Εξισώσεις 2ου Βαθμού 📐
Τι είναι μια εξίσωση 2ου βαθμού 🔍
Μια εξίσωση 2ου βαθμού (ή τετραγωνική εξίσωση) με άγνωστο είναι κάθε εξίσωση που μπορεί να πάρει τη μορφή:
όπου είναι πραγματικοί αριθμοί, οι λεγόμενοι συντελεστές της εξίσωσης:
- : ο συντελεστής του — πρέπει πάντα να είναι διαφορετικός από το μηδέν, αλλιώς η εξίσωση δεν είναι πλέον 2ου βαθμού.
- : ο συντελεστής του .
- : ο σταθερός όρος.
Αν , ο όρος εξαφανίζεται και η εξίσωση γίνεται (το πολύ) 1ου βαθμού. Ο περιορισμός δεν είναι λεπτομέρεια — είναι αυτό που κάνει την εξίσωση «δευτέρου βαθμού».
Παραδείγματα εξισώσεων 2ου βαθμού: (εδώ ), (εδώ ), (εδώ ).
Επίλυση με τη μέθοδο συμπλήρωσης τετραγώνου 🧩
Για να καταλήξουμε σε έναν γενικό τύπο επίλυσης, ξεκινάμε από τη γενική μορφή και δουλεύουμε αλγεβρικά. Πρώτα διαιρούμε όλους τους όρους με το (επιτρέπεται αφού ):
Στη συνέχεια προσθέτουμε και αφαιρούμε τον όρο , ώστε τα τρία πρώτα κομμάτια να σχηματίζουν ένα τέλειο τετράγωνο:
Η παράσταση που εμφανίζεται στον αριθμητή είναι τόσο σημαντική που παίρνει το δικό της όνομα και σύμβολο.
Η διακρίνουσα Δ 🧐
Ονομάζουμε διακρίνουσα της εξίσωσης τον αριθμό:
Με αυτόν τον συμβολισμό, η εξίσωση που καταλήξαμε παραπάνω γράφεται:
Το αριστερό μέλος είναι πάντα (τετράγωνο). Το στον παρονομαστή του δεξιού μέλους είναι επίσης πάντα θετικό. Άρα το πρόσημο του Δ είναι αυτό που αποφασίζει αν υπάρχει λύση και πόσες. Αυτή είναι η ιδέα πίσω από όλη τη θεωρία που ακολουθεί.
Το όνομα δεν είναι τυχαίο: η παράσταση «διακρίνει» — δηλαδή ξεχωρίζει — τις τρεις δυνατές συμπεριφορές μιας εξίσωσης 2ου βαθμού, χωρίς να χρειάζεται καν να τη λύσουμε πλήρως.
Ο τύπος επίλυσης και οι τρεις περιπτώσεις του Δ ⚖️
Παίρνοντας τετραγωνική ρίζα στα δύο μέλη της , προκύπτουν τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, ανάλογα με το πρόσημο του :
Περίπτωση 1: Δ > 0 — δύο άνισες ρίζες
Όταν η διακρίνουσα είναι θετική, το δεξί μέλος είναι θετικό, οπότε η τετραγωνική ρίζα υπάρχει και δίνει δύο διαφορετικές τιμές. Η εξίσωση έχει δύο άνισες πραγματικές ρίζες:
δηλαδή και .
Περίπτωση 2: Δ = 0 — μία διπλή ρίζα
Όταν , το δεξί μέλος μηδενίζεται, οπότε . Η εξίσωση έχει μία διπλή ρίζα (δηλαδή δύο ίσες ρίζες που ταυτίζονται):
Περίπτωση 3: Δ < 0 — καμία πραγματική ρίζα
Όταν , το δεξί μέλος είναι αρνητικό. Ένα τετράγωνο πραγματικού αριθμού δεν μπορεί ποτέ να είναι αρνητικό, άρα η ισότητα είναι αδύνατη. Η εξίσωση δεν έχει καμία λύση στο σύνολο των πραγματικών αριθμών .
Πολλοί μαθητές ξεχνούν το στον τύπο και γράφουν μόνο μία ρίζα όταν , ή μπερδεύουν το πρόσημο μπροστά από το (είναι , όχι ). Πριν εφαρμόσεις τον τύπο, γράψε καθαρά ποιοι είναι οι — με το σωστό τους πρόσημο.
Συνοπτικός πίνακας:
| Τιμή του Δ | Πλήθος ριζών | Τύπος |
|---|---|---|
| Δύο άνισες πραγματικές ρίζες | ||
| Μία διπλή ρίζα | ||
| Καμία πραγματική ρίζα | — |
Λυμένο παράδειγμα: πλήρης επίλυση 📝
Να λυθεί η εξίσωση .
