🇬🇷 «Ο Φιλόπατρις» του Ανδρέα Κάλβου 📖
«Ο φιλόπατρις» του Ανδρ. Κάλβου (1792-1869)
Ω φιλτάτη πατρίς,
ω θαυμασία νήσος,
Ζάκυνθε· συ μου έδωκας
την πνοήν, και του Απόλλωνος
τα χρυσά δώρα! [...]
Ποτέ δεν σε ελησμόνησα,
ποτέ – Και η τύχη μ' έρριψε
μακρά από σε· με είδε
το πέμπτον του αιώνος
εις ξένα έθνη. [...]
Ο Ανδρέας Κάλβος έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από τη Ζάκυνθο, σε χώρες όπως η Ιταλία, η Αγγλία και η Γαλλία. Ο πόθος του για την πατρίδα, όπως και του Οδυσσέα για την Ιθάκη, γεννήθηκε μέσα από τη μακρόχρονη απουσία.
Χαίρε Αυσονία, χαίρε
και συ Αλβιών, χαιρέτωσαν
τα ένδοξα Παρίσια·
ωραία και μόνη η Ζάκυνθος
με κυριεύει. [...]
Μοσχοβολάει το κλίμα σου,
ω φιλτάτη πατρίς μου,
και πλουτίζει το πέλαγος
από την μυρωδίαν
των χρυσών κίτρων. [...]
Ας μη μου δώση η μοίρα μου
εις ξένην γην τον τάφον·
είναι γλυκύς ο θάνατος
μόνον όταν κοιμώμεθα
εις την πατρίδα.
Ο Κάλβος δεν αγαπά απλώς τη Ζάκυνθο· προτιμά τον θάνατο εκεί από τη ζωή σε ξένο τόπο. Είναι το ίδιο συναίσθημα που εκφράζει ο Οδυσσέας όταν λέει πως τίποτα δεν είναι πιο γλυκό από την πατρίδα, ακόμα κι αν κάποιος ζει πλούσιος σε ξένη γη.
(Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας
Β΄ Λυκείου, ΟΕΔΒ, 1989)