Στοιχειομετρικοί Υπολογισμοί ✨
Η χημική εξίσωση, πέρα από το ότι αποτελεί το σύμβολο μιας χημικής αντίδρασης, παρέχει και μια σειρά πληροφοριών. Για παράδειγμα, η χημική εξίσωση της αντίδρασης σχηματισμού αμμωνίας από άζωτο και υδρογόνο:
μας αποκαλύπτει:
- Την ποιοτική σύσταση των αντιδρώντων (, ) και των προϊόντων ().
- Ποσοτικά δεδομένα σχετικά με τον τρόπο που γίνεται η αντίδραση:
- 1 μόριο αντιδρά με 3 μόρια και δίνει 2 μόρια .
- 1 mol αντιδρά με 3 mol και δίνει 2 mol .
- 1 όγκος αερίου αντιδρά με 3 όγκους αερίου και δίνει 2 όγκους αέριας , στις ίδιες συνθήκες και .
Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι οι συντελεστές σε μια χημική εξίσωση καθορίζουν την αναλογία mol των αντιδρώντων και προϊόντων στην αντίδραση. Γι' αυτό ονομάζονται στοιχειομετρικοί συντελεστές.
Με δεδομένο ότι:
- 1 mol μιας χημικής ουσίας ζυγίζει τόσα γραμμάρια όση είναι η σχετική μοριακή της μάζα,
- 1 mol αέριας ουσίας καταλαμβάνει όγκο , δηλαδή 22,4 L σε STP,
- 1 mol μιας μοριακής χημικής ουσίας περιέχει μόρια,
προκύπτει ότι η αναλογία mol των αντιδρώντων και των προϊόντων μπορεί να εκφραστεί εξίσου και ως αναλογία μαζών, όγκων (για αέρια) ή αριθμού μορίων. Οι χημικοί υπολογισμοί που στηρίζονται στις ποσοτικές πληροφορίες που προκύπτουν από τους στοιχειομετρικούς συντελεστές μιας χημικής εξίσωσης ονομάζονται στοιχειομετρικοί υπολογισμοί.
Μεθοδολογία Επίλυσης Προβλημάτων Στοιχειομετρίας
Στα προβλήματα στοιχειομετρίας ακολουθούμε πάντα την εξής διαδικασία:
- Βρίσκουμε τον αριθμό mol από τη μάζα ή τον όγκο που δίνεται (π.χ. ενός αντιδρώντος).
- Υπολογίζουμε, με τη βοήθεια της χημικής εξίσωσης, τον αριθμό mol του αντιδρώντος ή προϊόντος που ζητείται.
- Από τον αριθμό mol υπολογίζουμε τη ζητούμενη μάζα (μέσω του ) ή τον ζητούμενο όγκο (μέσω του ή της καταστατικής εξίσωσης).
Σε μια χημική εξίσωση δεν περνάμε ποτέ απευθείας από τη μάζα των αντιδρώντων στη μάζα των προϊόντων. Πρέπει πρώτα οι μάζες να μετατραπούν σε mol, επειδή οι συντελεστές της χημικής εξίσωσης καθορίζουν αναλογίες mol, όχι αναλογίες μάζας.
Παράδειγμα 4.14
Πόσα γραμμάρια και πόσα mol απαιτούνται για την παρασκευή 448 L που μετρήθηκαν σε STP; Δίνεται .
Λύση.
Βήμα 1. Βρίσκουμε πόσα mol θα παρασκευάσουμε:
Βήμα 2. Γράφουμε τη χημική εξίσωση:
Βήμα 3. Γράφουμε την αναλογία mol που δείχνουν οι συντελεστές:
Βήμα 4. Από την αναλογία mol υπολογίζουμε τα mol και που αντιστοιχούν σε 20 mol :
Βήμα 5. Υπολογίζουμε τη ζητούμενη μάζα του μέσω της σχετικής μοριακής μάζας ():
Άρα, για να παρασκευαστούν 448 L (σε STP), πρέπει να αντιδράσουν 280 g με 30 mol .
Ειδικές Περιπτώσεις Στοιχειομετρικών Προβλημάτων
1. Ασκήσεις με μη καθαρές ουσίες
Στην πράξη, οι ουσίες που χρησιμοποιούμε σε μια χημική αντίδραση δεν είναι πάντα καθαρές, αφού είναι σχεδόν αδύνατο να έχουμε απόλυτα καθαρές ουσίες. Η καθαρότητα ενός δείγματος εκφράζεται συνήθως σε %.
