Εγώ σε συναυλία; 🎤🎶
Πριν διαβάσουμε 👀
Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο «Ο τυφλοπόντικας» του Γάλλου συγγραφέα Φιλίπ Μπαρμπώ. Ένα παιδί κρατάει ημερολόγιο και μας διηγείται μια βραδιά που δε θα ξεχάσει ποτέ: τη συναυλία που διοργάνωσε η παρέα του.
Το ξεχωριστό είναι ότι ο μικρός ήρωας δεν είναι θεατής. Έχει δουλειά! Κάθεται στην κονσόλα και ανάβει τα φώτα της σκηνής. Καθώς διαβάζεις, πρόσεξε πώς αλλάζουν τα συναισθήματά του από την αρχή ως το τέλος.
ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 🗓️
ώρα 21.30 στο Σπίτι των Νέων με το συγκρότημα «ΠΑΓΟΒΟΥΝΑ»
H συναυλία αρχίζει 🎸🥁
Οι μουσικοί του συγκροτήματος «Παγόβουνα» ήρθαν σήμερα το απόγευμα να εγκαταστήσουν τα μηχανήματά τους. Κάνανε μερικές δοκιμές, κι έδωσαν μάλιστα και μια μικρή συναυλία μόνο για μας. Α! Ήταν φανταστικά, καταπληκτικά! Και είμαι σίγουρος πως θα ’ναι ακόμα καλύτερα σε λίγο που θ’ αρχίσει η κανονική συναυλία.
Λοιπόν, πρέπει να πάω στο πόστο μου. Έχω αναλάβει την κονσόλα μαζί με έναν φίλο του Τυφλοπόντικα, που είναι ειδικός σε αυτό το μηχάνημα. Εμείς οι δυο θα ρυθμίζουμε τον ήχο και τους φωτισμούς σ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Εγώ έχω αγωνία γιατί δεν ξέρω πολλά πράγματα, αλλά ο Ιβ φαίνεται πολύ έμπειρος.
Οπ! Καταφθάνουν οι πρώτοι θεατές. Ανοίγουμε το μαγνητόφωνο, για να υπάρχει μουσική ως την ώρα της συναυλίας. Από το παρατηρητήριό μου κοιτάζω την αίθουσα, που σιγά σιγά γεμίζει. Ο Σπόρος, που είναι στα εισιτήρια μαζί με την Αννί και τους γονείς του Σουφλέ, έρχεται να μου δώσει αναφορά:
– Έχουμε κόψει πενήντα!
– Μόνο;
– Γιατί; Λίγα είναι; Ακόμα θέλουμε μισή ώρα για ν’ αρχίσουμε. Μη φοβάσαι, σε λίγο δε θα πέφτει καρφίτσα στην αίθουσα.
Η αίθουσα όλο και γεμίζει. Σε ένα τέταρτο αρχίζουμε. Φτάνουν ο Κλοντ, ο Φανφάν, ο Μισέλ, ο Πατρίκ και ο Τζιντζίν. Τους κοιτάζω έναν έναν και τους χαμογελάω. Ο Σπόρος έρχεται να μας ενημερώσει.
– Τριακόσιοι! μου φωνάζει χαμογελώντας.
Από κει και πέρα δεν ξαναέμαθα άλλον αριθμό εισιτηρίων. Πρέπει να περιμένω ως το τέλος για να μάθω πόσοι ακριβώς μπήκαν. Και πώς αντέχουνε ως τότε;
Οι θεατές που μπαίνουν τώρα είναι ελάχιστοι. Δεν υπάρχουν πια θέσεις. Ο Ιβ μού εξήγησε για τελευταία φορά τι πρέπει να κάνω. Θ’ ανάβω τους προβολείς. Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός. Ελπίζω να μην τα κάνω θάλασσα.
– Έτοιμος, μικρέ;
– ... Ναι...
– Εμπρός! Πάμε!
Ο Ιβ κλείνει το μαγνητόφωνο. Με χέρια που τρέμουν, σβήνω τα φώτα της αίθουσας κι ανάβω τους δυο άσπρους προβολείς της σκηνής.
Ο Φανφάν, ο Μισέλ, ο Κλοντ και ο Πατρίκ βγαίνουν στη σκηνή και παίρνουν τις θέσεις τους.
Περιμένω να χτυπήσει ο Κλοντ τα ντραμς για ν’ ανάψω τους κόκκινους προβολείς.
Προσοχή... Φύγαμε! Τα ντραμς χτυπούν. Οι προβολείς ανάβουν. Ο Μισέλ πιάνει την κιθάρα του και οι χορδές κοντεύουν να σπάσουν. Ο Πατρίκ αρχίζει κι αυτός. Στις πρώτες σειρές αρχίζουν να χορεύουν. Ο Φανφάν κάνει ένα σόλο κιθάρα. Σ’ αυτό το σημείο ανάβω τους πράσινους προβολείς. Οι κόκκινοι σβήνουν. Ο Τζιντζίν μπαίνει στη σκηνή. Αρπάζει το μικρόφωνο.
Το κοινό χορεύει. Αναβοσβήνω τα φώτα στο ρυθμό της μουσικής.
Τα φώτα αναβοσβήνουν κάτω απ’ τα δάχτυλά μου και δίνουν στο θέαμα μεγαλύτερη λάμψη, περισσότερη ομορφιά. Θα βάλω τα κλάματα απ’ τη χαρά μου.
Η συναυλία κρατάει δυο ώρες περίπου. Στο τέλος, ο κόσμος ξαναβγάζει στη σκηνή τους μουσικούς τέσσερις φορές. Κάθε φορά, μέσα σε μια θύελλα από χειροκροτήματα και σφυρίγματα.
