Ο αδελφός της Ασπασίας 👦👧

Όταν ήμουν πιο μικρός, περίπου στην Πρώτη Δημοτικού, ήμουν λιγουλάκι θυμωμένος με τον μπαμπά μου. 😠 Νόμιζα πως αγαπούσε πιο πολύ την Ασπασία από εμένα. Πώς το νόμιζα; Ε, να! Πρώτα απ’ όλα ήταν τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες. Πέντε άλμπουμ με φωτογραφίες της Ασπασίας και μόνο δύο με δικές μου. 📸

— «Όλο την Ασπασία βγάζεις φωτογραφία. Αυτήν αγαπάς πιο πολύ!» του έλεγα.

Ο μπαμπάς με κοιτούσε έκπληκτος. 😮

— «Μα, αφού η Ασπασία ζει πιο πολλά χρόνια από εσένα, φυσικό είναι να έχει βγάλει πιο πολλές φωτογραφίες!»

Δίκιο είχε, αλλά εγώ δεν το έβλεπα... 😕

Ήταν και άλλα πράγματα. Όταν παρακολουθούσαμε τηλεόραση, εγώ καθόμουν με τα πόδια απλωμένα πάνω στο τραπεζάκι.

— «Κάτω τα πόδια σου, θα γδάρεις το έπιπλο!» μου φώναζε ο μπαμπάς.

— «Όλο σ’ εμένα φωνάζεις! Ποτέ στην Ασπασία!» έλεγα εγώ.

Ο μπαμπάς πάλι με κοιτούσε έκπληκτος. 😯

— «Η Ασπασία κάθεται κανονικά!»

Δίκιο είχε, αλλά εγώ... Ε, ήμουνα ζηλιάρης. Να το παραδεχτώ. 😅

Η μαμά, από την άλλη, έλεγε άλλα. Όταν εγώ ανακάτευα τα πράγματα της Ασπασίας και εκείνη με έδιωχνε, η μαμά έβαζε τις φωνές στην κόρη της:

— «Σταμάτα πια! Παιδί είναι!» φώναζε στη μεγάλη μου αδελφή. 😤

Ε, εγώ άκουγα αυτά και έλεγα πως η μαμά μ’ αγαπάει πιο πολύ. Δεν ήταν σαν τον μπαμπά, που όλο απαιτήσεις είχε από εμένα. 🤔

Ο μπαμπάς και η μαμά, σε πολλά συμφωνούν, αλλά και σε πολλά διαφωνούν. 🤷‍♂️🤷‍♀️ Συνήθως, συμφωνούν στα βιβλία που διαβάζουν. 📚 Εκεί που διαφωνούν είναι στο πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν την Ασπασία.

— «Ε, ας έχει κι αυτή κάποιο ελάττωμα», λέει ο μπαμπάς. «Είναι καλή μαθήτρια, ήσυχος χαρακτήρας, απλά είναι λίγο καβγατζού!»

Η μαμά όμως έχει άλλη γνώμη:

— «Εσύ τη χάλασες, με τα χατίρια που της κάνεις!» λέει. 😡

Όταν η Ασπασία τους ακούει να μιλάνε, αρχίζει τις μουρμούρες ή βροντάει την πόρτα και βάζει δυνατά μουσική. 🎶🔊 Για μένα, όμως, δε διαφωνούν. Συμφωνούν πως έχω καλή καρδιά και πως, ακόμα κι αν κλάψω όταν με μαλώσουν, γρήγορα ξεθυμαίνω. 😇

Τέλος πάντων... Η γιαγιά λέει πως «χαρακτήρες» είμαστε όλοι. 😌 Αλλά εγώ το παραδέχομαι: τη ζήλευα την Ασπασία.

Όμως, αργότερα μου πέρασε... Δηλαδή, δε μου πέρασε ακριβώς. Για να το πω ειλικρινά: την Ασπασία τη ζηλεύω ακόμα! 🙃 Αλλά την αγαπάω κιόλας, όπως κι αυτή μ’ αγαπάει. ❤

Α, η αλήθεια να λέγεται! Αλλά γιατί να έχει γεννηθεί πριν από εμένα; Γιατί να είναι η πιο μεγάλη από τους δυο μας; Αυτό είναι αδικία! 😤

Μάνος Κοντολέων, Ο αδελφός της Ασπασίας, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2003