1. Βασική Θεωρία
Προσθέσαμε νέο παιχνίδι γι' αυτό το μάθημα!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ
Κάτι δεν κατάλαβες; Επίλεξε το κομμάτι και πάτα «Ρώτα τον Ευκλείδη». Σου το εξηγεί αμέσως.

Η Υπερβολή 🚀

Ορισμός Υπερβολής

Έστω E′E' και EE δύο σημεία ενός επιπέδου. Ονομάζεται υπερβολή με εστίες τα σημεία E′E' και EE ο γεωμετρικός τόπος CC των σημείων του επιπέδου των οποίων η απόλυτη τιμή της διαφοράς των αποστάσεων από τα E′E' και EE είναι σταθερή και μικρότερη του (E′E)(E'E).

Δηλαδή, ένα σημείο MM ανήκει στην υπερβολή αν και μόνο αν:

∣∣ME′∣−∣ME∣∣=2α| |ME'| - |ME| | = 2\alpha

όπου 2α2\alpha είναι η σταθερή διαφορά και 2γ=(E′E)2\gamma = (E'E) είναι η εστιακή απόσταση. Ισχύει 2α<2γ2\alpha < 2\gamma, δηλαδή α<γ\alpha < \gamma.

Κατασκευή

Μπορούμε να κατασκευάσουμε σημεία μιας υπερβολής σχεδιάζοντας κύκλους με κέντρα τις εστίες E′E' και EE και ακτίνες ρρ και ρ′ρ' που διαφέρουν κατά 2α2\alpha. Τα σημεία τομής αυτών των κύκλων είναι σημεία της υπερβολής.

Εξίσωση Υπερβολής

Για να βρούμε την εξίσωση της υπερβολής CC, επιλέγουμε ένα σύστημα συντεταγμένων OxyOxy με τον άξονα x′xx'x να είναι η ευθεία E′EE'E και τον άξονα y′yy'y να είναι η μεσοκάθετος του E′EE'E.

Οι εστίες έχουν συντεταγμένες E′(−γ,0)E'(-\gamma, 0) και E(γ,0)E(\gamma, 0).

Αν M(x,y)M(x, y) είναι ένα σημείο της υπερβολής, τότε ισχύει ∣∣ME′∣−∣ME∣∣=2α| |ME'| - |ME| | = 2\alpha.

Με (ME′)=(x+γ)2+y2(ME') = \sqrt{(x+\gamma)^2 + y^2} και (ME)=(x−γ)2+y2(ME) = \sqrt{(x-\gamma)^2 + y^2}, η σχέση γράφεται:

∣(x+γ)2+y2−(x−γ)2+y2∣=2α|\sqrt{(x+\gamma)^2 + y^2} - \sqrt{(x-\gamma)^2 + y^2}| = 2\alpha

Υψώνοντας στο τετράγωνο και κάνοντας πράξεις, καταλήγουμε στην εξίσωση:

(γ2−α2)x2−α2y2=α2(γ2−α2)(\gamma^2 - \alpha^2)x^2 - \alpha^2 y^2 = \alpha^2 (\gamma^2 - \alpha^2)

Επειδή γ>α\gamma > \alpha, είναι γ2−α2>0\gamma^2 - \alpha^2 > 0. Θέτουμε β2=γ2−α2\beta^2 = \gamma^2 - \alpha^2 (άρα β=γ2−α2\beta = \sqrt{\gamma^2 - \alpha^2}), και η εξίσωση παίρνει τη μορφή:

β2x2−α2y2=α2β2\beta^2 x^2 - \alpha^2 y^2 = \alpha^2 \beta^2

Διαιρώντας με α2β2\alpha^2 \beta^2 (α,β≠0\alpha, \beta \neq 0), παίρνουμε την κανονική εξίσωση της υπερβολής:

x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1

Αποδεικνύεται και το αντίστροφο, δηλαδή κάθε σημείο M(x,y)M(x, y) που οι συντεταγμένες του επαληθεύουν την εξίσωση x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1 ανήκει στην υπερβολή με εστίες E′(−γ,0)E'(-\gamma, 0), E(γ,0)E(\gamma, 0) και σταθερή διαφορά 2α2\alpha.

Παράδειγμα: Η εξίσωση x2122−y252=1\frac{x^2}{12^2} - \frac{y^2}{5^2} = 1 παριστάνει υπερβολή με α=12\alpha = 12 και β=5\beta = 5. Τότε γ2=α2+β2=122+52=144+25=169\gamma^2 = \alpha^2 + \beta^2 = 12^2 + 5^2 = 144 + 25 = 169, άρα γ=13\gamma = 13. Οι εστίες είναι E′(−13,0)E'(-13, 0) και E(13,0)E(13, 0), και η σταθερή διαφορά είναι 2α=242\alpha = 24.

