Η Χαρά του Σπυρίδωνα Βασιλειάδη 🥳

Το ποίημα «Η χαρά» ανήκει στα νεανικά έργα του Σπυρίδωνα Βασιλειάδη και εκδόθηκε το 1866, όταν ο δημιουργός του ήταν μόλις 22 ετών. Με ανάλαφρη, σχεδόν εξομολογητική διάθεση, ο ποιητής περιγράφει τη χαρά ως μια σύντομη αλλά έντονη ψυχική κατάσταση: μια στιγμή που ο άνθρωπος νιώθει σαν να αγγίζει κάτι θεϊκό, πριν αυτή η αίσθηση χαθεί ξαφνικά, αφήνοντας πίσω της πίκρα.

Το ποίημα είναι χτισμένο σε εννέα τετράστιχες στροφές: οι πρώτες οδηγούν σταδιακά τον αναγνώστη στην κορύφωση της χαράς, ενώ οι τελευταίες φέρνουν την ανατροπή — τη διαπίστωση ότι η χαρά είναι φευγαλέα και ότι πίσω της κρύβεται απογοήτευση.

Είναι ώραι, στιγμή Παραδείσου,
ότε φάσματα παύουν θολά
και τα πάντα θεάται καλά
η ψυχή σου.

Φεύγει τότε ο νους και η κρίσις·
η καρδία γλυκύθυμος ζει
και μ' αυτήν εορτάζει μαζί
όλ' η Φύσις.

Πλημμυρίς αισθημάτων ωραίων
αναπάλλει το στήθος γλυκύ
και καλείσαι και είσαι εκεί,
Ανακρέων.

Η νεότης λαμπρά σε ποτίζει
θείον νέκταρ αφάτου χαράς
και των πόθων ευώδης βορράς
παιανίζει.

Η ψυχή αναλύετ' εις μύρον,
και θανάτους, θεούς λησμονείς
και μεθύσκεις εντός ηδονής
ως ονείρων.

Σταματά η ζωή παραφόρως
ευθυμούσα φαιδρά, ως ευρών
σταματά προσχαρής θησαυρόν
οδοιπόρος.

Πλην, πριν έτι καλώς εννοήσω
ότι έχαιρον, φεύγ' η χαρά!
Φευ! καθώς αστραπή τις περά...
Πώς θα ζήσω;

Η χαρά μας εδώ η βραχεία
αντανάκλασις είναι αυτής,
ην συ άνω, Θεέ μου, κρατείς;
Φαντασία...

Την χαράν – θεωρώ ειρωνείαν·
μετά μέλιτος γεύσιν πολλήν
τα λοιπά ανευρίσκεις χολήν
και ανίαν.

Λ. Πολίτη, Ποιητική Ανθολογία, τόμ. 4, Δωδώνη