Λήθη: Ένα Σονέτο του Λορέντζου Μαβίλη 🕯️
Το ποίημα "Λήθη" είναι ένα σονέτο που δημοσιεύτηκε το 1899. Ο Μαβίλης θεωρεί τους νεκρούς τυχερούς, επειδή έχουν πιει το νερό της λησμονιάς και δεν θυμούνται πια τα βάσανα της επίγειας ζωής. Αντιπαραβάλλει τους νεκρούς με τους ζωντανούς, οι οποίοι υποφέρουν, καθώς δεν μπορούν να ξεχάσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Ο Λορέντζος Μαβίλης (1860-1912) καταγόταν από την Κέρκυρα και ανήκε στην Επτανησιακή Σχολή. Υπήρξε φιλόσοφος και πολιτικός, αλλά και εθελοντής στρατιώτης: σκοτώθηκε το 1912 στη μάχη του Δρίσκου, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ πολεμούσε για την απελευθέρωση της Ηπείρου.
Η λήθη των νεκρών στο ποίημα δεν είναι μόνιμη και ανεπηρέαστη: ένα δάκρυ των ζωντανών αρκεί για να θολώσει το νερό και να τους κάνει να θυμηθούν. Το να διαβάσει κανείς το ποίημα ως απλή εξύμνηση της λησμονιάς είναι παρανόηση· ο Μαβίλης δείχνει ότι λήθη και μνήμη παραμένουν δεμένες μεταξύ τους μέσω του πόνου των ζωντανών.
Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να 'ναι!
Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι' αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι' απ' ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.
Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.
Λ. Μαβίλης, Τα ποιήματα,
Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη