Και τα παιδιά αθλούνται... ⚽️🏃♂️
Πριν διαβάσουμε 📖
Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο «Ο μικρός Νικόλας» των Γάλλων Ρενέ Γκοσινί και Ζαν Ζακ Σανπέ. Ο Γκοσινί είναι ο ίδιος που έγραψε και τον Αστερίξ.
Αυτό που θα διαβάσεις είναι μια χιουμοριστική ιστορία. Την αφηγείται ένα παιδί, ο Νικόλας, σε πρώτο πρόσωπο: λέει «εγώ», «η ομάδα μου», «πιαστήκαμε στο ξύλο». Το αστείο είναι ότι ο μικρός αφηγητής τα διηγείται όλα με απόλυτη σοβαρότητα, σαν να είναι φυσιολογικά — και ακριβώς εκεί κρύβεται το γέλιο.
Οι γροθιές, οι κλοτσιές και οι καβγάδες που θα διαβάσεις δεν είναι πρότυπο συμπεριφοράς. Είναι υπερβολή που φτιάχνει το χιούμορ. Ο συγγραφέας μας δείχνει, γελώντας, πόσο δύσκολο είναι για μια παρέα να συνεννοηθεί — και όχι ότι το ξύλο λύνει προβλήματα.
Το κείμενο ✍️
Ο Αλσέστ έδωσε ραντεβού στους φίλους από την τάξη για σήμερα τ' απόγευμα, σ' ένα έρημο οικόπεδο, κοντά στα σπίτια μας. Ο Αλσέστ είναι φίλος μου, του αρέσει πολύ το φαγητό και μας έδωσε ραντεβού γιατί ο μπαμπάς του του έκανε δώρο μια μπάλα ποδοσφαίρου ολοκαίνουρια. Θα παίζαμε ένα ματς τρομερό, ο Αλσέστ είναι απίθανος!
Βρεθήκαμε όλοι στο οικόπεδο στις τρεις το απόγευμα. Ήμασταν δεκαοχτώ, έπρεπε ν' αποφασίσουμε να χωριστούμε σε δύο ομάδες με τον ίδιο αριθμό παικτών για την καθεμιά.
Για τον διαιτητή ήταν πολύ εύκολο. Διαλέξαμε τον Ανιάν. Ο Ανιάν είναι ο πρώτος μαθητής στην τάξη, δεν τον αγαπάμε και τόσο, αλλά, μια και φοράει γυαλιά, δεν μπορούμε να τον δέρνουμε συχνά, πράγμα που είναι ό,τι πρέπει για έναν διαιτητή.
Έπειτα χρειάστηκε να χωρίσουμε τις ομάδες. Δεν υπήρχε πρόβλημα, εκτός απ' τον Εντ. Κι ο Γκοφρουά κι εγώ θέλαμε τον Εντ. Δεν παίζει πολύ καλά, αλλά όλοι τον φοβούνται. Ρίξαμε κλήρο με το κοντό και το μακρύ στάχυ, που το κέρδισε ο Γκοφρουά και μαζί και τον Εντ. Ο Γκοφρουά έβαλε τον Εντ τερματοφύλακα, γιατί είπε πως έτσι κανείς δε θα τολμούσε να πλησιάσει το τέρμα τους. Ο Εντ είναι αλήθεια πως θυμώνει εύκολα. Ο Αλσέστ έτρωγε μπισκότα καθισμένος στο τέρμα του, αλλά δεν έδειχνε και πολύ ευχαριστημένος. «Λοιπόν, τι θα γίνει, θ' αρχίσουμε καμιά φορά;» φώναξε.
Πήραμε τις θέσεις μας στο γήπεδο. Καθώς ήμασταν οχτώ από κάθε ομάδα, εκτός απ' τους τερματοφύλακες, το πράγμα ξανάμπλεξε. Σε κάθε ομάδα άρχισαν να τσακώνονται για το ποιος θα είναι ο σέντερ φορ. Όλοι θέλανε να παίξουν στην επίθεση. Στην ομάδα του Γκοφρουά τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, γιατί ο Εντ μοίρασε ένα σωρό γροθιές στις μύτες και οι παίκτες πήρανε τις θέσεις τους χωρίς πολλές διαμαρτυρίες, τρίβοντας τις μύτες τους. Είναι, βλέπετε, πολύ δυνατά τα χτυπήματα του Εντ! Στην ομάδα μου δεν καταφέρναμε να καταλήξουμε σε συμφωνία, μέχρι που ο Εντ μάς είπε πως θα 'ρχότανε να μοιράσει μερικές γροθιές και στις δικές μας μύτες. Αμέσως πήραμε τις θέσεις μας.
Ο Γκοφρουά όμως είπε: «Δεν είστε εντάξει, μας έχει στραβώσει ο ήλιος! Δεν υπάρχει κανένας λόγος να παίζουμε απ' την πλευρά αυτή εμείς!».
Εγώ του απάντησα πως, αν τον ενοχλούσε ο ήλιος, δεν είχε παρά να κλείσει τα μάτια, ίσως μάλιστα να 'παιζε καλύτερα έτσι. Πιαστήκαμε στο ξύλο.
«Ε, παιδιά!» φώναξε ο Αλσέστ απ' το τέρμα του.
Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία. Εγώ συνέχιζα να παίζω ξύλο με τον Γκοφρουά, του είχα σκίσει το φανελάκι του, που ήταν ολοκαίνουριο κι είχε κόκκινο, μπλε κι άσπρο χρώμα, κι εκείνος έλεγε: «Μπα, δεν πειράζει! Ο μπαμπάς μου θα μου πάρει ένα σωρό άλλα!» και μου 'δινε κλοτσιές στο καλάμι. Ο Ρούφους κυνηγούσε τον Ανιάν, που φώναζε: «Φοράω γυαλιά, φοράω γυαλιά!». Ο Εντ, που τόση ώρα είχε μείνει ήσυχος στο τέρμα του, αγανάκτησε κι άρχισε να μοιράζει γροθιές στις μύτες που βρίσκονταν πιο κοντά του, δηλαδή στους συμπαίκτες του. Όλοι φωνάζανε, τρέχανε. Διασκεδάζαμε πολύ, ήταν απίθανο!
«Σταματήστε, παιδιά!» φώναξε ο Αλσέστ πάλι.
Τότε ο Εντ θύμωσε. «Βιαζόσουνα να παίξεις», είπε στον Αλσέστ, «ωραία, λοιπόν παίζουμε. Αν έχεις να πεις κάτι, να περιμένεις στο ημίχρονο!»
«Σε ποιο ημίχρονο;» ρώτησε ο Αλσέστ. «Τώρα θυμήθηκα πως δεν έχουμε μπάλα, την ξέχασα σπίτι!»
Ποιος είναι ποιος 👥
| Πρόσωπο | Τι μαθαίνουμε γι' αυτόν |
|---|---|
| Ο αφηγητής (Νικόλας) | Διηγείται την ιστορία σε πρώτο πρόσωπο· πιάνεται στα χέρια με τον Γκοφρουά |
| Αλσέστ | Ο φίλος που κάλεσε την παρέα· του αρέσει πολύ το φαγητό· έχει τη νέα μπάλα |
| Ανιάν | Ο πρώτος μαθητής της τάξης· φοράει γυαλιά· γίνεται διαιτητής |
| Γκοφρουά | Κερδίζει τον κλήρο· ο μπαμπάς του τού αγοράζει ό,τι χαλάσει |
| Εντ | Δεν παίζει καλά, αλλά όλοι τον φοβούνται· θυμώνει εύκολα· μοιράζει γροθιές |
| Ρούφους | Κυνηγάει τον Ανιάν στη γενική αναστάτωση |
Τι μας λέει το κείμενο 🔍
Πού και πότε γίνεται η ιστορία
Σε ένα έρημο οικόπεδο κοντά στα σπίτια των παιδιών, σήμερα το απόγευμα, και συγκεκριμένα στις τρεις. Δεν είναι γήπεδο με γραμμές και δίχτυα — είναι ένας άδειος χώρος της γειτονιάς, όπως εκείνοι που παίζουν όλα τα παιδιά.
Η αφορμή: μια ολοκαίνουρια μπάλα
Ο μπαμπάς του Αλσέστ τού χάρισε μια καινούρια μπάλα ποδοσφαίρου. Γι' αυτό κάλεσε όλη την τάξη. Κράτα το στο μυαλό σου: όλα ξεκίνησαν από αυτή τη μπάλα.