Βήμα 1 — Αναγνώριση συντελεστών: , , .
Βήμα 2 — Υπολογισμός διακρίνουσας:
Παρατηρούμε ότι (μορφή τέλειου τετραγώνου), οπότε — άρα δύο άνισες ρίζες.
Βήμα 3 — Εφαρμογή τύπου:
Άρα και .
Παραγοντοποίηση τριωνύμου με τις ρίζες 🔗
Όταν μια εξίσωση 2ου βαθμού έχει ρίζες (άνισες ή ίσες), το τριώνυμο γράφεται πάντα ως γινόμενο παραγόντων:
Αυτό ισχύει είτε το είναι θετικό (οπότε ) είτε μηδέν (οπότε , και η παραγοντοποίηση γίνεται ). Όταν , το τριώνυμο δεν παραγοντοποιείται σε πρωτοβάθμιους παράγοντες με πραγματικούς συντελεστές.
Παράδειγμα: Η εξίσωση έχει , άρα , δηλαδή και . Επομένως:
Η παραγοντοποίηση ενός τριωνύμου βοηθάει να λύσουμε ανισώσεις 2ου βαθμού (μελέτη προσήμου) και να απλοποιήσουμε ρητές παραστάσεις — θα το ξαναχρησιμοποιήσεις σε επόμενες ενότητες.
Οι τύποι του Vieta: άθροισμα και γινόμενο ριζών ➕✖️
Όταν η εξίσωση έχει πραγματικές ρίζες και , υπάρχει μια άμεση σχέση ανάμεσα σε αυτές τις ρίζες και τους συντελεστές — χωρίς να χρειάζεται να τις υπολογίσουμε ξεχωριστά.
Άθροισμα των ριζών:
Γινόμενο των ριζών:
Συμβολίζοντας το άθροισμα με και το γινόμενο με , προκύπτουν οι τύποι του Vieta:
Η εξίσωση μέσω S και P
Χρησιμοποιώντας τους τύπους του Vieta, η αρχική εξίσωση μπορεί να ξαναγραφτεί:
Αυτή η μορφή είναι πολύ χρήσιμη: αν γνωρίζουμε (ή υποθέσουμε) το άθροισμα και το γινόμενο δύο αριθμών, μπορούμε αμέσως να γράψουμε την εξίσωση που τους έχει ως ρίζες.
Παράδειγμα: Αν το άθροισμα δύο αριθμών είναι και το γινόμενό τους είναι , τότε αυτοί οι αριθμοί είναι ρίζες της εξίσωσης:
Οι τύποι και έχουν νόημα μόνο όταν η εξίσωση έχει πράγματι πραγματικές ρίζες, δηλαδή όταν . Αν , δεν υπάρχουν πραγματικές ρίζες προς άθροισμα ή γινόμενο.
Εφαρμογή: εξισώσεις 2ου βαθμού στη Φυσική 🚀
Οι εξισώσεις 2ου βαθμού δεν είναι μόνο θεωρητικό εργαλείο — εμφανίζονται φυσικά σε προβλήματα κίνησης.
Ελεύθερη πτώση
Το διάστημα που διανύει ένα σώμα που πέφτει ελεύθερα για χρόνο δίνεται από τον τύπο , όπου η επιτάχυνση της βαρύτητας.
Παράδειγμα: Ένας βράχος πέφτει από γκρεμό ύψους m, με m/sec². Πόσο χρόνο χρειάζεται για να φτάσει στο έδαφος;
Επειδή ο χρόνος δεν μπορεί να είναι αρνητικός, κρατάμε μόνο τη θετική λύση: δευτερόλεπτα.
Πτώση με αρχική ταχύτητα
Αν το σώμα εκσφενδονίζεται προς τα κάτω με αρχική ταχύτητα , ο τύπος γίνεται .
Παράδειγμα: Ίδιος γκρεμός ( m), αλλά τώρα m/sec:
Κρατάμε τη θετική λύση: δευτερόλεπτα.
Και οι δύο παραπάνω εξισώσεις έχουν μαθηματικά δύο ρίζες, αλλά μόνο μία έχει φυσικό νόημα. Σε προβλήματα εφαρμογών (χρόνος, μήκος, ηλικία, πλήθος αντικειμένων), πρέπει πάντα να ελέγχουμε ποια ρίζα ταιριάζει με τους περιορισμούς του προβλήματος και να απορρίπτουμε την άλλη.