Ναπολέων Λαπαθιώτης: Νυχτερινό 🌙
Το ποίημα δημοσιεύτηκε το 1939 και σκιαγραφεί με λυρική υποβλητικότητα μια νυχτερινή εικόνα αποχωρισμού. Η σκηνή διαδραματίζεται κάτω από το φως του φεγγαριού, που συντροφεύει τη μοναξιά του ποιητή.
Ο τίτλος «Νυχτερινό» παραπέμπει σε μουσικό είδος: το nocturne είναι σύντομο, ατμοσφαιρικό μουσικό κομμάτι εμπνευσμένο από τη νύχτα. Ο Λαπαθιώτης χτίζει κάτι ανάλογο με λέξεις: τέσσερα δίστιχα με την ίδια ομοιοκαταληξία και την ίδια επωδό, σαν μελωδική γραμμή που επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο μοτίβο.
Η επανάληψη «– τίποτ' άλλο» στο τέλος κάθε δίστιχου δεν δηλώνει έλλειψη νοήματος, αλλά συναισθηματικό κενό: μετά από κάθε εικόνα (φεγγάρι, φωνή, σινιάλο) δεν μένει τίποτα ΑΛΛΟ να γεμίσει τη μοναξιά. Είναι έμφαση στην απουσία, όχι μηδενισμός του περιεχομένου.
Ένα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,
που λάμπει μες στη νύχτα, – τίποτ' άλλο.
Μια φωνή, που γρικιέται μες στο σάλο
και που σε λίγο παύει, – τίποτ' άλλο.
Πέρα, μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει, – τίποτ' άλλο.
Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,
στα βάθη του μυαλού μου. – Τίποτ' άλλο.
Ν. Λαπαθιώτης, Τα ποιήματα, Γαβριηλίδης