Η γιορτή έφτασε στο τέλος της κι η αίθουσα αρχίζει ν’ αδειάζει σιγά σιγά. Ήμουν ενθουσιασμένος.
Φιλίπ Μπαρμπώ, «Ο τυφλοπόντικας», μετάφρ. Σ. Ζερβακάκη, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα, 1988
Λέξεις που ίσως σε δυσκόλεψαν 📖
Στη γλώσσα της σκηνής υπάρχουν λέξεις που δεν τις ακούμε κάθε μέρα:
| Λέξη | Τι σημαίνει |
|---|---|
| κονσόλα | Το μηχάνημα με τους διακόπτες που ρυθμίζει τον ήχο και τα φώτα μιας παράστασης. |
| προβολείς | Πολύ δυνατές λάμπες που φωτίζουν τη σκηνή, συχνά με χρωματιστό φως. |
| πόστο | Η θέση όπου στέκεται κάποιος για να κάνει τη δουλειά που ανέλαβε. |
| σόλο | Το κομμάτι που παίζει ή τραγουδάει ένας μόνο μουσικός, ενώ οι άλλοι σωπαίνουν ή τον συνοδεύουν χαμηλά. |
| χορδές | Τα τεντωμένα σύρματα της κιθάρας που βγάζουν τον ήχο όταν τα χτυπάμε. |
Όταν λέμε πως κάπου «δε θα πέφτει καρφίτσα», εννοούμε ότι ο χώρος θα είναι τόσο γεμάτος που δε θα χωράει άλλος άνθρωπος — ούτε καν μια καρφίτσα να πέσει κάτω!
Στο κείμενο υπάρχει και μια δεύτερη τέτοια έκφραση: «να μην τα κάνω θάλασσα», δηλαδή να μην τα μπερδέψω και τα χαλάσω όλα.
Το ρήμα, το υποκείμενο και το αντικείμενο 📝
Το ρήμα είναι η πιο σημαντική λέξη μέσα σε μια πρόταση. Μας λέει τι κάνει, τι παθαίνει ή τι είναι κάποιος.
Το υποκείμενο
Αν ρωτήσουμε «ποιος;» ή «ποιοι;» κάνουν αυτό που λέει το ρήμα, βρίσκουμε το υποκείμενο.
- Η μητέρα μου μαγειρεύει υπέροχα φαγητά. → Ποιος μαγειρεύει; Η μητέρα μου
- Τα ντραμς χτυπούν. → Ποιος χτυπάει; Τα ντραμς
Τα υποκείμενα βρίσκονται πάντα στην ονομαστική πτώση. Συνήθως είναι ουσιαστικά ή οι αντωνυμίες εγώ, εσύ, αυτός, εμείς, εσείς, αυτοί. Πολλές φορές δεν τις λέμε καθόλου, γιατί εννοούνται εύκολα:
- Είμαστε πρωταθλητές. (εμείς)
Υποκείμενο μπορεί να είναι και μια ολόκληρη πρόταση που αρχίζει με να ή ότι:
- Πρόκειται να πάω διακοπές.
- Φαίνεται ότι οι φίλοι μας προτιμούν το ποδόσφαιρο.
Τα ρήματα πρόκειται και φαίνεται τα λέμε απρόσωπα.
Το αντικείμενο
Αντικείμενο είναι η λέξη ή η φράση που δένεται στενά με το ρήμα και τη βρίσκουμε ρωτώντας «τι;» ή «ποιον;».
| Τι μπορεί να είναι το αντικείμενο | Παράδειγμα |
|---|---|
| Μία λέξη | Ο Μισέλ πιάνει την κιθάρα του. |
| Ονοματική φράση | Σβήνω τα φώτα της αίθουσας. |
| Ουσιαστικό | Ο Ιβ κλείνει το μαγνητόφωνο. |
| Αντωνυμία | Ο Ιβ μού εξήγησε… |
| Ολόκληρη πρόταση | Οι χορδές κοντεύουν να σπάσουν. |
Τα ρήματα που έχουν αντικείμενο τα λέμε μεταβατικά, ενώ αυτά που δεν έχουν τα λέμε αμετάβατα.
- Αμετάβατα: Τα ντραμς χτυπούν. Το κοινό χορεύει. Τα φώτα αναβοσβήνουν.
- Μεταβατικά με ένα αντικείμενο: Αναβοσβήνω τα φώτα στο ρυθμό της μουσικής.
- Μεταβατικά με δύο αντικείμενα: Ο Ιβ μού εξήγησε τι πρέπει να κάνω.
Το ίδιο ρήμα μπορεί άλλοτε να είναι αμετάβατο κι άλλοτε μεταβατικό. Σύγκρινε:
- Οι προβολείς ανάβουν. → Δε ρωτάμε «τι ανάβουν;». Αμετάβατο.
- Εγώ ανάβω τους πράσινους προβολείς. → Τι ανάβω; Τους προβολείς. Μεταβατικό.
Άρα μη βιαστείς: κοίτα πάντα ολόκληρη την πρόταση, όχι μόνο το ρήμα.
Ας το σκεφτούμε 🤔
- Γιατί ο αφηγητής έχει αγωνία στην αρχή, ενώ στο τέλος είναι ενθουσιασμένος; Τι άλλαξε μέσα του;
- Ο Σπόρος λέει «Έχουμε κόψει πενήντα!» και ο αφηγητής απαντάει «Μόνο;». Τι δείχνει αυτή η μικρή λέξη για το πώς νιώθει;
- Γιατί ο μικρός ήρωας θέλει «να βάλει τα κλάματα απ’ τη χαρά του» τη στιγμή που τα φώτα αναβοσβήνουν;
- Έχεις πάρει κι εσύ ποτέ μια ευθύνη που σε φόβιζε, αλλά στο τέλος σου έδωσε μεγάλη χαρά;