Το αερόστατο σηκώνεται και ο κόσμος απλώνεται από κάτω σου σαν παραμύθι... Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα, ένας σκύλος σώζει ζωές, ένα ποντίκι ψιθυρίζει, κι ένας μικρός ήρωας κρατάει ένα χαρταετό. Μια μάνα δακρύζει στην εκκλησία, η Ευρώπη ταξιδεύει με ταύρους, κι ένα κορίτσι παλεύει να βρει τη θέση του στο σχολείο. Πετάς πάνω από νανουρίσματα, μύθους, φίλους, ήλιους και θύελλες. Κάθε ιστορία είναι ένα φως, κάθε σελίδα ένας καινούριος ουρανός 📚🎈

Ανθολόγιο Ε' και Στ' Δημοτικού

# Δέησις 🙏

Η θάλασσα στα βάθη της <tooltip content="Ρήμα που σημαίνει «πήρε».">πήρ'</tooltip> έναν ναύτη. —  
Η μάνα του, ανήξερη, <tooltip content="Ρήμα που σημαίνει «πηγαίνει».">πιαίνει</tooltip> κι ανάφτει  

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί  
για να επιστρέψει γρήγορα και <tooltip content="Ρήμα που σημαίνει «να είναι».">ναν</tooltip> καλοί καιροί  

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ' αυτί.

Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,  

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,  
ξεύροντας πως δεν θα 'λθει πια ο υιός που περιμένει. 😥

01. Κείμενο

Τι συμβαίνει στον ναύτη μέσα στη θάλασσα και πώς μαθαίνει ο αναγνώστης τη μοίρα του.

Ο χαμός του ναύτη

Πώς η μάνα, χωρίς να γνωρίζει τι έχει συμβεί, ανάβει κερί και προσεύχεται στην Παναγία για τον γιο της.

Η προσευχή της μάνας

Τι ζητά η μάνα για το ταξίδι του γιου της και πώς παρακολουθεί τον άνεμο περιμένοντας σημάδι.

Η αναμονή για καλούς καιρούς

Τι γνωρίζει η εικόνα της Παναγίας ενώ ακούει την προσευχή, και γιατί παραμένει σοβαρή και λυπημένη.

Η σιωπηλή γνώση της εικόνας

# Μια προσευχή που δεν θα εισακουστεί 🕯️

Ένας ναύτης πνίγεται και χάνεται στα βαθιά νερά της θάλασσας. Η μάνα του όμως δεν το ξέρει ακόμα· <tooltip content="Αυτή που δεν γνωρίζει κάτι.">ανήξερη</tooltip> για τη μοίρα του παιδιού της, πηγαίνει στην εκκλησία, ανάβει ένα ψηλό κερί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και προσεύχεται να γυρίσει σύντομα και με καλούς καιρούς. Όσο δέεται, στέκεται με την προσοχή στραμμένη προς τον άνεμο, σαν να περιμένει από εκεί να μάθει νέα για το ταξίδι.

<alert title="Η μάνα προσεύχεται μάταια">

Το πιο σκληρό σημείο δεν είναι η προσευχή καθαυτή, αλλά το ότι απευθύνεται σε κάτι που έχει ήδη συμβεί: ο γιος είναι ήδη χαμένος, όμως η μητέρα δεν το γνωρίζει και συνεχίζει να ελπίζει.

</alert>

Η εικόνα της Παναγίας, σοβαρή και λυπημένη, ακούει την προσευχή, αλλά γνωρίζει κάτι που η μάνα αγνοεί: ο γιος δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ πια. Ανάμεσα στην ελπίδα της μάνας και στη σιωπηλή γνώση της εικόνας ανοίγεται το τραγικό χάσμα του ποιήματος.

<fact title="Το βάρος της σιωπής">

Η εικόνα δεν μπορεί να μιλήσει ή να παρέμβει· μπορεί μόνο να ακούει, σιωπηλή, κρατώντας μέσα της μια αλήθεια που θα πονέσει τη μάνα όταν τη μάθει. Αυτή η αδυναμία απάντησης κάνει τη λύπη της εικόνας ακόμα πιο βαριά.

</fact>
