληρου του πολυωνύμου είναι 6.

Ο βαθμός αλλάζει ανάλογα με ποιες μεταβλητές κοιτάμε

Μπορούμε να ρωτήσουμε και για τον βαθμό «ως προς» συγκεκριμένες μεταβλητές μόνο. Στο ίδιο πολυώνυμο 3xy−2x3y2w+7x2w2+33xy - 2x^3y^2w + 7x^2w^2 + 3, αν κοιτάξουμε μόνο τους εκθέτες του xx και του yy σε κάθε όρο, ο όρος −2x3y2w-2x^3y^2w δίνει 3+2=53+2=5, που είναι ο μεγαλύτερος. Άρα ο βαθμός του πολυωνύμου ως προς xx και yy είναι 5 — διαφορετικός από τον συνολικό βαθμό 6! Ο βαθμός λοιπόν δεν είναι πάντα ένας μοναδικός αριθμός: εξαρτάται ως προς ποιες μεταβλητές τον υπολογίζουμε.

Πρόσθεση πολυωνύμων

Ας δούμε πώς προσθέτουμε δύο πολυώνυμα, με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα πρώτα. Θέλουμε να προσθέσουμε τα (2x2−5x+2)(2x^2 - 5x + 2) και (x2−4x+1)(x^2 - 4x + 1):

Βήμα 1 — Ανοίγουμε τις παρενθέσεις. Επειδή μπροστά από τη δεύτερη παρένθεση υπάρχει πρόσθεση (++), τα πρόσημα των όρων μέσα σε αυτήν δεν αλλάζουν καθόλου. Απλώς αφαιρούμε τις παρενθέσεις:

Βήμα 2 — Ομαδοποιούμε τους όμοιους όρους (αυτούς με το ίδιο «είδος» μεταβλητής και δύναμη):

Βήμα 3 — Κάνουμε την αναγωγή, δηλαδή προσθέτουμε τους συντελεστές κάθε ομάδας:

Αυτό είναι όλο! Για να προσθέσουμε πολυώνυμα, γράφουμε όλους τους όρους μαζί, χωρίς να αλλάξουμε κανένα πρόσημο, και μετά κάνουμε αναγωγή ομοίων όρων.

Αφαίρεση πολυωνύμων

Η αφαίρεση μοιάζει πολύ με την πρόσθεση, με μία σημαντική διαφορά στο πρώτο βήμα. Ας αφαιρέσουμε το (x2−4x+1)(x^2 - 4x + 1) από το (2x2−5x+2)(2x^2 - 5x + 2):

Βήμα 1 — Ανοίγουμε τις παρενθέσεις. Η πρώτη παρένθεση ανοίγει κανονικά, αφού μπροστά της δεν υπάρχει πρόσημο αφαίρεσης. Όμως, μπροστά από τη δεύτερη παρένθεση υπάρχει το −-. Αυτό σημαίνει ότι αλλάζουμε το πρόσημο σε κάθε όρο που βρίσκεται μέσα σε εκείνη την παρένθεση:

  • Το x2x^2 γίνεται −x2-x^2
  • Το −4x-4x γίνεται +4x+4x
  • Το +1+1 γίνεται −1-1

Έτσι παίρνουμε:

Βήμα 2 — Ομαδοποιούμε τους όμοιους όρους:

Βήμα 3 — Κάνουμε την αναγωγή:

Το αντίθετο ενός πολυωνύμου

Το αντίθετο ενός πολυωνύμου προκύπτει αν αλλάξουμε το πρόσημο σε κάθε όρο του — ακριβώς όπως κάναμε στη δεύτερη παρένθεση της αφαίρεσης. Για παράδειγμα, το αντίθετο του A=5x3−2x+7A = 5x^3 - 2x + 7 είναι:

Κάθε όρος άλλαξε πρόσημο: το 5x35x^3 έγινε −5x3-5x^3, το −2x-2x έγινε +2x+2x και το +7+7 έγινε −7-7. Αυτή η ιδέα είναι χρήσιμη γιατί δείχνει ότι η αφαίρεση δύο πολυωνύμων A−BA - B είναι στην πραγματικότητα η πρόσθεση A+(−B)A + (-B): προσθέτουμε το πρώτο πολυώνυμο με το αντίθετο του δεύτερου.

Πράξεις με πολυώνυμα δύο ή περισσότερων μεταβλητών

Η ίδια διαδικασία πρόσθεσης και αφαίρεσης ισχύει και όταν τα πολυώνυμα έχουν πάνω από μία μεταβλητή. Ο κανόνας δεν αλλάζει: ανοίγουμε τις παρενθέσεις προσέχοντας τα πρόσημα, και μετά ενώνουμε μόνο όρους που είναι πραγματικά όμοιοι — δηλαδή έχουν ακριβώς τις ίδιες μεταβλητές στις ίδιες δυνάμεις.

Για παράδειγμα, στην πρόσθεση (x2−4xy+3)+(x2+3xy)(x^2 - 4xy + 3) + (x^2 + 3xy):

Εδώ ο όρος x2x^2 και ο όρος xyxy δεν είναι όμοιοι μεταξύ τους, γιατί ο ένας έχει μόνο xx και ο άλλος έχει και xx και yy μαζί. Γι' αυτό παραμένουν χωριστοί όροι στο τελικό αποτέλεσμα, ενώ ενώνονται μόνο οι όροι που έχουν ακριβώς την ίδια «μορφή» μεταβλητών.