Παράλληλο Κείμενο: «Λαέρτης» του M. Longley 🌳
Β΄. Παράλληλο κείμενο
M. Longley, «Λαέρτης» (μτφρ. Χ. Βλαβιανός)
Όταν βρήκε τον Λαέρτη μόνο στην περιποιημένη πεζούλα, να σκαλίζει
ένα αμπέλι, αξιοθρήνητο στα κουρελιασμένα ρούχα της δουλειάς [...],
ο Οδυσσέας έκλαψε στη σκιά μιας αχλαδιάς για τον πατέρα του
τόσο γέρο και εξαθλιωμένο που το μόνο που ήθελε εκείνη τη στιγμή
ήταν να τον φιλήσει και να τον αγκαλιάσει και να του αποκαλύψει όλη την ιστορία.
Όλη η ιστορία όμως είναι ένας κατάλογος κι ύστερα άλλος.
Έτσι περίμενε να αναδυθούν από εκείνο τον βασιλικό κήπο εικόνες
των παιδικών του χρόνων, όταν τρέχοντας πίσω από τον πατέρα του
ρωτούσε για ό,τι έβλεπε μπροστά του, τις δεκατρείς αχλαδιές,
τις δέκα μηλιές, τις σαράντα συκιές, τις πενήντα σειρές αμπέλι,
να ωριμάζουν σε διαφορετικές εποχές για να προσφέρουν συνεχώς σοδειά,
ώσπου ο Λαέρτης αναγνώρισε τον γιο του, και με τρεμάμενα γόνατα,
ζαλισμένος, τύλιξε τα χέρια γύρω από τον λαιμό του τρανού Οδυσσέα,
που τράβηξε τον γέροντα, έτοιμο να λιποθυμήσει, στο στήθος του και
τον κράτησε εκεί / [...].
(Περ. Ποίηση, 26/2005, σσ. 38-39)
Ο Μάικλ Λόνγκλεϊ (M. Longley) είναι σύγχρονος Ιρλανδός ποιητής που γράφει ποιήματα εμπνευσμένα από την Οδύσσεια. Στο «Λαέρτης» δεν μεταφράζει τον Όμηρο, αλλά ξαναφτιάχνει τη σκηνή της αναγνώρισης με τη δική του ματιά, δίνοντας έμφαση στο κατάλογο των δέντρων ως αφορμή για αναμνήσεις.
Στο ομηρικό κείμενο ο Οδυσσέας μιλά πρώτα στον Λαέρτη με πλαστή ταυτότητα και μόνο μετά αποκαλύπτεται με σημάδια. Στο ποίημα του Λόνγκλεϊ η αφήγηση συμπυκνώνεται: η αναγνώριση γίνεται σχεδόν αμέσως μέσα από την ανάμνηση των δέντρων, χωρίς την ενδιάμεση ψεύτικη ιστορία. Μην μπερδεύεις τις δύο εκδοχές όταν συγκρίνεις το πρωτότυπο με το παράλληλο κείμενο.
Μελετήστε το ποίημα του Ιρλανδού ποιητή Μ. Longley και προσέξτε πώς μεταποιεί την αναγνώριση του Οδυσσέα από τον Λαέρτη.