Γ1. Γραμματική 📜
Γ΄ κλίση ουσιαστικών
Οι τύποι Ἀτλαντίδι, δύναμις, βασιλέων, μερῶν, στόματος, πόλεως και πέλαγος, που συναντήσατε στο κείμενο της Ενότητας, ανήκουν σε ουσιαστικά της γ΄ κλίσης.
Στη γ΄ κλίση ανήκουν ουσιαστικά και των τριών γενών. Διακρίνονται στις εξής κατηγορίες:
α. Κατηγορίες ουσιαστικών γ΄ κλίσης
1. Με κριτήριο τον χαρακτήρα του θέματος 🧐
- Φωνηεντόληκτα (χαρακτήρας φωνήεν)
- πόλις, πόλεως
- Συμφωνόληκτα (χαρακτήρας σύμφωνο)
- Αφωνόληκτα (χαρακτήρας άφωνο σύμφωνο)
- Ουρανικόληκτα: κόραξ, κόρακος
- Χειλικόληκτα: φλέψ, φλεβός
- Οδοντικόληκτα: καῦμα, καύματος
- Ημιφωνόληκτα (χαρακτήρας ημίφωνο σύμφωνο)
- Ενρινόληκτα: Ἕλλην, Ἕλληνος
- Υγρόληκτα: ῥήτωρ, ῥήτορος
- Σιγμόληκτα: βέλος, βέλους (<βέλεσος)
- Αφωνόληκτα (χαρακτήρας άφωνο σύμφωνο)
2. Με κριτήριο τον αριθμό των θεμάτων 🔢
- Μονόθεμα (ένα θέμα σε όλες τις πτώσεις)
- Ἕλλην, Ἕλληνος
- Διπλόθεμα (δύο θέματα κατά την κλίση)
- πόλις, πόλεως
3. Με κριτήριο την κατάληξη 🔚
- Καταληκτικά (ονομαστική ενικού σε -ς)
- πόλις, πόλεως
- Ακατάληκτα (ονομαστική ενικού σε -α, -η, -ι, -υ, -ω, -ν, -ρ)
- καῦμα, καύματος
β. Οι καταλήξεις των ουσιαστικών γ΄ κλίσης
| αρσενικά και θηλυκά | ουδέτερα | |||
|---|---|---|---|---|
| ενικός αριθμός | πληθυντικός αριθμός | ενικός αριθμός | πληθυντικός αριθμός | |
| ονομ. | -ς ή – | -ες | – | -α |
| γεν. | -ος ή -ως | -ων | -ος ή -ως | -ων |
| δοτ. | -ι | -σι(ν) | -ι | -σι(ν) |
| αιτ. | -α ή -ν | -ας ή -ς | – | -α |
| κλητ. | -ς ή – | -ες | – | -α |
γ. Καταληκτικά διπλόθεμα φωνηεντόληκτα σε -ις (γεν. -εως)
Στο κείμενο της Ενότητας συναντήσατε τα φωνηεντόληκτα ουσιαστικά δύναμις και πόλις. Τα ουσιαστικά αυτά παρουσιάζουν στη ν.ε. ονομαστική ενικού σε -η και γενική ενικού σε -ης (π.χ. η δύναμη, της δύναμης)· συχνά όμως χρησιμοποιείται και η γενική ενικού σε -εως, π.χ. Είναι θέμα ηθικής τάξεως / Σχέδιο πόλεως.
Τα ουσιαστικά αυτής της κατηγορίας χαρακτηρίζονται διπλόθεμα, γιατί παρουσιάζουν ένα θέμα σε -ι (στην ονομ., αιτ. και κλητ. ενικού) και ένα σε -ε (στη γεν. και δοτ. ενικού και σε όλο τον πληθυντικό), π.χ. ονομ. εν. πρᾶξι-ς, αιτ. εν. πρᾶξι-ν, δοτ. πληθ. πράξε-σι.
| ενικός αριθμός | πληθυντικός αριθμός | |
|---|---|---|
| ονομ. | ἡ δύναμις | αἱ δυνάμεις |
| γεν. | τῆς δυνάμεως | τῶν δυνάμεων |
| δοτ. | τῇ δυνάμει | ταῖς δυνάμεσι(ν) |
| αιτ. | τὴν δύναμιν | τὰς δυνάμεις |
| κλητ. | (ὦ) δύναμι | (ὦ) δυνάμεις |
- Στη γενική ενικού η κατάληξη είναι -ως. Τονίζονται στη γενική ενικού και πληθυντικού στην προπαραλήγουσα, μολονότι η λήγουσα είναι μακρά. Αυτό οφείλεται στο ότι ο αρχικός τύπος γενικής ενικού είχε θέμα σε -η- (δυνάμηος). Αργότερα με αντιμεταχώρηση προέκυψε ο τύπος δυνάμεως. Αυτό δεν επηρέασε τον τονισμό της λέξης.
- Η κλητική ενικού είναι ακατάληκτη.
- Τα δίχρονα φωνήεντα στις καταλήξεις των ουσιαστικών της γ΄ κλίσης είναι βραχέα.
δ. Καταληκτικά μονόθεμα φωνηεντόληκτα σε -εύς (γεν. -έως)
Στο κείμενο της Ενότητας συναντήσατε έναν τύπο ουσιαστικού αυτής της κατηγορίας, βασιλέων. Στη ν.ε. τα ουσιαστικά αυτά έχουν κατάληξη -ας και γενική ενικού σε -α. Ωστόσο, συχνά χρησιμοποιείται η γενική σε -έως (π.χ. ο γραφέας → του γραφέα/του γραφέως).
| ενικός αριθμός | πληθυντικός αριθμός | |
|---|---|---|
| ονομ. | ὁ ἱππεύς | οἱ ἱππεῖς (< ἱππέες) |
| γεν. | τοῦ ἱππέως | τῶν ἱππέων |
| δοτ. | τῷ ἱππεῖ | τοῖς ἱππεῦσι(ν) |
| αιτ. | τὸν ἱππέα | τοὺς ἱππέας |
| κλητ. | (ὦ) ἱππεῦ | (ὦ) ἱππεῖς (< ἱππέες) |
- Το -υ- αποβάλλεται, όταν ακολουθεί φωνήεν στην κατάληξη.
- Στη δοτική ενικού το -ε- του θέματος συναιρείται με το -ι της κατάληξης σε -ει.
- Η κλητική ενικού είναι ακατάληκτη.
ε. Ουδέτερα ακατάληκτα μονόθεμα οδοντικόληκτα σε -α (γεν. -ατος)
Στο κείμενο της Ενότητας συναντήσατε το ουσιαστικό τὸ στόμα, που ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
| ενικός αριθμός | πληθυντικός αριθμός | |
|---|---|---|
| ονομ. | τὸ σῆμα | τὰ σήματα |
| γεν. | τοῦ σήματος | τῶν σημάτων |
| δοτ. | τῷ σήματι | τοῖς σήμασι (<σήματ-σι) |
| αιτ. | τὸ σῆμα | τὰ σήματα |
| κλητ. | (ὦ) σῆμα | (ὦ) σήματα |
Η ονομαστική, αιτιατική και κλητική ενικού σχηματίζονται από το θέμα χωρίς κατάληξη (σηματ-). Το -τ- αποβάλλεται, επειδή στην Ελληνική ληκτικά σύμφωνα είναι μόνο τα -ν, -ρ, -ς. Από την αποβολή αυτή εξηγείται η φαινομενική ύπαρξη δύο θεμάτων.