Ισοσκελής Υπερβολή: Αν α=β\alpha = \beta, τότε η υπερβολή λέγεται ισοσκελής και η εξίσωσή της γράφεται x2−y2=α2x^2 - y^2 = \alpha^2.

Ιδιότητες Υπερβολής

Έστω η υπερβολή CC με εξίσωση x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1.

  • Συμμετρίες:
    • Αν το σημείο M(x,y)M(x, y) ανήκει στην CC, τότε και τα σημεία M1(x,−y)M_1(x, -y), M2(−x,y)M_2(-x, y) και M3(−x,−y)M_3(-x, -y) ανήκουν στην CC.
    • Αυτό σημαίνει ότι η υπερβολή έχει άξονες συμμετρίας τους x′xx'x και y′yy'y και κέντρο συμμετρίας την αρχή των αξόνων O(0,0)O(0,0), που λέγεται κέντρο της υπερβολής.
  • Κορυφές:
    • Η υπερβολή τέμνει τον άξονα x′xx'x στα σημεία A′(−α,0)A'(-\alpha, 0) και A(α,0)A(\alpha, 0), που λέγονται κορυφές της υπερβολής.
    • Για να βρούμε τα σημεία τομής με τον άξονα y′yy'y, θέτουμε x=0x=0 στην εξίσωση: −y2β2=1⇒y2=−β2-\frac{y^2}{\beta^2} = 1 \Rightarrow y^2 = -\beta^2. Αυτή η εξίσωση είναι αδύνατη στο R\mathbb{R}. Άρα, η υπερβολή δεν τέμνει τον άξονα y′yy'y.
  • Κλάδοι:
    • Από την εξίσωση x2α2=1+y2β2≥1\frac{x^2}{\alpha^2} = 1 + \frac{y^2}{\beta^2} \ge 1, προκύπτει x2≥α2x^2 \ge \alpha^2, δηλαδή x≤−αx \le -\alpha ή x≥αx \ge \alpha.
    • Αυτό σημαίνει ότι τα σημεία της υπερβολής βρίσκονται έξω από την ταινία των ευθειών x=−αx = -\alpha και x=αx = \alpha. Η υπερβολή αποτελείται από δύο χωριστούς κλάδους.

Ασύμπτωτες Υπερβολής 📏

Έστω η υπερβολή CC με εξίσωση x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1 (1) και μια ευθεία ϵ\epsilon με εξίσωση y=λxy = \lambda x (2), που περνάει από την αρχή των αξόνων.

Η ευθεία ϵ\epsilon έχει με την υπερβολή CC κοινά σημεία, αν και μόνο αν το σύστημα των εξισώσεων (1) και (2) έχει λύση. Αντικαθιστώντας το yy από την (2) στην (1) παίρνουμε:

x2α2−λ2x2β2=1⇒β2x2−α2λ2x2=α2β2⇒(β2−λ2α2)x2=α2β2\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{\lambda^2 x^2}{\beta^2} = 1 \Rightarrow \beta^2 x^2 - \alpha^2 \lambda^2 x^2 = \alpha^2 \beta^2 \Rightarrow (\beta^2 - \lambda^2 \alpha^2) x^2 = \alpha^2 \beta^2 (3)

  • Αν β2−λ2α2>0\beta^2 - \lambda^2 \alpha^2 > 0, δηλαδή ∣λ∣<βα|\lambda| < \frac{\beta}{\alpha}, η (3) έχει δύο λύσεις ως προς xx, άρα η ευθεία τέμνει την υπερβολή σε δύο σημεία.
  • Αν β2−λ2α2<0\beta^2 - \lambda^2 \alpha^2 < 0, δηλαδή ∣λ∣>βα|\lambda| > \frac{\beta}{\alpha}, η (3) είναι αδύνατη, άρα η ευθεία δεν έχει κοινά σημεία με την υπερβολή.
  • Αν β2−λ2α2=0\beta^2 - \lambda^2 \alpha^2 = 0, δηλαδή ∣λ∣=βα|\lambda| = \frac{\beta}{\alpha} ή λ=±βα\lambda = \pm \frac{\beta}{\alpha}, η (3) γράφεται 0⋅x2=α2β20 \cdot x^2 = \alpha^2 \beta^2 και είναι αδύνατη. Οι ευθείες y=βαxy = \frac{\beta}{\alpha} x και y=−βαxy = -\frac{\beta}{\alpha} x δεν τέμνουν την υπερβολή.