Για παράδειγμα, ένα δείγμα σιδήρου καθαρότητας 95% w/w σημαίνει ότι στα 100 g δείγματος τα 95 g είναι και τα υπόλοιπα 5 g είναι ξένες προσμείξεις. Σε τέτοιες ασκήσεις πρέπει πρώτα να υπολογίσουμε την ποσότητα της καθαρής ουσίας, αφού μόνο αυτή συμμετέχει στην αντίδραση.
Παράδειγμα 4.15
Πόσα λίτρα , μετρημένα σε STP, θα σχηματιστούν κατά την αντίδραση 250 g δείγματος ψευδαργύρου με περίσσεια διαλύματος θειικού οξέος; Η περιεκτικότητα του δείγματος σε ψευδάργυρο είναι 97,5% w/w. Θεωρούμε ότι οι προσμείξεις δεν αντιδρούν με το θειικό οξύ. Δίνεται .
Λύση. Υπολογίζουμε πρώτα την ποσότητα καθαρού ψευδαργύρου στα 250 g δείγματος:
Μετατρέπουμε σε mol:
Γράφουμε τη χημική εξίσωση της αντίδρασης:
Από την αναλογία 1 mol : 1 mol , προκύπτει mol. Ο όγκος του σε STP:
2. Ασκήσεις με δύο αντιδρώντα ουσίες
Όταν δίνονται οι ποσότητες δύο αντιδρώντων ουσιών, διακρίνουμε δύο περιπτώσεις:
Α. Οι ποσότητες είναι σε στοιχειομετρική αναλογία — δηλαδή ακριβώς οι απαιτούμενες ποσότητες για πλήρη αντίδραση, σύμφωνα με τους συντελεστές της χημικής εξίσωσης. Στην περίπτωση αυτή, οι υπολογισμοί μπορούν να στηριχθούν στην ποσότητα οποιουδήποτε από τα δύο αντιδρώντα.
Β. Το ένα αντιδρών βρίσκεται σε περίσσεια — δηλαδή περισσεύει, ενώ το άλλο καταναλώνεται πλήρως και ονομάζεται περιοριστικό αντιδρών.
Αν οι ποσότητες των αντιδρώντων δεν είναι σε στοιχειομετρική αναλογία, οι στοιχειομετρικοί υπολογισμοί βασίζονται πάντα στην ποσότητα του περιοριστικού αντιδρώντος — δηλαδή αυτού που δεν βρίσκεται σε περίσσεια. Ένα συχνό λάθος είναι να γίνεται ο υπολογισμός με βάση τυχαία το ένα από τα δύο αντιδρώντα, χωρίς προηγουμένως να ελεγχθεί ποιο είναι το περιοριστικό.
Παράδειγμα 4.16
Διαθέτουμε 10 mol νατρίου () και 8 mol χλωρίου (), τα οποία αντιδρούν για να σχηματίσουν χλωριούχο νάτριο (). Πόσα mol θα σχηματιστούν;
Λύση. Πρέπει πρώτα να ελέγξουμε ποιο από τα δύο αντιδρώντα θα αντιδράσει πλήρως. Γράφουμε τη χημική εξίσωση:
Από την αντίδραση, 2 mol αντιδρούν με 1 mol . Άρα τα 10 mol χρειάζονται:
Εμείς όμως διαθέτουμε 8 mol , δηλαδή περισσότερα από τα απαιτούμενα 5 mol. Άρα το χλώριο βρίσκεται σε περίσσεια, ενώ το νάτριο είναι το περιοριστικό αντιδρών. Θα αντιδράσει όλο το νάτριο (10 mol) με 5 mol χλωρίου, θα περισσέψουν mol , και θα παραχθούν:
αφού η αναλογία είναι 1:1.
3. Ασκήσεις με διαδοχικές αντιδράσεις
Σε πολλά προβλήματα στοιχειομετρίας δεν έχουμε μόνο μία αντίδραση, αλλά μια σειρά διαδοχικών αντιδράσεων — δηλαδή το προϊόν της πρώτης αντίδρασης αποτελεί αντιδρών της δεύτερης, κ.ο.κ.
