Τώρα 🕰️
Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Λυρικά, η οποία τυπώθηκε το 1811 στη Βιέννη και γνώρισε μεγάλη διάδοση, όπως αποδεικνύουν οι έντεκα εκδόσεις της στο πρώτο μισό του 19ου αι. Το ανάλαφρο θέμα, η υποκειμενική λυρική διάθεση, η απλή γλώσσα, που έκαναν το ποίημα πολύ αγαπητό στην εποχή του, προκαλούν το ενδιαφέρον ακόμα και στον αναγνώστη της σημερινής εποχής.
Οι έντεκα εκδόσεις των «Λυρικών» μέσα σε λίγες δεκαετίες είναι εντυπωσιακός αριθμός για τα δεδομένα του νεοελληνικού βιβλίου του 19ου αιώνα, όπου τα περισσότερα έργα τυπώνονταν μία φορά και σε μικρό αριθμό αντιτύπων. Δείχνει πόσο κοντά ένιωθε το κοινό της εποχής σε ένα ποίημα γραμμένο σε απλή, καθημερινή γλώσσα.
Η αδιαφορία του ποιητή για το μέλλον δεν είναι μελαγχολική παραίτηση, όπως φαίνεται εύκολα με πρώτη ματιά. Είναι συνειδητή επιλογή να στραφεί κανείς στην απόλαυση του παρόντος, μια στάση γνωστή στην αρχαία και τη νεότερη λογοτεχνία ως carpe diem.
Δεν θέλω να ελπίζω,
δεν θέλω να φροντίζω
το μέλλον στην ζωήν.
Το σήμερα προκρίνω,
το αύριο τ' αφήνω
στης τύχης την ροήν.
Το τ' ύστερα θα γένει
και τι με αναμένει
ποσώς δεν το φρονώ·
ποτέ δεν τ' αναβάνω,
γιατί τον νουν μου χάνω
και ματαιοπονώ.
Ας γένει ό,τι θέλει,
τελείως δεν με μέλει·
ας πέσει ο ουρανός.
Η γη μας ας βουλήσει
κι ο ήλιος ας σβήσει
κι ας μείνει σκοτεινός.
Εγώ ζητώ το τώρα,
και τούτη μόν' την ώρα
οπόσο ημπορώ,
τον Βάκχον μου ρουφώντας,
τον Έρωτα φιλώντας,
πασχίζω να χαρώ.
Α. Χριστόπουλος, Λυρικά, Ερμής