Οι ευθείες:

y=βαxy = \frac{\beta}{\alpha} x και y=−βαxy = -\frac{\beta}{\alpha} x

λέγονται ασύμπτωτες της υπερβολής.

Καθώς ένα σημείο M(x,y)M(x, y) της υπερβολής απομακρύνεται απεριόριστα (x→∞x \to \infty), η απόστασή του από μία από τις ασύμπτωτες τείνει στο μηδέν. Δηλαδή, οι κλάδοι της υπερβολής πλησιάζουν συνεχώς τις ασύμπτωτες, χωρίς ποτέ να τις τέμνουν.

Μνημονικός Κανόνας

Για να βρούμε τις ασύμπτωτες της υπερβολής x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1, αντικαθιστούμε το 1 με 0:
x2α2−y2β2=0⇔y2=β2α2x2⇔y=±βαx\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 0 \Leftrightarrow y^2 = \frac{\beta^2}{\alpha^2} x^2 \Leftrightarrow y = \pm \frac{\beta}{\alpha} x

Οι ασύμπτωτες είναι οι διαγώνιες του ορθογωνίου με κορυφές K(α,β)Κ(\alpha, \beta), Λ(−α,β)Λ(-\alpha, \beta), M(−α,−β)Μ(-\alpha, -\beta), N(α,−β)Ν(\alpha, -\beta). Αυτό το ορθογώνιο λέγεται ορθογώνιο βάσης της υπερβολής.

Εκκεντρότητα Υπερβολής 🧭

Η εκκεντρότητα ϵ\epsilon της υπερβολής x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1 ορίζεται ως ο λόγος ϵ=γα\epsilon = \frac{\gamma}{\alpha}.

Επειδή γ>α\gamma > \alpha, ισχύει πάντα ϵ>1\epsilon > 1.

Από τη σχέση β2=γ2−α2\beta^2 = \gamma^2 - \alpha^2, έχουμε β2α2=γ2α2−1=ϵ2−1\frac{\beta^2}{\alpha^2} = \frac{\gamma^2}{\alpha^2} - 1 = \epsilon^2 - 1. Άρα, ο συντελεστής διεύθυνσης των ασύμπτωτων είναι βα=ϵ2−1\frac{\beta}{\alpha} = \sqrt{\epsilon^2 - 1}.

Η εκκεντρότητα καθορίζει το "άνοιγμα" της υπερβολής:

  • Όσο η εκκεντρότητα πλησιάζει το 1 (δηλαδή γ\gamma πλησιάζει το α\alpha), το β\beta πλησιάζει το 0, οι ασύμπτωτες πλησιάζουν τον άξονα x′xx'x, και η υπερβολή γίνεται πιο "κλειστή".
  • Όσο η εκκεντρότητα μεγαλώνει, το βα\frac{\beta}{\alpha} μεγαλώνει, οι ασύμπτωτες πλησιάζουν τον άξονα y′yy'y, και η υπερβολή γίνεται πιο "ανοιχτή".

Στην περίπτωση της ισοσκελούς υπερβολής (α=β\alpha = \beta), έχουμε γ2=α2+α2=2α2\gamma^2 = \alpha^2 + \alpha^2 = 2\alpha^2, άρα γ=α2\gamma = \alpha\sqrt{2}. Η εκκεντρότητα είναι ϵ=γα=2\epsilon = \frac{\gamma}{\alpha} = \sqrt{2}.

Εφαπτομένη Υπερβολής 📐

Έστω η υπερβολή CC με εξίσωση x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1.

Η εφαπτομένη της υπερβολής στο σημείο της M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) έχει εξίσωση:

xx1α2−yy1β2=1\frac{xx_1}{\alpha^2} - \frac{yy_1}{\beta^2} = 1

Παράδειγμα: Η εφαπτομένη της υπερβολής x24−y2=1\frac{x^2}{4} - y^2 = 1 (α2=4,β2=1\alpha^2=4, \beta^2=1) στο σημείο M1(4,3)M_1(4, \sqrt{3}) έχει εξίσωση:

x⋅44−y⋅31=1⇒x−y3=1\frac{x \cdot 4}{4} - \frac{y \cdot \sqrt{3}}{1} = 1 \Rightarrow x - y\sqrt{3} = 1, ή ισοδύναμα y=33x−33y = \frac{\sqrt{3}}{3}x - \frac{\sqrt{3}}{3}.

