Το τουρκικό εθνικό κίνημα ⚔️

Η ήττα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η παρουσία στρατευμάτων της Αντάντ σε διάφορες περιοχές της χώρας γέννησαν αισθήματα ταπείνωσης στους μουσουλμανικούς-τουρκικούς πληθυσμούς του οθωμανικού κράτους, οι οποίοι αντέδρασαν με διαδηλώσεις. Παράλληλα, αρκετοί αξιωματικοί του σουλτανικού στρατού έδειχναν απροθυμία να παραδοθούν.

Ο Μουσταφά Κεμάλ και η αρχή της αντίστασης

Ένας από τους αξιωματικούς που αρνούνταν να συνθηκολογήσουν, ο Μουσταφά Κεμάλ (1881-1938), άρχισε στην Ανατολή, σε περιοχές που δεν ελέγχονταν από την Αντάντ, την οργάνωση κινήματος αντίστασης. Τον Ιούνιο του 1919, σε σύσκεψη στην Αμάσεια του Πόντου, ο Κεμάλ και οι συνεργάτες του έθεσαν ως στόχο την οργάνωση ενός κινήματος με σκοπό όχι τη διατήρηση της πολυεθνικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που αποτελούσε πια παρελθόν, αλλά τη δημιουργία ενός νέου, τουρκικού εθνικού κράτους.

Τα συνέδρια του Ερζερούμ και της Σεβάστειας

Λίγους μήνες αργότερα, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1919, στο Ερζερούμ και στη Σεβάστεια αντίστοιχα, πραγματοποιήθηκαν δύο συνέδρια στα οποία συμμετείχαν αντιπρόσωποι τουρκικών οργανώσεων αντίστασης από όλη τη χώρα. Οι στόχοι του κινήματος, που είχαν διατυπωθεί στην Αμάσεια, έγιναν αποδεκτοί από όλους και ο Κεμάλ αναδείχτηκε σε αναμφισβήτητο ηγέτη. Επιπλέον, διατυπώθηκαν οι βάσεις μιας εθνικής διακήρυξης, ενός πολιτικού προγράμματος αγώνα των Τούρκων για την ανεξαρτησία τους.

Ενώ αυτά συνέβαιναν στην Ανατολία, ο σουλτάνος και οι Δυνάμεις της Αντάντ αντιμετώπιζαν το εθνικό κίνημα ως ανταρσία και καταδίκαζαν τη δραστηριότητα του Κεμάλ.

Οι αποφάσεις του συνεδρίου του Ερζερούμ

Ο ίδιος ο Κεμάλ παρουσίασε τις βασικές αποφάσεις που διαμορφώθηκαν στο συνέδριο του Ερζερούμ το 1919:

«Όλες οι περιοχές της χώρας μας που βρίσκονται μέσα στα εθνικά όρια είναι ενιαίες· δε χωρίζονται μεταξύ τους. […] Εάν εισβάλουν οι εχθροί στα εδάφη μας και αναμειχθούν στα εσωτερικά μας, θα προβάλλουμε αντίσταση με κάθε μέσο. […] Εάν δεν είναι αρκετή η δύναμη της κυβέρνησης της Κωνσταντινούπολης για την προστασία και την ελευθερία της πατρίδας, καθώς και για την εξασφάλιση της ασφάλειας που απαιτείται για την πραγματοποίηση του σκοπού, θα ιδρυθεί μια προσωρινή κυβέρνηση. Τα μέλη αυτής της κυβέρνησης θα εκλεγούν από συνέδριο αντιπροσώπων ολόκληρου του έθνους. […] Είναι βασικός σκοπός και αρχή να μετατρέψουμε την εθνική δύναμη σε δύναμη επιρροής και την εθνική προσταγή σε κυρίαρχη δύναμη. Δεν θα δοθούν προνόμια στις χριστιανικές μειονότητες […]. Δεν γίνεται αποδεκτή η προστασία των ξένων Δυνάμεων. Θα γίνουν οι αναγκαίες προεργασίες για την άμεση σύγκληση της Βουλής και την έναρξη των εργασιών της κυβέρνησης […].»

Η ίδρυση της Άγκυρας ως έδρας και το Εθνικό Συμβόλαιο

Στα τέλη του 1919, ο Κεμάλ όρισε ως έδρα του εθνικού κινήματος την Άγκυρα. Στο μεταξύ, κατά τις γενικές εκλογές για την οθωμανική Βουλή στην Κωνσταντινούπολη, οι κεμαλικοί κέρδισαν την πλειοψηφία και πέτυχαν να αποδεχτεί η νέα Βουλή ως δική της απόφαση την εθνική διακήρυξή τους (Ιανουάριος 1920), η οποία ονομάστηκε από τότε Εθνικό Συμβόλαιο.

Αντιδρώντας, οι Βρετανοί διέλυσαν τη Βουλή τον Μάρτιο του 1920.

Η Α' Μεγάλη Εθνοσυνέλευση και το νέο κράτος

Μετά τη διάλυση της Βουλής, ο Κεμάλ συγκάλεσε την Α' Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας στην Άγκυρα. Εκεί ψηφίστηκε νέο σύνταγμα, το οποίο:

• Όριζε ότι η χώρα θα ονομάζεται πλέον Τουρκία
• Καταργούσε τον θρησκευτικό χαρακτήρα που είχε ως τότε το κράτος, θεσπίζοντας το κοσμικό κράτος
• Προέβλεπε ότι η νομοθετική εξουσία θα ασκούνταν από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση

Ο Κεμάλ αναδείχθηκε αρχηγός του κράτους και πρωθυπουργός.

Η στροφή προς τη Μικρά Ασία

Στη συνέχεια, και αφού οι κεμαλικοί διέλυσαν το ποντοαρμενικό κράτος τον Νοέμβριο του 1920, στράφηκαν στη Μικρά Ασία. Από τη στιγμή αυτή, η μικρασιατική εμπλοκή άρχισε να γίνεται μια σύγκρουση δύο αντίπαλων εθνικών στρατών, πίσω από τους οποίους στοιχίζονταν, εκ των πραγμάτων, δύο πληθυσμοί, ο ελληνικός και ο τουρκικός, καθώς η υλοποίηση των εθνικών ονείρων του ενός προϋπέθετε τη ματαίωση των εθνικών ονείρων του άλλου.