Πώς διάλεξαν διαιτητή
Ο Ανιάν είναι ο πρώτος μαθητής και δεν τον συμπαθούν ιδιαίτερα. Τον διάλεξαν όμως γιατί φοράει γυαλιά και άρα δεν μπορούν να τον δέρνουν συχνά — πράγμα, λέει ο αφηγητής, «ό,τι πρέπει για έναν διαιτητή». Είναι ένα από τα πιο αστεία σημεία: το προσόν του διαιτητή δεν είναι η δικαιοσύνη, αλλά η προστασία που του δίνουν τα γυαλιά.
Η κλήρωση για τον Εντ
Και ο Γκοφρουά και ο αφηγητής θέλουν τον Εντ. Όχι επειδή παίζει καλά — δεν παίζει καλά — αλλά επειδή όλοι τον φοβούνται. Έριξαν κλήρο με το κοντό και το μακρύ στάχυ και τον κέρδισε ο Γκοφρουά, που τον έβαλε τερματοφύλακα ώστε να μην πλησιάζει κανείς το τέρμα τους.
Πώς λύνονται οι διαφωνίες
| Το πρόβλημα | Πώς «λύθηκε» |
|---|---|
| Ποιος θα είναι διαιτητής | Διάλεξαν αυτόν που φοράει γυαλιά |
| Σε ποια ομάδα θα πάει ο Εντ | Κλήρος με κοντό και μακρύ στάχυ |
| Ποιος θα είναι σέντερ φορ | Γροθιές στις μύτες από τον Εντ |
| Από ποια πλευρά θα παίξουν | Καβγάς ανάμεσα σε Γκοφρουά και αφηγητή |
Πρόσεξε το μοτίβο: κάθε φορά που πρέπει να αποφασίσουν κάτι, το πρόβλημα μεγαλώνει αντί να λύνεται.
Το χάος και το φινάλε
Στο τέλος όλοι μαλώνουν με όλους. Ο αφηγητής σκίζει το ολοκαίνουριο φανελάκι του Γκοφρουά, ο Ρούφους κυνηγάει τον Ανιάν, ο Εντ χτυπάει ακόμη και τους δικούς του συμπαίκτες. Και ο αφηγητής σχολιάζει, ολότελα σοβαρά: «Διασκεδάζαμε πολύ, ήταν απίθανο!»
Και τότε έρχεται η τελευταία ατάκα, που γκρεμίζει τα πάντα: ο Αλσέστ θυμάται ότι ξέχασε την μπάλα στο σπίτι.
Αυτό το τέλος λέγεται ανατροπή. Επί δύο σελίδες τα παιδιά μαλώνουν για ομάδες, θέσεις, ήλιο και διαιτητή — και μαθαίνουμε στην τελευταία γραμμή ότι τίποτε απ' όλα αυτά δεν είχε νόημα, αφού μπάλα δεν υπήρχε. Ο συγγραφέας κρατάει την πιο σημαντική πληροφορία για το τέλος, κι έτσι το γέλιο έρχεται με μια φράση.
Πώς γεννιέται το χιούμορ
- Ο αφηγητής είναι παιδί και τα λέει όλα αθώα και σοβαρά, χωρίς να κρίνει.
- Οι εξηγήσεις του είναι ξεκάθαρα παράλογες («δεν μπορούμε να τον δέρνουμε, άρα κάνει για διαιτητής»).
- Οι λέξεις είναι της καθημερινής, προφορικής γλώσσας: «τρομερό», «απίθανο», «πιαστήκαμε στο ξύλο».
- Και όλα καταλήγουν στην ανατροπή του φινάλε.
Έλεγξε αν το κατάλαβες ✅
- Ποιος αφηγείται την ιστορία και πώς το καταλαβαίνουμε;
- Πού και τι ώρα συναντήθηκαν τα παιδιά, και πόσα ήταν;
- Γιατί διάλεξαν τον Ανιάν για διαιτητή;
- Γιατί ήθελαν όλοι τον Εντ στην ομάδα τους, αν και δεν έπαιζε καλά;
- Ποιο ήταν το παράπονο του Γκοφρουά και τι του απάντησε ο αφηγητής;
- Τι αποκάλυψε ο Αλσέστ στο τέλος και γιατί αυτό κάνει την ιστορία αστεία;