Ανακλαστική Ιδιότητα ✨

Η εφαπτομένη μιας υπερβολής σε ένα σημείο MM διχοτομεί τη γωνία E′MEE'ME, όπου E′,EE', E είναι οι εστίες της υπερβολής.

Αυτό σημαίνει ότι μια φωτεινή ακτίνα που κατευθύνεται προς τη μία εστία (π.χ., EE), όταν ανακλάται στην επιφάνεια της υπερβολής, διέρχεται από την άλλη εστία (E′E').

Εφαρμογές

Η ανακλαστική ιδιότητα της υπερβολής βρίσκει εφαρμογή στην κατασκευή ανακλαστικών τηλεσκοπίων και στη ναυσιπλοΐα για τον προσδιορισμό του στίγματος των πλοίων (σύστημα LORAN). 🔭🚢

ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Να αποδειχτεί ότι το γινόμενο των αποστάσεων ενός σημείου M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) της υπερβολής x2α2−y2β2=1\frac{x^2}{\alpha^2} - \frac{y^2}{\beta^2} = 1 από τις ασύμπτωτές της είναι σταθερό.

Λύση:

Οι ασύμπτωτες της υπερβολής είναι οι ευθείες:

ϵ1:y=βαx⇒βx−αy=0\epsilon_1: y = \frac{\beta}{\alpha}x \Rightarrow \beta x - \alpha y = 0

ϵ2:y=−βαx⇒βx+αy=0\epsilon_2: y = -\frac{\beta}{\alpha}x \Rightarrow \beta x + \alpha y = 0

Η απόσταση του σημείου M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) από την ϵ1\epsilon_1 είναι d(M1,ϵ1)=∣βx1−αy1∣β2+(−α)2=∣βx1−αy1∣α2+β2=∣βx1−αy1∣γd(M_1, \epsilon_1) = \frac{|\beta x_1 - \alpha y_1|}{\sqrt{\beta^2 + (-\alpha)^2}} = \frac{|\beta x_1 - \alpha y_1|}{\sqrt{\alpha^2 + \beta^2}} = \frac{|\beta x_1 - \alpha y_1|}{\gamma}.

Η απόσταση του σημείου M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) από την ϵ2\epsilon_2 είναι d(M1,ϵ2)=∣βx1+αy1∣β2+α2=∣βx1+αy1∣α2+β2=∣βx1+αy1∣γd(M_1, \epsilon_2) = \frac{|\beta x_1 + \alpha y_1|}{\sqrt{\beta^2 + \alpha^2}} = \frac{|\beta x_1 + \alpha y_1|}{\sqrt{\alpha^2 + \beta^2}} = \frac{|\beta x_1 + \alpha y_1|}{\gamma}.

Το γινόμενο των αποστάσεων είναι:

d(M1,ϵ1)⋅d(M1,ϵ2)=∣βx1−αy1∣γ⋅∣βx1+αy1∣γd(M_1, \epsilon_1) \cdot d(M_1, \epsilon_2) = \frac{|\beta x_1 - \alpha y_1|}{\gamma} \cdot \frac{|\beta x_1 + \alpha y_1|}{\gamma}

=∣(βx1−αy1)(βx1+αy1)∣γ2=∣β2x12−α2y12∣γ2= \frac{|(\beta x_1 - \alpha y_1)(\beta x_1 + \alpha y_1)|}{\gamma^2} = \frac{|\beta^2 x_1^2 - \alpha^2 y_1^2|}{\gamma^2}

Επειδή το σημείο M1(x1,y1)M_1(x_1, y_1) ανήκει στην υπερβολή, ισχύει x12α2−y12β2=1\frac{x_1^2}{\alpha^2} - \frac{y_1^2}{\beta^2} = 1, από όπου έχουμε β2x12−α2y12=α2β2\beta^2 x_1^2 - \alpha^2 y_1^2 = \alpha^2 \beta^2.

Άρα, το γινόμενο των αποστάσεων γίνεται:

d(M1,ϵ1)⋅d(M1,ϵ2)=∣α2β2∣γ2=α2β2α2+β2d(M_1, \epsilon_1) \cdot d(M_1, \epsilon_2) = \frac{|\alpha^2 \beta^2|}{\gamma^2} = \frac{\alpha^2 \beta^2}{\alpha^2 + \beta^2}

Αυτό το γινόμενο είναι σταθερό για κάθε σημείο M1M_1 της υπερβολής. ✅