Παράδειγμα 4.17
13 g ψευδαργύρου () αντιδρούν με περίσσεια διαλύματος υδροχλωρίου. Το αέριο που παράγεται αντιδρά πλήρως με οξυγόνο και παράγεται νερό. Να υπολογιστεί η μάζα του νερού. Δίνονται : Zn: 65, H: 1, O: 16.
Λύση. Οι διαδοχικές αντιδράσεις είναι:
Από την πρώτη αντίδραση παράγεται υδρογόνο, το οποίο στη συνέχεια καίγεται και δίνει νερό.
Μετατρέπουμε τη μάζα του σε mol:
Από την αντίδραση (1), η αναλογία είναι 1:1, άρα mol.
Από την αντίδραση (2), η αναλογία είναι 1:1, άρα mol.
Η μάζα του νερού:
Για προβλήματα με διαδοχικές αντιδράσεις υπάρχει και μια πιο γενική μέθοδος: ορίζουμε τον αριθμό mol του «πρώτου» αντιδρώντος και εκφράζουμε συναρτήσει του τις ποσότητες όλων των υπόλοιπων ουσιών που συμμετέχουν στις αντιδράσεις. Στη συνέχεια, με βάση τα δεδομένα του προβλήματος υπολογίζουμε την τιμή του , και από αυτήν βρίσκουμε τον αριθμό mol όλων των άλλων ουσιών που μας ενδιαφέρουν.
Παράδειγμα 4.18
Ορισμένη ποσότητα ψευδαργύρου αντιδρά με αραιό διάλυμα θειικού οξέος. Το αέριο που παράγεται αντιδρά με οξείδιο του χαλκού, οπότε παράγονται 31,75 g . Να υπολογιστεί η μάζα του που αντέδρασε αρχικά. Δίνονται : Cu: 63,5, Zn: 65.
Λύση. Έστω mol η αρχική ποσότητα του . Από την πρώτη αντίδραση:
με αναλογία 1:1, παράγονται mol . Τα mol αντιδρούν στη συνέχεια με το :
και πάλι με αναλογία 1:1, παράγονται mol . Γνωρίζουμε ότι τα mol ζυγίζουν 31,75 g, και το 1 mol ζυγίζει 63,5 g. Άρα:
Επομένως, η μάζα του που αντέδρασε αρχικά είναι:
Εύρεση Σύστασης Μίγματος
Τελειώνοντας τα προβλήματα με στοιχειομετρικούς υπολογισμούς, ας δούμε πώς μπορούμε να βρούμε τη σύσταση ενός μίγματος με βάση την αντίδραση των συστατικών του με κάποια ή κάποιες άλλες ουσίες.
Παράδειγμα 4.19
13,3 g μίγματος χλωριούχου νατρίου και χλωριούχου καλίου αντιδρούν πλήρως με διάλυμα . Αν μετά τις αντιδράσεις έχουν καταβυθιστεί 28,7 g , να βρεθεί η σύσταση του αρχικού μίγματος. Δίνονται : Na: 23, K: 39, Cl: 35,5, Ag: 108.
Λύση. Υπολογίζουμε τις σχετικές μοριακές μάζες:
Έστω τα mol και τα mol στο μίγμα. Οι αντιδράσεις καταβύθισης είναι:
Με αναλογία 1:1 σε κάθε αντίδραση, παράγονται mol από το και mol από το .
Από τη μάζα του μίγματος:
Από τη συνολική μάζα του ιζήματος , όπου τα mol είναι :
Λύνοντας το σύστημα των εξισώσεων (1) και (2), βρίσκουμε και .
Άρα το μίγμα περιέχει:
Ο John Dalton (1766-1844) διατύπωσε την ατομική θεωρία το 1803, ενώ ο Amedeo Avogadro (1776-1856) εισήγαγε τη μοριακή θεωρία το 1811. Η μοριακή θεωρία του Avogadro αναγνωρίστηκε και έγινε αποδεκτή μόλις μετά τον θάνατό του, σε ένα μεγάλο συνέδριο χημείας το 1860 στην Karlsruhe — η σαφής διάκριση ανάμεσα σε άτομα και μόρια δόθηκε τελικά από τον μαθητή του Avogadro, τον Cannizzaro. Ο όρος «mol» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον φυσικοχημικό Wilhelm Ostwald στις αρχές του 20ού αιώνα, ενώ οι χημικοί τύποι όπως τους γνωρίζουμε σήμερα προέρχονται από τον Berzelius.