Στάση βροχοσταλίδων 🌧️🚫
Ήταν η τελευταία μέρα του καλοκαιριού, δέκα χρόνια μετά το τέλος της δεύτερης χιλιετίας. Η κατάσταση πάνω στη Γη ήταν ανυπόφορη. Στη Συννεφοπολιτεία, έφταναν από όλα τα πλάτη και μήκη της Γης SOS τηλεγραφήματα:
- Πετρελαιοκηλίδα τεράστιων διαστάσεων απειλεί τα νησιά του Ειρηνικού...
- Η τρύπα του όζοντος αυξάνει τους δείκτες της θερμοκρασίας… ☀️
- Λιώνουν οι πάγοι στους πόλους της Γης… ❄️
- Μεγάλη πυρκαγιά απειλεί ν’ αφανίσει τα δάση της Κεντρικής Ευρώπης... 🌲🔥
Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο για να σημάνουν συναγερμό οι βροχοσταλίδες. Άλλωστε, μέχρι να καταλάβουν οι άνθρωποι τον κίνδυνο...
— Ως εδώ και μη παρέκει! ⚡ άστραψε εξοργισμένη η πιο ζωηρή από τις βροχοσταλίδες.
— Κι εδώ και παρακεί, κι ακόμα παραπέρα, μόνο με μέτρα δραστικά θα δούμε άσπρη μέρα, είπε η βροχοσταλίδα Στρουμπουλή, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους. ☔
— Να κηρύξουμε στάση ειρηνική, πρότεινε η πιο μεγάλη βροχοσταλίδα, και σκούπισε τους πράσινους λεκέδες στο μέτωπό της. 🍃
Συμφώνησαν όλες. Λίγο αργότερα, όλοι οι πίνακες ανακοινώσεων σ’ ολόκληρη την πλάση έγραφαν με τεράστια γράμματα: «ΣΤΑΣΗ ΒΡΟΧΟΣΤΑΛΙΔΩΝ». ✉️
Την επόμενη μέρα, όλα τα ποτιστήρια ήταν διπλοσφραγισμένα με ηλιαχτίδες. 🌞 Ούτε μια τοσοδά βροχοσταλίδα δεν κυκλοφόρησε στους διαδρόμους του ουρανού. Ούτε θα κατέβαινε κάτω στη Γη, όσο διάστημα κι αν χρειαζόταν. 🌧️🚫
Κι οι μέρες πέρασαν. Πέρασαν οι εβδομάδες, οι μήνες, και ο ουρανός παρέμενε καθαρός χωρίς ούτε έναν λεκέ στο θαλασσί καμβά του. 🎨 Στην αρχή όλοι πίστεψαν πως ήταν ένα αστείο παιχνίδι των σύννεφων, αλλά γρήγορα κατάλαβαν πως τα σύννεφα δεν είχαν καμιά διάθεση για παιχνίδι. 😐
Η φλούδα της Γης άρχισε να σκάει επικίνδυνα σαν παραγινωμένο ρόδι. 🌍⚡ Τα ποτάμια στέρεψαν το ένα μετά το άλλο και οι βάτραχοι βγήκαν στους δρόμους, κοάζοντας και ξεκουφαίνοντας τον κόσμο. 🐸 Τα σπαρτά ξεράθηκαν κι οι μυλωνάδες έβαλαν λουκέτο στους ανεμόμυλους. 🌾🛑
Στο μεταξύ, η στάθμη του νερού στις δεξαμενές των πόλεων μειωνόταν απειλητικά. Οι υπεύθυνοι της ύδρευσης, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της λειψυδρίας, φούσκωσαν τους λογαριασμούς του νερού. 💧💸
— Αλίμονό μας! παραπονιέται κάποια γυναίκα. Έτσι όπως πάμε, θα πούμε το νερό νεράκι. 😥
— Νομίζω πως ήρθε η στιγμή να δράσουμε, είπε αποφασιστικά κάποιο από τα παιδιά. 👧
— Και μάλιστα αμέσως, συμφώνησε ο φίλος του. 👦
— Tο βρήκα τι θα κάνουμε! Θα ρωτήσουμε τους φίλους μας, τ' αστέρια. 🌟 Εκείνα σίγουρα ξέρουν τι συμβαίνει και θα μας πουν τι φταίει.