Ταξιδιωτικές εντυπώσεις ✈️🌅
29 Απριλίου 1955
Πρωί. Εθνικό Μουσείο. Περικλείει όλη την ομορφιά του κόσμου. Οι Κόρες μου μετέδωσαν μια μαγεία που διαρκεί ακόμα. Επισκέφθηκα τα υπόγεια, όπου έχουν τοποθετηθεί μερικές για προστασία από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τη σκόνη και τα άχυρα που τις σκεπάζουν, τα χαμόγελά τους ζεσταίνουν, πληροφορούν και ενθαρρύνουν ακόμα μετά από 25 αιώνες. Βγαίνω ζαλισμένος από αυτή την τελειότητα. 🎨
Ύστερα, φεύγουμε για το Σούνιο. Όσο πλησιάζουμε, το φως γίνεται πιο φρέσκο και έντονο. Στο ακρωτήριο, στη βάση του ναού, δε μένει παρά ο άνεμος. 🌬️ Ο ίδιος ο ναός με αφήνει ψυχρό, αλλά ο κάβος πάνω στον οποίο στέκεται είναι δύσκολο να περιγραφεί. Η θάλασσα αφρίζει στις πλαγιές, ενώ ο άνεμος σφυρίζει ανάμεσα στους κίονες, σαν ζωντανό δάσος. 🌊 Το φως καθαρίζει στη βάση του ναού, και τα νησιά μοιάζουν να πλέουν ακυβέρνητα στο βάθος.
Μια τέλεια στιγμή. Εκτός από τη Μακρόνησο, που υπήρξε κάποτε νησί εξορίας. Γευματίζουμε στη μικρή παραλία, με ψάρια και τυρί, μπροστά στα μεγάλα ψαροκάικα. Καθώς το απόγευμα προχωρά, τα χρώματα σκουραίνουν και τα νησιά στερεοποιούνται. Στον δρόμο της επιστροφής, το φως πάνω στους ελαιώνες, τις συκιές και τα κυπαρίσσια είναι μαγευτικό. 🌅
6, 7, 8 Μαΐου
Τα κίτρινα νησάκια μοιάζουν σαν σωρός σιτάρι πάνω στη γαλάζια θάλασσα. 🌾 Πλέουμε ανάμεσα στα νησιά, πάνω σε μια φωτισμένη θάλασσα που ρυτιδώνεται απαλά. Περνάμε από τη Σύρο και ξεπροβάλλει η Μύκονος, με το φιδίσιο κεφάλι της να προεκτείνεται προς τη Δήλο. 🏝️
Ο ήλιος βασιλεύει και τα νησιά αλλάζουν χρώματα: μουντό χρυσό, κυκλάμινο, πράσινο βιολετί. Όσο προχωρά η νύχτα, η θάλασσα λάμπει ακόμα, και οι όγκοι των νησιών γίνονται βαθυγάλαζοι. Μια παράξενη γαλήνη πέφτει πάνω στα νησιά. 🌙
Κατεβαίνουμε στη Μύκονο, όπου οι εκκλησίες είναι τόσες όσες και τα σπίτια. Κατάλευκα όλα. Περιπλανιόμαστε στα δρομάκια με τα πολύχρωμα μαγαζιά, και αναπνέουμε το άρωμα του αγιοκλήματος. 🌼 Το φεγγάρι λάμπει αμυδρά πάνω από τις άσπρες ταράτσες. Ξανανεβαίνουμε στο πλοίο και πλαγιάζω τόσο ευτυχισμένος, που δεν αισθάνομαι καν την κούρασή μου.